Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

O 8% da poboación infantil e o 15% dos adolescentes españois padece depresión

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 26 de Xuño de 2002

A moitos pais gustaríalles que os seus fillos se mostrasen sempre felices e contentos. Con todo, a realidade demostra que os menores, como os adultos, sofren a miúdo e se angustian. Tanto é así, que estudos recentes apuntan que o 8% da poboación infantil española e un 15% dos adolescentes padece depresión. Datos que se repiten en países desenvolvidos como Estados Unidos ou o resto de Europa, e que son preocupantes en zonas de Sudamérica, como Porto Rico, México ou Guatemala.

Deprimirse é algo sofisticado, argumentan os expertos. Os cidadáns de sociedades desenvolvidas tenden a padecer a enfermidade en maior medida que os habitantes do Terceiro Mundo (África, por exemplo), xa que no sur do planeta predominan os hábitats rurais, onde hai problemas máis perentorios que o éxito profesional ou material, ao que se concede a importancia xusta. Existen verdadeiras necesidades. En cambio, a sociedade de consumo crea unhas expectativas que logo non poden realizarse e xera gran ansiedade.

Influencia da contorna

A contorna familiar e escolar determina a estabilidade emocional do pequeno. Familias cada vez máis reducidas, con ambos os pais traballando fóra de casa, e colexios máis competitivos e esixentes condicionan a saúde mental dos rapaces. Calquera floco solto que quede neste contexto, xa de seu fráxil, pode dar ao traste cunha personalidade aínda en formación. “Moitos pais non ven aos seus fillos ata o nove da noite. Quítaselles tempo aos nenos e dedícase en exceso ao traballo”, sinala o psicólogo Bernabé Tenro. “Ademais, no colexio deben estar á altura das esixencias académicas e dos compañeiros máis avantaxados”.

Demasiada soidade e unha esaxerada presión. Os nenos ven engulidos por unha situación allea á súa inocencia e aos maiores cústalles entender que cada etapa ten as súas normas e as dos máis pequenos están aínda por escribir. Dio Vitoria do Barrio, profesora titular da Facultade de Psicoloxía da Universidade Nacional de Educación a Distancia (UNED) e membro da Sociedade Española de Psicoloxía, quen asegura que “os datos son preocupantes, sobre todo porque se trata dun problema emocional que se lle presenta ao neno na etapa en que máis afecto necesita”.

Os pais xogan un papel crave no crecemento sentimental do menor. É imprescindible que os proxenitores gocen de boa saúde mental e transmitan optimismo aos seus fillos. Se están deprimidos, os seus vástagos saberano e, moi probablemente, sufrirano. Se están contentos, sucederá igual. Os proxenitores son insubstituíbles. “Convén que os pais non leven o traballo a casa e que non trasladen o seu abafo aos nenos”, aconsella Bernabé Tenro, para quen a calidade da relación entre uns e outros inflúe no estado de ánimo dos máis débiles.

Pero non se trata unicamente do traballo. Un aspecto que inquieta aos especialistas é a rápida transformación que vén producindo na última década no modelo social español. Cunha taxa de familias unipersonales e monoparentais próxima ao 21% -calcúlase que esta porcentaxe se dobrará en dúas décadas- e un índice de divorcios do 28%, resulta preciso pescudar se os pais de hoxe, adoitados a unha educación pola vella, en clans familiares que seguían canons tradicionais, están preparados para afrontar os novos baleiros que se abren aos seus fillos.

Soidade e tristeza

Parece claro que a morte ou afastamento dunha persoa querida pode crear unha sensación de soidade e tristeza nos nenos, que se fai extensible á separación dos cónxuxes ou á perda da persoa responsable do seu coidado. “Nunha ocasión, acudiu á consulta unha nena de cinco anos -relata a doutora Do Barrio-. Estaba moi deprimida porque, ao casar a súa coidadora, esta abandonou o emprego. A nena botábaa moito de menos e era incapaz de sobreporse á súa ausencia”. É dicir, un feito que para uns proxenitores puidese resultar nimio, para un pequeno pode ser unha experiencia traumática.

E é que a soidade é o agasallo que un neno nunca quere recibir. A integración laboral da muller supuxo un avance importante pero, ao mesmo tempo, deixou aos menores ao coidado de avós e canguros, ou lles condenou a insufribles horas de espera no fogar ata que os pais entran de novo pola porta. A sociedade actual impón a regra de gozar dun elevado nivel de vida, que esixe investir gran parte do tempo tratando de gañar diñeiro e de manter unha vida social relevante.

“Non se lles dá tempo aos nenos. Queremos posuír dous ou tres casas e manter ese nivel supón ter uns ingresos altos e traballar en exceso. O gran problema é a présa”, conclúe o psicólogo Bernabé Tenro.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións