Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O novo brote de Ébola en Congo infectou xa a máis de cen acodes

Sen vacina coñecida, o único tratamento posible é illar aos afectados

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 10deMarzode2003

En 1976 apareceu o primeiro brote de Ébola en África. Desde entón, un milleiro de persoas faleceu -segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS)- a consecuencia desta infección incurable, que provoca rapidamente a morte ao 95% das súas vítimas sen deixar tempo a que o virus se estenda demasiado. Desde principios de leste mesmo ano, un novo brote da enfermidade acabou con 81 persoas na rexión oeste de Cuvette -situada a 800 quilómetros ao norte da capital da República do Congo, Brazzavile- e hai máis de cen infectados, segundo datos dun panel de expertos da OMS.

A orixe do brote está no consumo de carne de mono infectada, que supón a base alimentaria dos habitantes do lugar. Os especialistas da OMS confirmaron, tras analizar as mostras sanguíneas, que as mortes -72 no distrito de Kelle e 9 en Mbomo, 800 quilómetros máis ao norte- débense realmente a esta enfermidade.

O virus da febre do Ébola confirmouse nas mostras efectuadas nos cadáveres de primates non humanos achados nos arredores dos bosques, onde os gorilas, os chimpancés e os monos morren por centenares, provocando una auténtica catástrofe ecolóxica no África Central, asegura Joseph Mboussa, funcionario de alto rango do goberno do Congo. Igualmente, os falecidos presentaban os síntomas característicos da febre hemorrágica do Ébola: dores abdominais, de cabeza, febre alta, violentas hemorraxias internas e úlceras. “As probas de laboratorio confirman que o Ébola é a causa das mortes”, sinalou Nacións Unidas.

Como explica o Ministerio de Sanidade congoleño, a rápida transmisión da enfermidade -que se pode manifestar entre os 4 e os 21 días posteriores á infección- a través da saliva, a suor, o sangue, os vómitos e o contacto directo cunha persoa infectada, provocou que se restrinxiron os desprazamentos humanos sen autorización, as competicións deportivas e os actos culturais paira evitar que se disperse o virus”. Pero, a pesar destas prevencións, a xente empezou a fuxir dos seus fogares a medida que os brotes foron aumentando.

Con esta situación e ante a gravidade dos feitos, as autoridades locais han pedido axuda internacional paira erradicar esta epidemia, que deixou á zona en estado de corentena. Juan Pablo Horcajada, médico especialista en enfermidades infecciosas do Hospital Clínic de Barcelona, sostén que a axuda debe consistir en achegar “infraestruturas hospitalarias en condicións adecuadas. Ademais de material médico desechable, vestiario e, por suposto, a colaboración de técnicos, expertos e epidemiólogos paira, no mellor dos casos, e dependendo dos medios prestados, póidase acabar co virus en África Central” no menor tempo posible.

As organizacións doantes de fondos, entre as que figura a Organización Mundial da Saúde, o Fondo de Nacións Unidas paira a Infancia (Unicef) e a Unión Europea (UE), anunciaron xa a súa intención de colaborar co Goberno congoleño paira combater a epidemia xunto aos dous antropólogos médicos e o epidemiólogo da OMS que xa están sobre o terreo.

Estas organizacións acordaron co Ministerio congoleño de Sanidade un plan de emerxencia paira garantir una correcta coordinación da mobilización social, o coidado dos enfermos, a vixilancia epidemiolóxica e as medidas necesarias de saneamento e hixiene.

Plan de emerxencia

O epidemiólogo do departamento técnico de Médicos Sen Fronteiras (MSF), Josep María Escribá, explica a este respecto que resulta fundamental elaborar un bo plan de emerxencia “paira cortar a cadea de transmisión do virus por medio do contacto entre persoas”. Paira iso, afirma este especialista, “é importante facer investigacións sobre o terreo, explicar e educar ás autoridades e ás comunidades da zona sobre os pasos que se van a seguir”. “Isto provoca -continúa Escribá- un grave conflito cos familiares dos falecidos, posto que estes queren levarllos e non poden facelo, xa que toda persoa que sufriu a enfermidade debe ser enterrada ou incinerada canto antes paira evitar novos brotes”. De igual forma, calquera persoa que presumiblemente estea en contacto co virus do Ébola “debe estar illada e estritamente vixiada paira observar a súa evolución, posto que pode estar en perigo de desenvolver a enfermidade”; por iso, nestes casos tamén se require a axuda das autoridades.

Á súa vez, danse outra serie de problemas entre os parentes. “Acúsanse de contaxiarse o virus e isto provoca agresións físicas entre eles e tamén ataques ás enfermeiras”, engade. Os familiares das vítimas negáronse a que a Organización Mundial da Saúde e o Ministerio de Saúde extraesen sangue dos seus familiares finados.

Nun principio, ao ser una enfermidade estigmatizada cuns índices de mortalidade de entre o 50 e o 95%, “o seu estudo provoca moito medo. Ademais, resulta complicado o seu diagnóstico, posto que paira realizalo hai que facer probas moi arriscadas, como tomar mostras de sangue, análise microbiológicos ou exames de laboratorio, que elevan as posibilidades de contaxio”, comenta o epidemiólogo de Médicos Sen Fronteiras.

Tamén o reservorio e a orixe da febre hemorrágica do Ébola é un enigma, posto que existen varias hipóteses sobre os portadores do virus que infecta ao home. Entre eles, “atopamos pequenos roedores, plantas que poderían infectar a algúns invertebrados e morcegos salvaxes. Pero as teorías máis sólidas céntranse nos primates. Con todo, aínda non existe una vacúa eficaz paira o seu tratamento”, conclúe Josep Maria Escribá.

Síntomas

A sintomatología da febre hemorrágica do Ébola empézase a manifestar no enfermo entre os 4 e 16 días posteriores ao contaxio. Antes de que o organismo poida defenderse, as persoas presentan febre alta, calafríos, dores musculares e de cabeza xunto á perda do apetito. A evolución progresiva da enfermidade evoluciona con síntomas como vómitos, diarrea, dores abdominais, de garganta e de peito. O sangue non coagula e os pacientes poden sufrir hemorraxias internas.

Os índices de mortalidade por mor da infección polo virus Ébola – subtipo Sudán- é do 50% e por virus Ébola -subtipo Zaire- do 90%. Mentres tanto, o virus Ébola -tipo Restón- non produciu danos nos humanos. O mesmo sucede co subtipo denominado Ivory Coast ou Tai, que tan só afectou, en 1994, a unha persoa que sobreviviu á infección.

Na actualidade non existen tratamentos preventivos nin vacinas dispoñibles, só un tratamento paliativo de soporte baseado na rehidratación adecuada a través de medidas apropiadas nos centros de saúde.

Etiquetas:

bola brote Congo

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións