Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Prevención

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Novidades terapéuticas no control da asma

A asma é unha enfermidade que afecta aproximadamente ao 4% da poboación adulta española e ao 8% dos nenos

Img asma portada

Por causas que aínda non son ben coñecidas, a prevalencia da asma aumentou nos últimos 30 anos. Os expertos especulan que devandito incremento podería estar relacionado cun trastorno da maduración do sistema inmunólogo dos nenos dos países industrializados como consecuencia da insuficiente exposición a infeccións. As excesivas medidas de hixiene poderían ser un dos inductores deste aumento. Recentemente a Unión Europea ha dado luz verde a un novo fármaco cuxo trazo máis característico é que actúa de forma preventiva contra as crises asmáticas.

Img asma1

Unha porcentaxe elevada de pacientes con asma, ao redor do 60% ao 70%, é alérxico. Crese que un menor número de infeccións durante a infancia pode predisponer a unha maior sensibilidade a alergenos na idade adulta, cunha maior susceptibilidade á asma. Cando as persoas con asma alérxica entran en contacto cunha sustancia á que son sensibles (como os ácaros do po doméstico ou o pelo de animais), ponse en marcha un mecanismo mediante o cal se producen, entre outras, grandes cantidades de inmunoglobulina E (IGE).

O IGE é un anticorpo, principal mediador das reaccións alérxicas que provocan asma, rinitis alérxica, dermatitis atópica, e reaccións alérxicas aos alimentos, os fármacos ou as picaduras de insectos. As persoas con alerxia producen IGE específica para cada un dos alérgenos a que son sensibles. Debido a isto, os niveis de IGE total en sangue das persoas alérxicas son superiores ás non alérxicas.

Novo tratamento preventivo

Omalizumab combínase co IGE libre, diminuíndo os seus niveis en sangue e interrompendo precozmente a fervenza alérxica

Uns dos principais retos con que se enfrontan os afectados é acabar coas múltiples barreiras que impiden o control da enfermidade. Para iso, desde hai pouco tempo disponse da primeira terapia biolóxica para o tratamento da asma grave non controlado. O novo fármaco, Omalizumab, é considerado por moitos especialistas como un dos avances máis importantes que se produciu na última década en relación co tratamento da asma. O trazo máis característico deste tratamento é que actúa de forma preventiva, antes que aparezan os síntomas, ao contrario da maioría dos fármacos dispoñibles que actúan unha vez desencadeouse a resposta inflamatoria alérxica.

Omalizumab é un anticorpo monoclonal humanizado fronte a IGE, que se combina co IGE libre diminuíndo os seus niveis e, por tanto, interrompendo precozmente a fervenza alérxica. Os diferentes estudos realizados puxeron de manifesto que omalizumab diminúe as exacerbaciones e permite reducir o uso doutros fármacos. Os pacientes máis beneficiados son os que padezan formas máis severas da enfermidade. Directrices terapéuticas como as elaboradas pola Iniciativa Global para a Asma, recomendan os anti-IGE como tratamento complementario para pacientes con asma alérxica grave que non estea controlada satisfactoriamente coas opcións clínicas habituais.

Unha enfermidade inflamatoria

Moitas persoas saben que na asma, as vías respiratorias estréitanse dificultando o paso do aire pero descoñecen que a inflamación é a clave de todo o proceso.
Por que se produce a inflamación dos bronquios? Non sabemos exactamente que o desencadea pero se quen son os culpables. Esta inflamación está producida pola acción dunhas sustancias coñecidas como mediadores químicos da asma (prostaglandinas, leucotrienos, citocinas, histamina). Estes mediadores químicos son fabricados por células inflamatorias, fundamentalmente por un tipo de glóbulo branco chamado eosinófilo. Os eosinófilos, en colaboración con outras células coñecidas como linfocitos e mastocitos, depositan estas sustancias no bronquio, lesionándoo.

Cando determinados axentes aos que somos sensibles chegan ás vías respiratorias, estas células recoñécenos, actívanse, e liberan os mediadores químicos provocando a inflamación dos bronquios. Esta inflamación provoca, á súa vez, espasmo dos bronquios por contracción das súas fibras musculares. Este proceso fai diminuír o calibre das vías respiratorias, impedindo que o aire flúa con normalidade, o que provoca os característicos ‘pitos’ (sibilancias).

Descoñécese con exactitude por que nas persoas con asma desencadéase esta reacción inflamatoria, xa que todos posuímos este tipo de células (son a defensa específica do organismo fronte as infeccións) pero nos asmáticos, este mecanismo vólvese contra o paciente, lesionando as súas vías respiratorias.

UN NOVO XENE RELACIONADO COA ASMA

Img flor
Recentemente publicouse na revista Nature Genetics, o descubrimento dun xene relacionado coa aparición do eccema e da asma. Os científicos da Universidade de Dundee (Escocia) descubriron un xene cuxa disfunción provoca sequedad na pel, favorecendo a aparición de eccema e asma. Este xene produce unha proteína chamada filagrina, que contribúe á formación dunha capa protectora da pel, formando unha barreira que retén a auga para evitar a sequedad e evita a entrada de xermes.

Aproximadamente una de cada dúas persoas con asma ten algún familiar afectado pola enfermidade. O risco relativo de padecer asma entre os familiares de primeiro grao dun paciente varia segundo os estudos pero oscila entre o 2,5% ao 6% e no caso de xemelgos homocigotos (idénticos) a posibilidade de padecer asma elévase a un 60%, o que indica a gran carga xenética da asma.

O papel que xoga a herdanza na probabilidade de padecer a enfermidade é evidente pero, con todo, aínda non se coñecen os patróns xenéticos de transmisión da asma debida á súa complexidade. As análises que estudan a transmisión de xenes entre xeracións suxiren un modelo poligénico para a asma, é dicir, que non só hai un senón que son varios os xenes implicados (nos cromosomas 5, 6, 11,12, 13 identificáronse algunhas rexións).

Doutra banda, o ambiente (polución, infeccións) pode modificar a expresión dalgúns xenes (non todos os individuos con predisposición xenética desenvolven a enfermidade) e, á súa vez, os xenes poden modificar a resposta a un estímulo externo, como é o caso dalgúns dos fármacos utilizados no tratamento da asma: os pacientes responden de forma distinta ao mesmo fármaco.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións