Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Nova terapia con cans para adolescentes con enfermidade mental

Unha terapia asistida con cans mellora actitudes da personalidade, o control de impulsos e a aceptación da frustración en adolescentes con enfermidade mental grave

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 15deXaneirode2012
img_paseaperros

Ser adolescente non é tarefa fácil e menos aínda se se padece un trastorno mental severo. Unha terapia asistida con cans, pioneira neste tipo de pacientes, pode axudar de maneira notable a mellorar a autoestima, así como o control de impulsos e a tolerancia á frustración, entre outros aspectos de vital importancia nesta etapa.

Img paseaperros art
Imaxe: Sascha Pohflepp

A primeira gran crise do ser humano rexístrase na adolescencia, segundo os expertos. De feito, a palabra adolescente provén de adoecer , xa que nesta etapa acúsanse moitas carencias de personalidade e teñen lugar diversos cambios no cerebro. Este órgano madura e non completa o seu desenvolvemento ata a etapa adulta. O seu inmadurez explica que os adolescentes teñan un comportamento máis impulsivo e irracional que os adultos.

Adolescencia e enfermidade mental

Se a esta complicada época da vida súmaselle o padecimiento dunha enfermidade mental, esa primeira crise resulta aínda máis grave e difícil de superar. Por fortuna, hai fórmulas orixinais de aproximarse aos adolescentes con problemas mentais e axudarlles a mellorar. Ese foi o obxectivo dun programa pioneiro de terapia asistida con cans, impulsado polo Complexo Asistencial de Saúde Mental (CASM Benito Menni), para adolescentes con trastornos mentais severos ingresados neste complexo, que xestionan as Irmás Hospitalarias do Sacro Corazón, de Barcelona.

“Coñeciamos por referencias os resultados doutras terapias asistidas con animais, como a equinoterapia, e, en concreto, con cans. Sabiamos dos seus beneficios e decidímonos a probala en adolescentes con trastornos mentais severos, como a esquizofrenia, ou de personalidade graves, afectivos graves e con ideaciones suicidas, entre outros”, explica Eulàlia Navarro, psiquiatra e coordinadora da Unidade de Subagudos de Adolescentes do CASM Benito Menni. Esta unidade naceu fai dezaseis anos e é única en España, é centro de referencia para todo o territorio catalán, con 50 camas en total (25 da unidade de crise e 25 de subagudos).

A terapia asistida con cans mellora a incapacidade de sentir pracer dos pacientes con enfermidade mental

En pacientes esquizofrénicos anciáns, comprobouse que a terapia asistida con cans e gatos mellora a comunicación e a realización de tarefas cotiás (como a hixiene), a mobilidade, o benestar xeral e a socialización, segundo un estudo israelí liderado por Yoram Barak e publicado en The ‘American Journal of Geriatric Psychiatry’. Tamén se sabía que a terapia asistida con cans mellora un síntoma da esquizofrenia e outros trastornos mentais chamado anhedonia (incapacidade de sentir pracer, satisfacción ou benestar ante os estímulos tidos por pracenteiros), de acordo a outro estudo de Inbar Nathans-Barel, de Haifa (Israel), publicado en Psychoterapy ‘and Psychosomatics’. Ambos os traballos son só unha pequena mostra dos beneficios destas terapias nos enfermos mentais.

Da terapia para enfermidade mental á exhibición canina

A iniciativa de probalas en adolescentes con problemas mentais xurdiu do grupo Positivascan, que achegou os animais. O programa, que xa conta con dúas edicións, consta de dez sesións (nove de formación e unha de exhibición) de 45 a 60 minutos, que inclúen teoría e 30 minutos de traballo directo cos cans. O grupo de participantes estivo integrado por doce pacientes que se inscribiron de forma voluntaria, tras unha valoración do seu terapeuta, previa información aos seus pais e a firma dun consentimento informado.

Segundo Navarro, marcáronse varios obxectivos terapéuticos: favorecer o traballo en equipo e a asunción de responsabilidades persoais e colectivas; potenciar as habilidades e capacidades persoais, o respecto aos demais, ás regras do xogo e normas establecidas; traballar a aceptación da frustración e o control de impulsos, aspectos cruciais na adolescencia, porque poida que se perderon ou que aínda non se exercesen; fomentar o exercicio físico e inculcar o respecto aos animais.

Pola súa banda, Positivascan impartiu leccións teóricas e prácticas sobre como establecer un vínculo entre persoas e cans: como tratalos e aproximarse a eles (por que lado e como controlalos, sobre todo, cando se achega outro can), como xogar con eles, premialos e relaxalos. Os pacientes tamén aprenderon a utilizar o clicker, un aparello de adestramento para controlar os tempos dos cans.

O obxectivo final das sesións de adestramento foi que os participantes deseñasen un circuíto de agility “” (xincana para cans na que estes deben superar varios obstáculos baixo as indicacións dun guía). Para iso, deberon aprender a guiar aos cans para superar cada obstáculo por separado e despois, de forma encadeada, ata completar o circuíto. Fixérono de forma individual e en equipo e, ao chegar á décima e última sesión, realizaron unha exhibición onde mostraron todo o aprendido.

PROBA SUPERADA!

Todos os obxectivos terapéuticos que se fixaron na terapia asistida con cans para adolescentes enfermos mentais cumpríronse, destaca Eulàlia Navarro. Ademais dos obxectivos xerais expostos para todo o grupo, cada paciente tiña uns individuais que debía conseguir e que se fixaron segundo o PTI (Plan Terapéutico Individual) e os seus terapeutas. “O noso obxectivo non era mellorar os síntomas da enfermidade, senón certas actitudes da personalidade, o control de impulsos e a aceptación da frustración. Hai que ter en conta que, nos adolescentes e enfermos mentais, as áreas cognitiva e afectiva están moi afectadas pola enfermidade e observamos unha mellora con esta terapia”, declara Navarro.

O traballo en equipo tamén resultou moi positivo: entre eles facíanse comentarios, valoracións e puntuaban ao resto. E igual de efectivo foi o vínculo que se fraguou cos animais. Aínda que a maioría dos participantes nunca tiveran un can e moito temíanlles, foron capaces de establecer unha relación afectiva con estes animais. Mesmo, unha participante conseguiu que os seus pais lle comprasen un can e outros solicitaron ser voluntarios nun traballo con estes animais.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións