Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Obsesión pola parella

O máis característico deste tipo de namoramento é o temor patolóxico a romper coa parella e a vivir en soidade

Nerviosismo, suor, un nó no estómago… Son algúns dos síntomas clásicos do namoramento, un sentimento que a maioría das persoas experimenta algunha vez ao longo da súa vida. Entre os máis comúns destaca o de querer pasar coa persoa querida o maior tempo posible. Agora ben, en ocasións ese desexo convértese nunha obsesión incontrolada. Os expertos din que este amor dependente e patolóxico débese a un terrible medo por perder á parella. Un temor que afecta ao 10,8% das mulleres e ao 8,7% dos homes, que afirman ser dependentes emocionais. Onde está o límite entre o amor ‘controlado’ e a ‘obsesión desmedida’ pola parella?

Do namoramento á obsesión

Os psicólogos aseguran que a forte necesidade de non estar sós crea tal dependencia que fai que se poida empezar a falar de adicción ao amor ou, máis ben, de obsesión, posto que son equivalentes. “A cada vez maior dependencia dos individuos xera estilos de vida dependentes”, explica María da Vila Moral. Pola súa banda, o psiquiatra e investigador clínico da Fundación Instituto Spiral, Carlos Sirvent, asegura que a obsesión, a adicción ao amor “non existe”, posto que -apunta- “cuantitativamente é imposible que haxa una patoloxía de adicción ao amor porque querer moito non é una adicción, pode ser un acto heroico ou o máis marabilloso que pode ocorrerlle ao ser humano, pero querer moito, querer demasiado, non existe, querer demasiado é malquerer”. O experto considera que ser adicto ao amor ou ter desamor significa máis que un comportamento adictivo cara a outra persoa, una malvivencia do amor. “Cando una persoa obsesiónase, instálase nunha relación depresiva ou vive o amor tormentosamente, non é debido ao amor nin á outra persoa. A causa atópase nunha serie de elementos subxacentes que ten o paciente”, insiste.

/imgs/2006/10/pareja1.jpg

“Podemos chegar a comprender o que é una experiencia de obsesión ou adicción ao amor lembrando nas nosas relacións de parella a etapa pasional de igual forma que a experiencia dunha bebedeira. É una vivencia que tivo moita xente pero só una minoría padece etilismo -prosegue Sirvent-. O adicto ao amor instálase na etapa pasional, perpetuándoa indefinidamente de maneira ansiosa e inmatura,O adicto ao amor instálase na etapa pasional, perpetuándoa indefinidamente de maneira ansiosa e inmatura comportándose dentro da relación como un drogodependente faríao coa droga”.

Todas estas conclusións quedaron expostas o pasado xaneiro en Madrid durante a celebración do I Encontro Profesional sobre Dependencias Sentimentais: Dependencia afectiva ou emocional, Adicción ao amor, Codependencia e Bidependencia, organizado pola Fundación Instituto Spiral. No simposio participaron diversos expertos que puxeron de manifesto como o dependente afectivo non adoita ser consciente do seu problema, xa que ademais de negalo e autoenganarse, non ten canles informativas que expliquen o que lle ocorre. “Non hai un coñecemento popular deste problema. A xente descoñece que é o que lle está pasando e tamén o profesional, que é o peor descoñecemento. O peor é o autoengano, que o suxeito non recoñeza o seu propio problema e ignore o que lle din”, precisa Sirvent.

O amor convértese en obsesión cando a outra persoa ocupa o lugar máis importante e case o único na escala de prioridades do suxeito“, recoñece Jorge Castelló, psicólogo e autor do libro ‘Dependencia emocional’. “Algo moi rechamante destas persoas, que pode ser tamén indicativo deste compoñente adictivo na relación, é a necesidade de acceso constante do dependente emocional cara á súa parella, tentando facer todo tipo de actividades coa outra persoa, chamando continuamente e controlándoa a través das mensaxes de móbil, os que se interpreta como un acto de comprobación de que a parella ‘segue aí’, como unida cun cordón umbilical imaxinario”, matiza.

Pódese dicir que as persoas dependentes anúlanse e subordinan tanto á súa parella que só teñen ollos paira a outra persoa, “tentando agradala continuamente pola gran sobrevaloración dela que levan a cabo”, describe Castelló. Isto significa una equiparación da adicción ao amor coa dependencia emocional, una das novas adiccións sen sustancias, segundo o psicólogo, que leva a quen a padece a sentir, mesmo, “síndrome de abstinencia ante a ausencia da parella e una necesidade imperiosa do outro custe o que custe”, afirma Sirvent.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Medo á soidade »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións