Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os geriatras recomendan manter as relacións cos demais para envellecer con alegría

A procura de novos obxectivos anima aos maiores a ter esperanza e loitar paira continuar gozando da vida

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 12deXuñode2002

A soidade e a falta de comunicación figuran entre as principais causas de preocupación entre os anciáns. Unha sociedade como a actual, que vive sumida na tensión, deixa pouco tempo para quen tan só pretende un pouco de atención e que se lles escoite. Os expertos aseguran que como os momentos propicios para o diálogo danse en tan escasas circunstancias, o maior sómese aos poucos na resignación e o illamento.

Pero o ancián tamén pode axudar a mellorar a súa comunicación coas persoas da súa contorna e lograr que esta sexa satisfactoria. “Para que o noso diálogo e comunicación convértanse nunha actividade emancipadora, de convivencia respectuosa e desenvolvemento, faise necesario concienciarnos de que perseguimos un encontro no que os interlocutores compartan experiencias persoais vitais que sexan capaces de transmitir algo de si mesmos”, explica o doutor Esmeraldo Cano, especialista en Xeriatría.

Así, os sentimentos, as ilusións, os medos, os logros, as alegrías, os fracasos, os proxectos ou as preocupacións convértense en argumentos capaces de crear lazos entre as persoas, cando se establece unha adecuada comunicación.

Razón para vivir

Gozar da vida constitúe a razón esencial para afrontar cada mañá. Non se trata de rememorar o conseguido senón de atopar unha nova ilusión, algo que permita envellecer con alegría. Neste sentido, os especialistas sinalan que o que afianza e anima a unha persoa maior a ter esperanza e continuar loitando pola vida é a procura de novos obxectivos, algo que non pode conseguirse en soidade.

O maior non debe desistir de fomentar as súas relacións con amigos, familiares e mesmo crear outras novas relacións. Moitas oportunidades déixanse pasar por non ter a valentía de abordar a outra persoa, por temor a molestala, perdendo así a oportunidade de iniciar un diálogo interesante.

A comunicación cos outros non debe reducirse a outros anciáns. O intercambio de impresións con persoas máis novas resulta moi enriquecedor, xa que lle presentan outra visión da vida que, canto menos, poderá facerlle recapacitar sobre outras formas de considerar a realidade.

En numerosas ocasións téndese a buscar relación coas persoas máis afíns tanto en idade, como sexo, condición, posicionamentos e mesmo gustos. Sen desprezar este tipo de amizades, o diálogo con persoas distintas, con outras crenzas ou doutras culturas, resulta realmente frutífero para quen non perdeu o gusto por aprender e persegue algo máis que reafirmar as súas opinións. A utilización de audífonos e a gradación periódica da vista son esenciais se existen dificultades sensoriais para comunicarse cos demais. Ao manter un diálogo hai que procurar mirar de fronte ao interlocutor, pronunciando con claridade e sen présas.

Na actualidade existen múltiples formas de comunicación para evitar perder o contacto cos amigos de sempre. Hai que aproveitar todas as ocasións que xurdan para estimular unha boa comunicación. Participar en excursións, proxectos de traballo, voluntariado comunitario, grupos de amigos e faladoiros; intercambio de libros e ver películas de coñecido interese para despois poder comentalas.

Terceira Idade e Consumo

Se se establecese unha xerarquía das demandas dos anciáns, deixando aparte as relacionadas coa saúde, as actuacións destinadas a combater a soidade serían as primeiras de todas, segundo destaca o informe do Ministerio de Sanidade e Consumo titulado “A Terceira Idade e o Consumo”.

O informe apunta igualmente que as propias persoas maiores aducen este sentimento como a principal causa de infelicidade, especialmente cando esta se produce pola saída dos fillos do fogar e, no seu momento, pola perda da parella.

Neste sentido, o mencionado documento afirma que as mulleres teñen máis fácil seguir atopando ás súas amigas, onde antes as tiñan, e continuar mantendo con elas a mesma clase de relación que outrora. En cambio, os homes adoitan perder coa xubilación o lugar de encontro e o contido do vínculo coas súas amizades, fundadas case sempre no ámbito do traballo.

Os fogares e clubs da terceira idade constitúen unha boa alternativa para continuar as reunións. Con todo, contan tamén cos seus detractores, xa que ven nestes lugares de reunión a condición esencial de ancián ou xubilado, o que lles subliña a perda do que consideran o seu rol social e, por tanto, non lles resulta unha idea atractiva. Segundo fontes do Instituto de Servizos Sociais (Imserso), a cifra de quen acoden a estes centros é do 34% dos homes e o 17% das mulleres.

A radio e a televisión son os primeiros elementos aos que recorre o ancián cando lle embarga o sentimento de soidade. O segundo é saír a pasear e, curiosamente, o terceiro que fan é resignarse (13%) fronte a un bastante menor porcentaxe que practica un hobby (7%), reza (8%) ou chama por teléfono (4%).

Ir de visita, ao fogar do pensionista, á igrexa, ao bar ou á cafetaría, saír de compras, ou falar, soamente son opcións que elixe unha mínima porcentaxe de maiores cando senten sós -entre o 1 e o 2%-, segundo o informe de Sanidade e Consumo.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións