Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O 30% da poboación española sofre a denominada “depresión de outono”

Este trastorno prodúcese por unha alteración dos ritmos vitais e a diminución das horas de sol

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 24deSetembrode2002

A chegada do lánguido outono trae consigo, ademais da caída das follas das árbores, un trastorno coñecido como a “depresión de outono”. Esta alteración afecta ao 30% da poboación española, principalmente a mulleres de entre 20 e 30 anos, aínda que as cifras aumentan nos países con menos horas de luz solar durante a época invernal. Así, en zonas próximas ao ecuador incide no 1,5% da poboación e en Canadá no 10%.

Entre os síntomas que presentan as persoas afectadas por esta patoloxía atópanse os cambios no estado de animo, a redución de enerxía e da actividade social, así como un aumento da inxesta de doces como o chocolate. “Con todo, ningún destes cambios chega a provocar malestar clinicamente significativo ou deterioración social ou laboral, non considerándose una patoloxía mental”, asegura o profesor do Departamento de Personalidade da Universidade de Valencia, José Gil Martínez.

Os pacientes que presentan un trastorno do estado de ánimo que segue un patrón estacional tenden a experimentar episodios depresivos nalgunha época concreta do ano, xeralmente durante o outono e o inverno, sinala Gil Martínez. “Este patrón tamén se denominou trastorno afectivo estacional e non parece estar relacionado coa volta ao traballo ou ao colexio, nin co desembolso económico da costa de setembro”, engade.

Este especialista considera que o trastorno otoñal vén provocado por unha alteración dos ritmos vitais ou circadianos que teñen que ver coa regulación dos ritmos soño-vixilia e a redución de horas solares. “Existe un metabolito precursor da serotonina (neurotransmisor relacionado co estado de ánimo) que é a melatonina, que se produce na glándula pineal e regula as fluctuaciones estacionales e circadianas. Este metabolito participa na adaptación do organismo a cambios nos fusos horarios, a cantidade de melatonina varía en función da luz e sincroniza o ciclo soño-vixilia en función do ambiente”, explica Gil Martínez.

En canto aos tratamentos contra a “depresión de outono”, ademais dos antidepresivos clásicos, pódese tratar recorrendo á fototerapia. “Este tratamento consiste en expor aos pacientes a un espectro de luz intenso, a dose que oscilan entre os 2.500 e 10.000 luxes (unidade de medición da intensidade lumínica) durante un tempo de 30 minutos a dúas horas”, indica o profesor da Universidade de Valencia.

Gil Martínez lembra que una habitación normal está iluminada entre 150 e 200 luxes e o sol intenso de verán é de 100.000 luxes. “De feito – comenta- as liñas aéreas xaponesas en San Francisco teñen una sala de fototerapia pola que pasan os pilotos paira sincronizar o seu ritmo día-noite, ademais durante unhas semanas antes e despois toman vitamina B12 que aumenta a resposta do noso organismo á luz”.

Outro exemplo exposto polo profesor é o dos soldados norteamericanos da OTAN que desembarcan en Europa e axústanse ao horario Europeo en dous días. Con todo, os mandos tardan máis de dúas semanas en adaptarse. Isto débese a que os soldados durante todo o día están expostos á luz solar e os mandos permanecen nos seus búnkers con pouca luz e estudando as manobras.

Non cabe dúbida por tanto de que a depresión otoñal supérase cun clima asollado. Por iso, una medida a ter en conta, paira quen poida permitirllo e padeza este trastorno, é trasladarse no inverno a zonas con maior número de horas de luz ambiental.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións