Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Obsesión pola parella

O máis característico deste tipo de namoramento é o temor patolóxico a romper coa parella e a vivir en soidade
Por Azucena García 20 de Marzo de 2006

Nerviosismo, suor, un nó no estómago… Son algúns dos síntomas clásicos do namoramento, un sentimento que a maioría das persoas experimenta algunha vez ao longo da súa vida. Entre os máis comúns destaca o de querer pasar coa persoa querida o maior tempo posible. Agora ben, en ocasións ese desexo convértese nunha obsesión incontrolada. Os expertos din que este amor dependente e patolóxico débese a un terrible medo por perder á parella. Un temor que afecta ao 10,8% das mulleres e ao 8,7% dos homes, que afirman ser dependentes emocionais. Onde está o límite entre o amor ‘controlado’ e a ‘obsesión desmedida’ pola parella?

Do namoramento á obsesión

Os psicólogos aseguran que a forte necesidade de non estar sós crea tal dependencia que fai que se poida empezar a falar de adicción ao amor ou, máis ben, de obsesión, posto que son equivalentes. “A cada vez maior dependencia dos individuos xera estilos de vida dependentes”, explica María da Vila Moral. Pola súa banda, o psiquiatra e investigador clínico da Fundación Instituto Spiral, Carlos Sirvent, asegura que a obsesión, a adicción ao amor “non existe”, posto que -apunta- “cuantitativamente é imposible que haxa una patoloxía de adicción ao amor porque querer moito non é una adicción, pode ser un acto heroico ou o máis marabilloso que pode ocorrerlle ao ser humano, pero querer moito, querer demasiado, non existe, querer demasiado é malquerer”. O experto considera que ser adicto ao amor ou ter desamor significa máis que un comportamento adictivo cara a outra persoa, una malvivencia do amor. “Cando una persoa obsesiónase, instálase nunha relación depresiva ou vive o amor tormentosamente, non é debido ao amor nin á outra persoa. A causa atópase nunha serie de elementos subxacentes que ten o paciente”, insiste.

Do namoramento á obsesión

“Podemos chegar a comprender o que é una experiencia de obsesión ou adicción ao amor lembrando nas nosas relacións de parella a etapa pasional de igual forma que a experiencia dunha bebedeira. É una vivencia que tivo moita xente pero só una minoría padece etilismo -prosegue Sirvent-. O adicto ao amor instálase na etapa pasional, perpetuándoa indefinidamente de maneira ansiosa e inmatura,

O adicto ao amor instálase na etapa pasional, perpetuándoa indefinidamente de maneira ansiosa e inmatura

comportándose dentro da relación como un drogodependente faríao coa droga”.

Todas estas conclusións quedaron expostas o pasado xaneiro en Madrid durante a celebración do I Encontro Profesional sobre Dependencias Sentimentais: Dependencia afectiva ou emocional, Adicción ao amor, Codependencia e Bidependencia, organizado pola Fundación Instituto Spiral. No simposio participaron diversos expertos que puxeron de manifesto como o dependente afectivo non adoita ser consciente do seu problema, xa que ademais de negalo e autoenganarse, non ten canles informativas que expliquen o que lle ocorre. “Non hai un coñecemento popular deste problema. A xente descoñece que é o que lle está pasando e tamén o profesional, que é o peor descoñecemento. O peor é o autoengano, que o suxeito non recoñeza o seu propio problema e ignore o que lle din”, precisa Sirvent.

O amor convértese en obsesión cando a outra persoa ocupa o lugar máis importante e case o único na escala de prioridades do suxeito“, recoñece Jorge Castelló, psicólogo e autor do libro ‘Dependencia emocional’. “Algo moi rechamante destas persoas, que pode ser tamén indicativo deste compoñente adictivo na relación, é a necesidade de acceso constante do dependente emocional cara á súa parella, tentando facer todo tipo de actividades coa outra persoa, chamando continuamente e controlándoa a través das mensaxes de móbil, os que se interpreta como un acto de comprobación de que a parella ‘segue aí’, como unida cun cordón umbilical imaxinario”, matiza.

Pódese dicir que as persoas dependentes anúlanse e subordinan tanto á súa parella que só teñen ollos paira a outra persoa, “tentando agradala continuamente pola gran sobrevaloración dela que levan a cabo”, describe Castelló. Isto significa una equiparación da adicción ao amor coa dependencia emocional, una das novas adiccións sen sustancias, segundo o psicólogo, que leva a quen a padece a sentir, mesmo, “síndrome de abstinencia ante a ausencia da parella e una necesidade imperiosa do outro custe o que custe”, afirma Sirvent.

Medo á soidade

As persoas moi dependentes viven paira o amor. Segundo Carlos Sirvent, “viven por e paira una obsesión fijativa”, porque asegura que non é una obsesión na que o outro teña protagonismo, xa que una persoa obsesionada polo amor non quere ao outro ou a outra senón a unha imaxe, a unha sublimación da imaxe do outro. “É una pseudoidealización, é obsesiva, intolerante, acompañada de sentimento de estar atrapado e atado na relación e, ao mesmo tempo, atrapan eles ao outro. É o que se coñece como apego patolóxico ou atadura patolóxica”, precisa.

Segundo afirman os expertos aquí consultados, esta adicción dáse principalmente nas mulleres, quen teñen una dependencia emocional máis forte

Esta adicción dáse principalmente nas mulleres, quen teñen una dependencia emocional máis forte

“O adicto ou adicta ao amor -indica o psiquiatra- namórase dunha e outra persoa, pero non pecha as relacións. Está namorado ou namorada de todas as parellas. Vai de flor en flor e a persoa queda prendada e fracasada en todas as relacións. É un fracasado relacional e isto fai que repita con sucesivas parellas comportamentos similares sen chegar a coñecer á outra persoa. Proxectan na outra acode o que buscan, pero no fondo descoñecen á persoa da que creen estar namorados”.

O máis característico deste tipo de namorados ou namoradas é o seu medo a estar sós e a profunda dor que lles produce a ruptura coa súa parella, até o punto de quedar, segundo Sirvent, “marcado a lume a dor pola perda”. “O medo á perda, á soidade, é algo que non soportan. Viven tan sometidos á proxección desa imaxe que paira non perdela son capaces de humillarse, de entregarse á outra persoa, de coller o teléfono móbil e chamar constantemente”, detalla.

O psicólogo Jorge Castelló tamén confirma o “gran terror” que as persoas dependentes senten, á vez que una baixa autoestima e una necesidade afectiva moi forte, que é o que lles obriga a buscar una parella que satisfaga esta necesidade. Confirma que se trata de persoas moi sumisas, que buscan continuamente agradar ás súas parellas e sempre teñen a sensación de que a relación se pode romper. “Son moi inseguras en canto ao mantemento da mesma, porque a necesidade afectiva da outra persoa é moi grande. Ademais, cando non teñen una relación a obsesión concéntrase na parella anterior, á que poden continuar bombardeando con mensaxes, chamadas ou mesmo encontros sexuais, ou ben se obsesionan por outra persoa que entenden podería ser un bo candidato”, explica Castelló paira referirse a unha situación na que a persoa dependente adoita ter preferencia polas parellas egoístas, distintas, moi seguras de si mesmas e mesmo hostís. “En definitiva, persoas ás que encumbran por ser consideradas moi distintas ao resto e que precisamente son o contrario do que son eles mesmos”, afirma.

Paira este experto a felicidade só existe nas primeiras fases da relación, cando se dá un proceso de moita euforia e a parella mostra o mellor de si mesma. Con todo, recalca que esta situación “dura moi pouco” e que o desequilibrio entre o dependente e o seu compañeiro xera unha gran deterioración. “No entanto, o que máis teme o dependente non é devandita deterioración senón a ruptura, por nefasta que sexa a relación”, insiste.

Trazos comúns

O perfil que comparten quen padecen obsesión ou adicción ao amor son os seguintes:

  • Necesitan excesivamente a aprobación dos demais e caerlles ben.
  • Senten una baixa autoestima, debido a que sufriron relacións afectivas insatisfactorias ao longo da súa vida.
  • Sitúan á parella no primeiro lugar da súa vida, con moitísima diferenza.
  • Ilusiónanse e fantasean enormemente ao comezo dunha relación ou coa aparición dunha persoa que creen interesante.
  • Adoitan adoptar posicións subordinadas nas relacións.
  • A ruptura suponlles un auténtico trauma, pero os seus desexos de ter una relación son tan grandes que buscan pronto a outra persoa.
  • Non sempre son selectivos porque lles urxe ter una parella.
  • Buscan una posición dominante na parella.

“Quen reúna estes síntomas debe acudir a un profesional da saúde mental paira realizar una psicoterapia, que debe comezar analizando a situación actual: por exemplo, se o dependente está nunha relación moi desequilibrada e enfermiza, hai que pensar en equilibrala, si é posible, ou mesmo en prescribir una ruptura. A mellor forma de traballar con estas persoas é mentres están sen parella, para que aos poucos recobren a súa autoestima axudándose do noso traballo: o gran obxectivo é este e establecer una pauta de equilibrio nas súas futuras relacións de parella, na que en lugar de idealizar e someterse ao outro teñan a esixencia afectiva que todos debemos ter”, conclúe Jorge Castelló.