Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Novas lentes intraoculares para cataratas

Unha nova técnica para as cataratas permitirá substituír o cristalino por unha lente intraocular flexible e esquecerse definitivamente das lentes

Tras a operación de cataratas, xeralmente, faise necesario o uso de lentes, tanto para distancias curtas como longas. En caso de non querer levar lentes, pódese decidir implantar unha lente intraocular durante a cirurxía, aínda que isto tampouco asegura que non se deban utilizar lentes nunca máis. Científicos europeos implantaron por primeira vez Lentes Axustables coa Luz (LAL), desenvolvidas en EE.UU. e cuxo uso se aprobou en Europa hai escasos meses. Segundo a investigación, a aplicación destas lentes permitirá ao paciente intervido de cataratas esquecerse definitivamente das lentes.

A cirurxía para eliminar as cataratas, único tratamento real ata agora, ha ido evolucionando ano tras ano. Son ben coñecidas as lentes de cristais grosos que acompañaban hai anos a todos aqueles operados de cataratas. Seguiron a estas lentes as primeiras lentes intraoculares ríxidas que, anos despois, substituíronse polas flexibles. Así mesmo, o tamaño de incisión para introducir estas lentes diminuíu durante as últimas décadas.

Pasouse das primeiras incisiones de 6mm á introdución de lentes dobradas, que reducen o corte a menos de 3mm. A pesar desta evidente evolución, nunca se logrou a conta pendente: asegurar a necesidade de non volver usar lentes tras a operación. Unhas novas lentes axustables coa luz (LAL), creadas en EE.UU. por Calhoun Vision e pendentes de comercialización en Europa durante os próximos meses, poderían conseguir este fito.

Segundo o Instituto de Microcirugía Ocular (IMO) de Barcelona e o Laboratorio de Óptica da Universidade de Murcia, que xa aplicaron estas lentes de forma rutineira, o paciente pode esquecerse das lentes -que leva a modo de protección- tras dúas semanas de recuperación despois da intervención. Dúas universidades alemás xa están a empezar a traballar con estas mesmas lentes, entre elas o Hospital Universitario de Bochum.

Solución a antigos erros

Coas LAL favoreceranse todas as intervencións por defecto de refracción, como a vista cansa

A eficacia das LAL foi probada nun estudo multicéntrico internacional no que o IMO participou durante os dous últimos anos. Actualmente, o estudo áchase na súa última fase, e catro pacientes do instituto puideron beneficiarse destas lentes. A técnica probouse por primeira vez en Europa hai un ano, no mesmo instituto e, segundo José Luís Güell, responsable do proxecto, ofreceu resultados máis que esperanzadores.

Afirma que “o uso destas lentes suporá un fito na operación de cataratas e na oftalmoloxía en xeral, xa que incidirá directamente na calidade de vida dun amplo grupo de poboación que require corrección óptica tras a operación”. A aplicación destas lentes no cristalino leva a cabo mediante o uso dunha tecnoloxía de corrección por radiación ultravioleta realizada desde o exterior do ollo. Esta luz actúa sobre os polímeros (grandes moléculas) que forman a lente, aumentado ou diminuíndo o seu tamaño, polo que a lente adquire unha forma ou outra.

Cuestión de polímeros

Se se actúa sobre os polímeros centrais, a lente bombéase no centro; se se actúa na periferia, o centro da lente se aplana. Así se corrixe calquera erro refractivo, xa sexa miopía, hipermetropía ou astigmatismo. Uns días despois da implantación das LAL, vólvese a aplicar o mesmo láser a unha intensidade distinta. Desta maneira sélase a lente, cristalizando e inmobilizando o material que a compón.

Ata agora as lentes intraoculares habituais implantáronse no cristalino tras extraer do mesmo a súa lente natural. En aproximadamente un terzo dos pacientes este proceso non se axustaba do todo ás súas necesidades e provocaba erros: mala cicatrización da ferida, inexactitudes nas medidas preoperatorias ou astigmatismo crónico preexistente, o que provocaba o uso seguro de lentes nunha fase posterior. Segundo o IMO, as novas lentes achegan unha gran vantaxe.

Tras ser implantadas no ollo, estas corríxense refractivamente cunha marxe de erro de ata dous dioptrías. Neste sentido, o mesmo instituto insiste en que non só as catataras veranse beneficiadas por este novo tratamento. Tamén favorecerán a todas aquelas intervencións que impliquen defectos de refracción como, por exemplo, corrixir a capacidade de adaptar o ollo segundo mírese de lonxe ou de preto, algo que empeora a partir dos 45 anos e que, popularmente, coñécese como vista cansa. Nestes casos, será posible extraer o cristalino e substituirlo por unha lente axustable e graduable en caso necesario.

Problema de saúde xeral

Na actualidade, as cataratas son a principal causa de cegueira no mundo desenvolvido. O paulatino aumento da esperanza de vida provocou un aumento substancial da prevalencia desta enfermidade asociada ao proceso de envellecemento, aínda que tamén pode presentarse, en menor medida, en nenos (cataratas congénitas). Na catarata, o cristalino do ollo, transparente en condicións normais, vólvese opaco e non deixa pasar a luz.

Desta maneira comeza a visión borrosa, que desencadea nunha cegueira máis ou menos gradual. É precisamente no caso perda da visión ou anomalías da mesma cando se recomenda cirurxía. Un estudo estadounidense de 2007 afirma que máis da metade das persoas con 80 anos sufrirán cataratas ou se someterán a unha cirurxía co propósito de eliminalas.

A investigación, publicada en revístaa “Maio Clinic Women’s HealthSource”, afirma, da mesma maneira, que a cirurxía só leva a cabo cando a enfermidade interfere na vida cotiá (aínda que haxa estudos que afirmen que é prexudicial esperar tanto), polo que se recomenda que, a partir dos 65 anos, mantéñanse revisións habituais polo menos cada dous anos, a fin de que as cataratas relacionadas co envellecemento poidan controlarse.

A PROCURA DA ORIXE

Img
Sempre é mellor previr que curar. O achado da orixe das cataratas axudaría a atopar terapias preventivas que eludisen a aparición da enfermidade. A clave podería estar nas proteínas que se agrupan na lente natural do ollo. É o que din investigadores da Universidade de Friburgo, en Suíza, e do Rochester Institute of Technology da EE.UU. Mediante simulacións, tentaron demostrar que estas proteínas normalmente amontóanse mediante débiles atraccións que, cando se interrompen, causan que as lentes se “nublen” e cren unha catarata.

Outro estudo exclusivamente estadounidense e publicado en “Journal of Biological Chemistry” tamén fai responsables a certas proteínas da aparición de cataratas. O funcionamento correcto destas proteínas permite a boa transmisión da luz e a consecuente visión clara. Cando estas proteínas comezan a degenerarse como parte proceso inherente ao envellecemento, esta mesma luz dispérsase e créanse as cataratas.

As cataratas tamén poden manifestarse como consecuencia dun traumatismo ocular, determinados medicamentos e diversos factores ambientais e hábitos de vida. Ademais, algúns casos son congénitos. Como por agora a cirurxía é a única cura para as cataratas, fanse imprescindibles as revisións e a prevención que, en boa parte, pódese levar a cabo de forma individual: uso de lentes de sol adecuadas para evitar agresións oculares, deixar de fumar, evitar as graxas animais e os excesos de lácteos, entre outras medidas.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións