Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Os beneficios de chorar

Chorar permite reducir a intensidade das emocións fortes e traballar con elas para solucionar problemas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 21 de Outubro de 2011

Ninguén quere chorar. Con todo, derramar bágoas non é prexudicial. Grazas a elas, libéranse as hormonas do benestar que axudan a diminuír os niveis altos de angustia e que actúan como un calmante natural das emocións intensas. E, despois do pranto, chega a calma e éntrase nun estado de relaxación. Pero, por que choramos? Que emocións son as detonantes? É beneficioso chorar? A continuación danse resposta a estes interrogantes e apúntanse as consecuencias de reprimir a acción de chorar e as diferenzas entre un pranto san dun patolóxico.

Imaxe: chepko

Por que choramos? A resposta é simple: por motivos biolóxicos. Co choro límpase o lagrimal, conséguese unha adecuada hidratación do ollo e libéranse hormonas do benestar. A tensión conduce a unha sobrecarga destas últimas e, ao chorar, elimínase unha parte de adrenalina, noradrenalina e oxitocina, ademais de opiáceos endóxenos, un grupo de péptidos que provocan os mesmos efectos que os analxésicos opiáceos. “Estas hormonas permiten fixar a atención nos sentimentos, naquilo que se fai, no organismo e na persoa mesma”, explica Raquel Molero, psicóloga de adultos de ISEP Clínic Barcelona. Estas sustancias operan en multitude de procesos, como a oxitocina “que libera a nai cando está preto do fillo e achégalle sensación de calma. Do mesmo xeito, despois de chorar moito, queda unha sensación de benestar pola liberación destas sustancias”, agrega. Así pois, chorar é beneficioso.

Da emoción á calma

O detonante do pranto son alteracións do ánimo de intensidade elevada, sobre todo negativas, como pensamentos daniños, malas noticias, tristeza ou rabia, aínda que tamén as emocións positivas, como unha alegría moi intensa, informan Molero e Marc Planella, psiquiatra adxunto da Unidade de Agudos do Parc Sanitari Sant Joan de Déu, de Sant Boi (Barcelona).

Outra causa do choro é a empatía. “Pódese empatizar coas bágoas doutras persoas. O pranto pode xurdir ante unha película ou unha obra de teatro na que se
conecta cos sentimentos que se presentan e entendelos. Permite contactar mellor cos sentimentos doutros”, conta Molero.

Ademais, segundo informa esta psicóloga, “os adultos choran cando senten impotentes ante un suceso concreto, para aliviar a tensión, eliminar a tristeza e comunicar como senten“.

O pranto permite reducir a intensidade das emocións fortes e traballar con elas para solucionar problemas

Ante todos eses disparadores, os expertos non dubidan: o principal beneficio de chorar é o seu efecto como calmante natural. Permite reducir a intensidade das emocións fortes e traballar con elas para solucionar problemas, coinciden Molero e Planella. A medida que as bágoas escorregan polas fazulas, “diminúe o nivel de angustia”, di Planella. “Aos poucos a persoa reláxase, se calma, redúcese a carga emocional e aumenta a lucidez para traballar desde unha parte máis racional. O afectado consegue que esas emocións intensas fáganse máis pequenas e manexables”, explica Molero.

Consecuencias de reprimir o pranto

Pola contra, reprimir o pranto non favorece a saúde. Con todo, socialmente, chorar ten unha connotación de debilidade e moitas persoas, na súa maioría homes, tenden a cohibirse. Segundo detalla Molero, reprímese porque, a través da educación, ínstase os nenos e aos homes a non chorar. Están máis vetados que as mulleres para dar renda solta ás súas emocións; poden expresalas, pero non demasiado, ante o risco de parecer demasiado sensibles, débiles e inseguros.

Por este motivo, é crucial que desde a infancia se eduque aos nenos para que expresen os seus sentimentos e comuniquen as súas emocións, xa que “chorar é unha boa forma de expresalas”, destaca Molero. Segundo precisa, “é unha válvula de escape e, como ocorre cunha pota a presión, se unha persoa reprímeas ao límite e non se permite derramar bágoas cando o necesita, canta máis presión teña, esa emoción manifestarase de forma máis incontrolable“.

Outras consecuencias de aguantar o pranto é que se contén máis rabia e agresividade e moitos trastornos de ansiedade somatízanse cando se bloquean todas as emocións, entre outras, con manifestacións na pel.

Pranto san, pranto patolóxico

A tristeza é un sentimento natural. Ante un acontecemento vital como a morte dun ser querido, o normal é pasar un tempo de duelo, de profunda tristeza. Pero moitas persoas, lonxe de reaccionar no primeiro momento, quedan bloqueadas. “Hai que enfrontarse ás emocións. Pasalo mal. Hai que aceptar que hai emocións boas e negativas e non se deben eliminar estas últimas. Ambas forman parte da vida e, en ocasións, hai que sentilas. Evitalas ou bloquealas só fará que continúen aí. Hai que enfrontarse a elas, aínda que desbasta”, sentencia a psicóloga Raquel Molero.

Ademais, “as persoas que choran non adoitan ter un trastorno psiquiátrico. Chorar non é ningunha enfermidade, senón unha reacción normal”, expón o psiquiatra Marc Planella. No entanto, aclara que “chorar tampouco é preventivo” de depresión ou de trastornos de ansiedade . Non evita ter unha patoloxía mental -que depende de determinados factores da personalidade de cada un-, pero pode paliar os síntomas desas enfermidades nun momento concreto.

O choro san, segundo destaca Planella, é proporcional ao motivo que o desencadea. É normal cando se asocia a un feito luctuoso, como un falecemento, pero non o é, se se asocia a síntomas como non durmir, sufrir angustia, deixar para comer, perder peso, sentirse sen ánimo de facer nada, estar moi triste, non moverse da cama, ter ganas de morrerse ou ideas suicidas. Nestes casos, é desproporcionado e podería ser un sinal de trastorno mental, como un trastorno depresivo ou bipolar, onde o choro é outro signo máis. No entanto, advirte de que a sociedade cambiou e, en ocasións, “se medicaliza” o tratamento de sentimentos, como a tristeza, que son naturais e que o ser humano debe soportar.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións