Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O risco asumido na separación das siamesas iranianas desata un debate ético

A decisión última dun tratamento debe quedar sempre en mans do paciente, afirman neurocirurxiáns españois

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 09deXullode2003

O deseño da intervención foi o correcto e, probablemente, o equipo do Hospital Raffles de Singapura era o máis indicado paira separar con éxito ás siamesas Ladan e Laleh. Pero a morte de ambos os era algo máis que una posibilidade debido á gran complexidade da cirurxía. Onte, Madjid Samii, un dos neurocirurxiáns alemáns que se negou a participar na intervención en 1988, insistiu en que se trataba dunha operación “virtualmente imposible”. “Nestes anos houbo avances médicos, pero o problema de entón era o mesmo que na actualidade: só había una vea e una das irmás tiña que ser sacrificada”, dixo. Paira Anette Tuffs, portavoz do Hospital Universitario Heidelberg, outro dos centros que rexeitou a separación, “os riscos deste tipo de intervencións son elevados, mesmo en idades infantís”.

Tras a morte das dúas irmás, moitos se preguntan agora si merece a pena correr o risco. Luís Lassaletta, cirurxián pediátrico e membro do equipo do Hospital A Paz de Madrid, que realizou varias separacións de siameses, explica que “cando se teñen os medios técnicos e humanos adecuados, como neste caso, débese tentar porque se trata da demanda dunhas mozas que desexaban ter una vida normal. Elas eran conscientes dos riscos e aceptáronos. Era a súa única posibilidade. Podía saír ben e non nos cuestionariamos nada”.

Da mesma opinión é María Elena Gándaras, presidenta da Asociación Nacional de Bioética: “Si o risco é asumible e non se prima a morte por encima da vida, está xustificada a operación”, afirma esta experta.

Paira Francisco Villarejo, xefe do Servizo de Neurocirugía do Hospital Neno Jesús, tamén en Madrid, “a morte era un risco previsible, maior do 50% anunciado. Una excepción ética é o exceso de publicidade que se deu á operación: montouse un verdadeiro circo”.

Alberto Illa, neurocirurxián do Hospital A Paz, sostén que “o aval do comité ético do Hospital Raffles de Singapura e o consentimento informado das pacientes basta paira apoiar eticamente a intervención. Trátase de cirurxías moi especiais nas que, dalgunha maneira, débense correr certos riscos paira promover o progreso científico. É certo que o espectáculo mediático podíase evitar, pero non sabemos como xurdiu a noticia e si foi efectivamente o hospital o máis interesado en dar a información”.

Pola súa banda, Josep Egozcue, catedrático e membro da directiva do Observatorio de Bioética da Universidade de Barcelona, considera que “o paciente é quen, una vez informado, debe tomar a decisión. Neste caso, tratábase de pacientes adultos con capacidade de decisión, pero se fosen menores de idade tamén terían dereito a dar a súa opinión. Por exemplo, no caso dunha menor que queda embarazada e desexa interromper a xestación, a súa vontade prevalecería por encima da dos pais”.

Una opinión distinta ten Josep María Simón, presidente da asociación Médicos Cristiáns de Cataluña, quen cre que “é difícil xustificar a acción do equipo médico do Hospital Raffles, pero poida que estes especialistas buscasen notoriedade sen valorar as garantías da intervención”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións