Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O medicamento de transplantes avanza cara ao tratamento “á carta” contra o rexeitamento

Os ensaios perseguen un tipo de medicamento que resulte máis eficaz e seguro

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 02deMaiode2002

O medicamento de transplantes avanza á vez en varias direccións esperanzadoras: procura de combinacións de fármacos paira conseguir un tratamento “á carta” que evite o rexeitamento do órgano injertado, manexo óptimo dos inmunosupresores dispoñibles e, mesmo, novos medicamentos con mecanismos de acción diferentes que se albiscan máis eficaces e seguros. O escaparate científico de tales progresos está a polo estes días o Congreso Estadounidense de Transplantes (CET), que reúne en Washington aos principais expertos mundiais, entre os que non falta una nutrida representación española que evidencia a gran relevancia hispana nese ámbito.

No capítulo de novidades, a gran esperanza leva aínda un nome en clave, FTY720, que esconde un método de inmunosupresión -medicación paira evitar o rexeitamento do órgano implantado- completamente novo.

O seu mecanismo, como explicou en Washington o especialista do Hospital Clinic barcelonés Federico Oppenheimer, consiste en garantir que os linfocitos seguen o seu curso no canto de entrar no órgano injertado paira cumprir o seu papel de mediadores do rexeitamento. É coma se, fronte a una concentración de elementos estraños que desatarían a reacción inmunitaria do novo órgano, devolvéseselles á súa “casa” (de aí o uso científico do termo inglés “homing”) paira evitalo. No CET presentáronse varios estudos con FTY720, cuxa comercialización non se espera até 2006, que apuntan tres grandes virtudes. Una, que a súa prevención do rexeitamento deixa intacto o sistema inmunitario do paciente para que siga combatendo calquera posible infección.

Outra, que non resulta tóxico paira o ril, o que significa un importante avance respecto dos actuais inmunosupresores de referencia: os inhibidores da calcineurina, como a case lendaria ciclosporina e o tacrolimus. E a terceira, que o seu perfil xeral de toxicidade é moi baixo, con moi poucos efectos secundarios, entre os que apenas destaca a bradicardia ou diminución da frecuencia cardíaca, relacionada coa primeira dose e habitualmente leve e facilmente superable.

Pero mentres progresan os ensaios desa alternativa aos inmunosupresores que hai apenas dúas décadas revolucionaron o mundo dos transplantes, o reto segue sendo o manexo óptimo deses fármacos contra o rexeitamento e, por suposto, a redución ao mínimo dos seus efectos secundarios. E paira logralo, como destacou o experto Aurelio Rodríguez, do tinerfeño Hospital Universitario de Canarias, poden resultar decisivas estratexias tan aparentemente “simples” como o “cambio na monitorización”, sobre todo cando esta se realiza no momento máis adecuado.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións