Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Os beneficios do desfibrilador externo

As columnas de rescate cardíaco permiten reanimar á vítima dun colapso e evitar a morte súbita por un fracaso do músculo do corazón

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 05 de Setembro de 2006
img_cardio_portada

Cando os músculos do corazón colapsan por algún motivo, o risco de morte súbita cardíaca adquire a maior das probabilidades de converterse en realidade. Tras a aparición dos primeiros síntomas, normalmente na hora previa, é imprescindible acudir a servizos médicos de urxencias. Se non é posible, ter a disposición unha columna de rescate cardíaca dotada de desfibrilador é a mellor opción. Desde hai dous anos os grandes centros públicos dalgunhas comunidades autónomas han incorporado este dispositivo. Grazas a el rescátanse da morte a unhas 6.000 persoas por ano.

Img

Non perder nin un minuto ata que cheguen os servizos de emerxencia e estabilicen á vítima. É a misión do mellor salvavidas para o corazón, o desfibrilador externo. O aparello en cuestión é o remedio máis eficaz para gañar segundos na máis importante contrarreloxo, xa que permite reanimar en poucos minutos a quen sofren un colapso cardíaco provocado por fibrilación ventricular. Nesta doenza, responsable da morte súbita cardíaca, o tempo de espera é fundamental pois por cada minuto que pasa unha persoa que sofre un paro sen utilizar un desfibrilador, as súas posibilidades de sobrevivir diminúen entre un 7% e un 10%, segundo datos do Instituto Cardiológico de Madrid.

Integrados nunha columna de rescate cardíaco, os desfibriladores externos prestan un servizo integral, xa que ademais de reverter o estado de colapso, avisan de maneira automática aos servizos sanitarios de emerxencia para que acudan a socorrer á vítima.
Ataque a traizón

Na fibrilación ventricular dáse unha alteración na condución eléctrica do músculo cardíaco que pode repararse mediante descargas controladas
Distintos edificios de Cataluña, Madrid, País Vasco, Aragón e Navarra nos que se dá unha afluencia masiva de público foron os primeiros en España en incorporar as chamadas columnas de rescate cardíaco. Nelas o elemento principal é o desfibrilador, un instrumento médico que, segundo a Sociedade Española de Cardiología, en Estados Unidos e Reino Unido, logrou recuperar ata un 25% de casos nos que a morte súbita era o desenlace máis que previsible. Para lograr esta alta porcentaxe, sinalan os expertos, abonda con que o dispositivo actívese no cinco minutos seguintes a sufrir un accidente cardíaco. Desde a súa implantación, en España estímase que se evitan preto de 6.000 mortes anuais.

A implantación da columna de rescate cardíaco en centros de afluencia pública en España conta con pouco máis de dous anos. A súa presenza outorga un «maior grao de seguridade» a centros comerciais, polideportivos ou estacións de tren. Trátase dun servizo integral de rescate, unha columna de socorro que, adecuadamente empregada, permite resucitar literalmente persoas que de súbito ven abocadas a un colapso de orixe cardíaca.

Non é fácil coñecer de antemán que se vai a padecer un colapso cardíaco e son moitas as persoas que sofren de fibrilación ventricular sen ter antecedentes previos de enfermidade cardíaca. A maioría ignora que padece do corazón ata que un bo día, paseando ou practicando o seu deporte favorito, caen ao chan inconscientes ou colapsan súbitamente. Con todo, a pesar de descoñecelo, son moitas tamén as vítimas que teñen factores de risco para padecer unha enfermidade cardiovascular, xa sexa o tabaquismo, a hipertensión ou a diabetes.

Ás veces, no prazo dunha hora antes de sufrir o colapso algunhas persoas quéixanse de dor no peito e palpitaciones, así como de dificultades para respirar, náuseas e sensación de mareo. Pero que é a fibrilación ventricular e por que produce un efecto tan demoledor? Trátase dun trastorno polo que o corazón ten unha actividade caótica. Así, prodúcese unha alteración na condución eléctrica deste músculo esencial, un fallo inesperado que lle impide bombear eficazmente sangue ao organismo. É, ademais, a principal causa de morte súbita cardíaca que cada ano sega a vida de 20.000 españois, sinala Xusto Menéndez, director médico do Instituto de Cardioprotección en Madrid.
Servizo integral

Cando unha persoa perde o pulso bruscamente ou cae esborrallado sen conciencia, este estado só pode reverterse cunha descarga eléctrica entre o tres e nove minutos seguintes ao comezo dos síntomas. Desafortunadamente, estes episodios adoitan producirse fóra dos hospitais (ocorre así nun 60% dos casos, segundo a citada institución) e só o 10% son atendidos por persoal médico cualificado.

En xeral, segundo a Asociación Española de Cardiología, os pasos que se deben seguir ante unha emerxencia cardíaca destas características son os definidos como a cadea de supervivencia: avisar rapidamente aos servizos de emerxencias e aplicar a reanimación cardiopulmonar seguida da desfibrilación precoz ata que chegue a unidade de soporte vital avanzado. De aí a importancia destas columnas de rescate instaladas en diversos puntos das cidades, xa que unha vez activadas avisan de maneira automática aos servizos de emerxencia.

E que sucede mentres tanto, como se debe actuar? Cando se produce un colapso é de vital importancia aplicar á vítima, no mínimo intervalo de tempo posible, o desfibrilador que está incorporado á columna de rescate, conectándolle os eléctrodos no peito. Deste xeito, en poucos segundos a máquina avalía o estado da vítima e en caso de parada cardíaca aplica a descarga eléctrica necesaria para reverter este estado crítico.

O desfibrilador externo

Img cardio1
O desfibrilador externo é un equipo que conta cun sistema computerizado de análise do ritmo cardíaco que monitora o ritmo do corazón e, cando é preciso, libera un choque eléctrico sen necesidade de que a persoa que o utilice saiba recoñecer os ritmos cardíacos. O seu manexo é sinxelo, xa que unicamente deben porse os eléctrodos adhesivos que leva o aparello na persoa que sufriu un paro cardíaco.

As columnas de recate incorporan un panel con debuxos onde se explica que pasos dar en caso de perda da conciencia: comprobar o pulso, o nivel de conciencia, realizar manobras de reanimación e, chegado o caso, proceder a realizar unha descarga eléctrica sobre a caixa torácica da vítima. Os desfibriladores poden ser automáticos e semiautomáticos. Os automáticos só necesitan que os eléctrodos estean aplicados ao paciente e que o aparello estea aceso. Se é necesario, libera a descarga enviando previamente un sinal acústico de aviso que indica a inmediata liberación do devandito choque a menos que se anule manualmente o sistema. Os semiautomáticos requiren que o operador presione o botón de analizar para que o aparello inicie a análise do ritmo cardíaco, e o botón de choque para liberar a descarga eléctrica. Estes últimos considéranse máis seguros xa que é a persoa que manexa o aparello quen ten a última decisión de realizar ou non o choque eléctrico.

A aplicación de electricidade para desfibrilar o corazón tal e como a coñecemos na actualidade é un descubrimento do médico e premio Nobel da Paz Bernard Low, quen en 1961 descubriu que a corrente eléctrica continua era efectiva para desfibrilar o corazón. Pero o intento de reanimar ás vítimas dun paro cardíaco data de moitos anos atrás. O primeiros pasos da investigación déronse en 1889 cando Prevost e Batelli acharon que grandes voltaxes eléctricas aplicados ao corazón dun animal puñan fin á fibrilación ventricular, e en 1947 realizouse a primeira desfibrilación exitosa nun ser humano, cando Beck aplicou 60 herzios de corrente alterna no corazón dun paciente de 14 anos que estaba a ser sometido a unha intervención cardíaca. Nos anos cincuenta, a partir da investigación de Kowenhoven, empezáronse a aplicar eléctrodos na parede torácica, pero a revolución chegou en 1961 cando se utilizou corrente continua e non alterna, máis eficaz e con menos efectos secundarios.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións