Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O estigma da epilepsia

Un gran número de pacientes afectados de epilepsia poden controlarse exitosamente con fármacos aínda que expertos reclaman máis recursos sanitarios

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 05deDecembrode2006
Img epi portada

As solucións clínicas da epilepsia son coñecidas, pero o estigma desta enfermidade continúa. Unha das formas para acabar con el é dar a coñecer e sensibilizar á poboación de que a persoa epiléptica pode levar unha vida perfectamente normal na maioría de casos e está capacitada para as mesmas actividades e responsabilidades que calquera outro cidadán. Os recursos públicos para a atención destes pacientes en España non son suficientes polo que tanto desde o colectivo sanitario como familiar reclaman maior dispoñibilidade de medios.

Img tristeza1

Madrid, Barcelona, Sevilla e Valencia e deica pouco Oviedo son algunhas das cidades que dispoñen de unidades especializadas para o diagnóstico, tratamento e seguimento das persoas epilépticas. A escaseza destas unidades estriba en que se precisa dun equipo multidisciplinar e coordinado, con perfecto coñecemento actualizado, ademais de requirir medios diagnósticos de imaxe avanzados como a resonancia magnética de última xeración.

Preto do 1% da poboación padece epilepsia, unha enfermidade crónica do sistema nervioso central. Con todo, cun tratamento farmacolóxico adecuado e un réxime de vida similar ao da poboación xeral pode conseguirse o control total das crises nun 80-85% dos pacientes. A cirurxía e outros tratamentos non farmacolóxicos tamén poden resolver a problemática clínica en determinados casos. Para conseguir estes obxectivos debe concretarse o tipo de epilepsia e o tipo de crise do paciente, de modo que poida seleccionarse o fármaco idóneo en cada caso, valorando para iso a súa eficacia e tolerabilidad potenciais.

Tratamento

O arsenal de fármacos para tratar esta enfermidade é variado, tanto como tipos de epilepsia detéctanse. En concreto existen no mercado 19 antiepilépticos diferentes. «Débese falar de varias epilepsias. Coñécense 50 síndromes epilépticos, o que xera o emprego de fármacos con distintos tipos de acción», destaca José Luís Herranz, neuropediatra do Hospital Marqués de Valdecilla de Santander e membro do grupo de estudo de epilepsia da Sociedade Española de Neurología.

Co tratamento adecuado, e mediante cirurxía nos casos oportunos, pódese lograr un control e unha remisión da enfermidade óptima. Pero os candidatos que responden á cirurxía da epilepsia seguen posteriormente estigmatizados pola súa enfermidade debido á ignorancia existente entre a sociedade. Doutra banda, demostrouse que a causa da enfermidade que se atribúe a determinados infeccións é un fenómeno infrecuente, aínda que se detecta agora nalgunhas persoas de orixe estranxeira. «Non é unha enfermidade forzosamente hereditaria, aínda que existan casos nos que sexa así. Ademais, a epilepsia por asfixia do feto no parto é tamén moi infrecuente hoxe en día», sinala Herranz.

Co tratamento adecuado, e mediante cirurxía nos casos oportunos, pódese lograr un control e unha remisión da enfermidade óptima

«Unha sensibilidade á luz relaciónase coa epilepsia, pero isto non é así exactamente. Hai que acabar co estigma. A única contraindicación é a non inxesta de alcol», aclara o experto, que contribuíu á edición do libro Evidencia científica en Epilepsia, co patrocinio da compañía UCB Pharma. Nesta nova obra «revísanse as características clínicas coas que deben recoñecerse as síndromes epilépticos que afectan ao recentemente nado, ao neno, ao adolescente e ao adulto, así como os seus tratamentos farmacolóxicos ou doutro tipo con evidencia de eficacia nos estudos da literatura», explica Herranz, tamén profesor titular de Pediatría da Universidade de Cantabria e asesor deste libro.

É especialmente preocupante o caso dos nenos con brotes epilépticos cando se establece unha sobreprotección innecesaria e orixínanse actitudes de rexeitamento inaceptables nas relacións de amizade. Moitos deles responden correctamente os tratamentos e mesmo, precisamente por non inxerir alcol e ser máis prudentes, non sofren o mesmo número de accidentes que as persoas non afectadas.

Estudo LINCE

A liga Española contra a epilepsia e os grupos de autoaxuda tentan concienciar e difundir a normalidade do paciente epiléptico. Segundo datos do Estudo LINCE, promovido polos afectados e profesionais da neurología, o custo medio anual de recursos sanitarios empregados por un paciente farmacorresistente en España é de 6.935 euros e máis da metade dos afectados non pode traballar por mor da súa enfermidade. Ademais, e como coincide en destacar Herranz, «o estudo demostra que a epilepsia farmacorresistente leva limitacións para o paciente e a súa familia». De feito o 44% dos pacientes non traballan por mor da súa enfermidade e o 37,5% das familias teñen que afrontar o sobrecusto persoal pola necesidade de coidador, o que sucede nun 32,9% .

As liñas de investigación da epilepsia oriéntanse sobre todo á mellora da resonancia magnética (RM) para que sexa máis perfecta e sensible, utilizando para iso imáns máis potentes que ofrecen imaxes máis fieis lle, o que orienta o diagnóstico e o tratamento. Investígase igualmente en fármacos e na etiopatogenia da enfermidade, mesmo nos factores que condicionan o éxito ou fracaso famacológico. No hospital Marqués de Valdecilla iniciouse neste sentido unha liña de traballo con glucoproteína P posto que se comprobou que se os seus niveis son excesivos bloquea a acción farmacolóxica.

PRIMEIROS AUXILIOS

Img
Que debemos facer ante unha crise convulsiva nunha vía pública? Desde a Asociación Solidaria Contra a Epilepsia recomendan que diante dunha persoa que presente unha crise convulsiva hai que manter, primordialmente, a calma. O seguinte será protexer a cabeza do afectado para evitarlle posibles traumatismos craniais, colocando algo suave debaixo da cabeza e suxeitándoa. Polo mesmo motivo hai que retirar do seu alcance todos aqueles obxectos potencialmente perigosos cos que se poida golpear.

A seguinte acción é procurar que as vías respiratorias estean libres. Para iso débese afrouxar a gravata, a camisa ou calquera tipo de indumentaria que leve ao redor do pescozo. Suavemente colocalo na posición lateral de seguridade que evitará o entorpecimiento das vías respiratorias. É moi importante non colocarlle nada na boca, a modo de obxecto duro, nin agarrar a lingua. É imposible que se trague a lingua, e o perigo de mordedura unha vez xa empezou a crise non se pode evitar.

Aconséllase quedar ao seu lado ata que a respiración normalizar e avisar aos servizos de urxencia. É de gran importancia orientar de forma concreta ao profesional sanitario da evolución da crise porque pode ser de gran axuda no diagnóstico.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións