Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O 60% dos fondos públicos para certos tratamentos de rehabilitación emprégase en técnicas non avaliadas

Moitos destes procedementos non teñen un fundamento científico que avale a súa seguridade e eficacia

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 16deFebreirode2012

O 60% dos fondos que destina a sanidade pública a custear os tratamentos rehabilitadores da dor cervical, lumbar e de ombreiro -os motivos máis frecuentes para ir a unha rehabilitación- gástanse en procedementos “inútiles” ou “sen fundamento científico” que avale a súa seguridade e eficacia. Esta é a principal conclusión do estudo realizado por investigadores do Servizo Canario de Saúde, en colaboración coa Fundación Kovacs, o primeiro que cuantifica o diñeiro que gasta a sanidade pública española en procedementos ineficaces ou non avaliados.

O traballo centrouse en datos do Servizo Canario de Saúde -aínda que os resultados son extrapolables ao resto de España- e no manexo de tres dores que afectan ao 70% da poboación e son unha das causas máis frecuentes de consulta en Atención Primaria. Os investigadores constataron así que, en tres anos (de 2004 a 2007), o Servizo Canario de Saúde gastou uns 5,1 millóns de euros en pagar centros privados concertados para proporcionar tratamento rehabilitador a uns 19.000 pacientes (8.308 individuos con dor de pescozo, 5.693 con dor lumbar e 5.035 con dor no ombreiro).

De media, recibiron ata 35 sesións de rehabilitación nas que se aplicaron un catro técnicas diferentes. O 59,5% das técnicas carecía de probas científicas da súa eficacia ou se avaliaron nin en seguridade nin en eficacia antes de usarse. En concreto, o 32% dos fondos públicos destinouse a pagar técnicas non avaliadas e o 27% a tratamentos que demostraran previamente ser “inútiles”. Só o 39,9% dos procedementos empregados -que supuxeron o 40,5% deste gasto público- contaba con probas científicas da súa eficacia.

“Como exemplos de tratamentos non avaliados para a dor cervical, habemos visto que se aplicou a termoterapia ou a onda curta, para a dor lumbar usouse a iontoforesis e a magnetoterapia, para as doenzas de ombreiros recorreuse á masaxe, a electroestimulación, a onda curta ou a magnetoterapia”, detalla o doutor Francisco Kovacs, coautor do traballo e director da Rede Española de Investigadores en Doenzas da España (REIDE). Como mostra de tratamentos “comprobadamente ineficaces” para a dor cervical, este doutor cita “a electroestimulación, a iontoforesis ou a magnetoterapia, para a dor lumbar indica a mobilización ou a tracción lumbar e para o ombreiro cita a onda curta”.

Kovacs afirma que o cálculo que sitúa no 60% este gasto en técnicas inútiles ou non avaliadas é “tremendamente conservador”, xa que só calculáronse os custos dos pacientes tratados en clínicas privadas concertadas -que representan ao 70% do total- e só os custos directos en persoal e equipos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións