Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

O coaching persoal

Una nova disciplina centrada no logro das metas persoais
Por miren 16 de Outubro de 2003

Facer preguntas paira axudar á persoa. Esta é a base do coaching persoal, a última moda chegada de Estados Unidos. A figura do coach -adestrador en inglés- aterra en España co obxectivo de que nos descubramos a nós mesmos e logremos as nosas metas. Presentámoslles as claves e argumentos desta nova disciplina -vista con escepticismo desde o campo da psicoloxía-, cos testemuños de tres coaches que traballan en España.

Obxectivos

“O coach nunca diche o que tes que facer, axúdache a descubrir o que queres”. Con esta premisa Susana Lemonche, coach paira o desenvolvemento persoal e profesional, explica o obxectivo desta nova disciplina. Segundo os seus promotores, o coaching parte do mesmo concepto que o método socrático. Preguntar, preguntar e preguntar para que a persoa por si mesma extraia as súas conclusións. Explícao José Luís Menéndez, coach persoal profesional e presidente do Instituto Internacional OlaCoach: “É a arte de facer que outros saquen o mellor de si mesmos e que con iso alcancen os seus obxectivos”.

Cara a finais dos 80 e principios dos 90 empezou a tomar forma o coaching nos Estados Unidos. “Xurdiu por mor de que alguén se deu conta de que estaba a axudar máis aos seus clientes a través de preguntas e deixándolles chegar ás súas propias conclusións, que con solucións, a pesar de que el era un experto”, conta Menéndez. Á idea da mayéutica- método socrático de ensino baseado no diálogo entre mestre e discípulo – sumóuselle o concepto do adestrador deportivo. En 1992 formouse a primeira escola desta disciplina. Hoxe, segundo cifras que manexa a Federación Internacional de Coaching, existen máis de 6000 coaches no mundo, repartidos por 30 países. En España, traballan ao redor de una trintena.

José Luís Catalina, vogal do Colexio de Psicólogos de Madrid, alerta sobre a figura do coach. “Teño moi serias dúbidas sobre o coaching persoal si non hai algo que o avale detrás, como pode ser que o imparta un profesional do consello, por exemplo, un psicólogo”. Catalina defende que esta profesión aínda se atopa en estadios tan iniciais que non convén porse en mans dun coach a treo e sen ningunha garantía. “É importante informarse moi ben antes de acudir a un deles”, afirma. “Trátase dunha ´profesión´ que non está regulada e, por tanto, calquera pode autotitularse adestrador”. Segundo a opinión deste psicólogo, “a disciplina que dá ao consumidor maiores garantías cando se trata de aconsellar de forma regular acerca da vida é a psicoloxía, que require 4 anos de estudos e conta cun colexio que vixía a profesión”.

Atopámonos con dous tipos de coaching: o empresarial e o persoal, que só se diferencian na súa finalidade última. Mentres que o dirixido a empresas dedícase a axudar a mellorar as habilidades de directivos e empregados nos seus respectivos traballos, o persoal tenta que se cumpran as expectativas vitais. No mundo dos negocios empeza a soar este concepto, pero aínda é una actividade descoñecida paira o gran público. En principio, segundo os seus promotores, serve paira todo o que teña obxectivos e metas que cumprir, é dicir, paira todos.

“En ocasións bloqueámonos, non temos as metas claras e se as temos, non conseguimos chegar a elas porque non sabemos como facelo. Paira moitos, una vida de éxito consiste en facer o que uno quere, como cambiarse de casa, gañar máis diñeiro no traballo ou levar mellor cos compañeiros. En todos estes terreos é onde entraría o coaching persoal”, explica Lemonche.

“O obxectivo principal é conseguir que o cliente sexa consciente do que ten e non ten, do débil e o forte que é ante o obxectivo desexado. En definitiva, do que pode facer. Una vez que asuma isto, pode tomar responsabilidades e traballar dunha maneira eficaz en lograr os seus desexos”, engade Menéndez.

A técnica do coaching

Segundo contan os seus creadores, o traballo dun coach consiste en sinalar o camiño. “É o guía, o indicador, o que marca as pautas, porque nesta disciplina o experto é o cliente”, explica Lemonche. As sesións, polo xeral, son semanais e a súa duración pode ser de media hora a unha hora. Trátase dunha técnica adaptada ás novas tecnoloxías, así os encontros tamén poden desenvolverse a través do teléfono ou vía Internet. “O 80% dos meus clientes son atendidos por teléfono. Desta maneira, céntranse antes no fondo do asunto”, opina Menéndez. O proceso de axuda do coaching adoita durar entre 6 e 9 meses. “Os resultados conséguense enseguida e a persoa pronto empeza a descubrir cousas de si mesma”, segundo Susana Lemoche.

Durante as sesións, o labor do coach consiste en que o cliente defina as súas metas e, despois, tratar de que as consiga. “Mediante preguntas, téntase axudarlle a descubrir o que quere. Una vez que identifica o obxectivo, comprométese e adquire a responsabilidade de cumprir una tarefa entre sesión e sesión. Así, por exemplo, se quere estudar enfermaría, comprométese a buscar escolas de enfermaría e na seguinte sesión falarase dos resultados”, detalla Lemonche. “Desta maneira, aprende como resolver os casos que se lle presentan -sostén Menéndez- o que lle achega confianza e un sentimento de crecemento e avance na vida”.

A súa formación

Explica Lemonche que estes adestradores adoitan parecerse en que lles gusta escoitar e tamén axudar aos demais. A pesar de que algúns son licenciados en Psicoloxía, os promotores do coaching establecen diferenzas entre estas dúas disciplinas. “O coach parte do presente paira ir cara ao futuro, mentres que os psicólogos parten do pasado cara ao presente. Tamén se distinguen en que o psicólogo axuda a que a persoa resolva trastornos, mentres que o obxectivo do coaching é alcanzar as metas de cada persoa”, afirma Viviane Launer, representante da Federación Internacional de Coaching en España.

Esta organización é una asociación de adestradores que tenta formalizar a súa preparación. Conta cun código deontolóxico e estableceu una gradación dos coaches, segundo a súa formación e experiencia no adestramento. O título máis elevado é Master Coach Certificado (MCC) e require ter como mínimo 2.500 horas de experiencia e 200 horas de formación. Tras este, atópanse en orde decreciente o PCC, o CICC e o ACC. Os coaches realizan cursos de formación cunha duración de clases presenciais, desde os 2 días no curso básico, até os 9 días no curso avanzado. Este dato contrasta coa preparación moito máis prolongada que asumen os psicólogos.

Cando se trata de elixir un adestrador é recomendable, segundo indícanos Lemonche, buscar dous ou tres coaches persoais e explicarlles o que se quere. “O importante é que che fagan sentir ben, que a persoa se atope cómoda e nun ambiente relaxado para que se logre una complicidade entre ambos. “explica.

As sesións, que no ámbito empresarial teñen un prezo que oscila entre 250 e 500 euros por sesión, custan no coaching persoal entre 30 e 150 euros, dependendo da formación e experiencia do coaching, indica Launer.Antes de acudir a un coach convén, segundo Catalina, informarse moi ben, non só dos prezos, senón das garantías de efectividade que ofrecen.