Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Prevención

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os lunares e o sol

Os excesos de exposición solar e as queimaduras poden provocar que os lunares se transformen en melanomas

Moitas persoas teñen lunares no corpo sen que a súa presenza sexa motivo de alarma. O problema xorde cando os lunares comezan a sufrir algunha variación na cor, o bordo ou a forma, e cando pican ou sangran. Estes cambios poderían ser un signo de que o lunar se transformou en melanoma ou cancro de pel, e nestes casos é moi importante acudir con rapidez ao dermatólogo paira poder extraelo cirurxicamente. O sol é un dos factores que máis inflúe na aparición da melanoma na pel, por iso as persoas con moitos lunares ou con factores de risco deben reducir a súa exposición ao sol e facelo tomando una serie de precaucións.

Como distinguir os lunares malos

Os lunares, tamén coñecidos como nevus, son unhas manchas que aparecen na pel debido á acumulación de melanocitos, unhas células que o corpo produce paira defenderse do exceso de luz. Poden ser de todos os tamaños e adoitan saír en calquera parte do corpo, pero o máis habitual é que estean no tronco, costas ou brazos. Aínda que non se coñece con certeza por que salguen, si se sabe que o sol pode provocar a súa aparición e sobre todo pode acelerar a súa transformación en melanoma, un tipo de cancro de pel. De aí a importancia de que todas as persoas acudan polo menos una vez na súa vida á consulta do dermatólogo paira poder controlar a evolución dos lunares, xa que a melanoma é un dos cancros que máis aumentou a súa frecuencia, segundo afirman os especialistas.

Os dermatólogos distinguen dous tipos de lunares: os congénitos, que son de nacemento, e os adquiridos, que poden aparecer ao longo da vida por un factor xenético ou por un exceso de exposición solar. “Os congénitos caracterízanse porque son de gran tamaño e poden ocupar até a metade do corpo, pero parece que o sol non inflúe na súa transformación en melanoma. Adoitan ser outras circunstancias as que provocan o seu desenvolvemento durante os primeiros anos de vida do neno. De todos os xeitos é moi raro que un nevus congénito transfórmese en melanoma. Con todo segundo algunhas estatísticas, ao redor do 40% destes cancros desenvólvense sobre o nevus adquirido, así que hai que ter moi presente que o sol pode ser prexudicial”, explica José Luís Díaz, presidente da Academia Española de Dermatoloxía e Venereología.

Os lunares non son hereditarios, tal e como explica Miguel Aizpun, dermatólogo e portavoz da Academia. “O que se herda é un tipo de pel concreto predisposto a que aparezan. As persoas non deben asustarse por ter lunares, porque o difícil é atopar a alguén que non teña, pero é moi importante controlalos e observar os posibles cambios”, apunta. A dúbida que pode xurdir é como saber cando un lunar é malo. En xeral non hai que preocuparse dos lunares redondos e de tamaño e cor homoxénea, pero convén desconfiar dos que sofren algún cambio e son irregulares. Os dermatólogos recomendan seguir algunhas pautas paira estudar os lunares e saber si son malignos:

  • Asimetría: débese sospeitar dos lunares que non son redondos do todo e teñen ángulos asimétricos.
  • Bordos: canto máis irregular é o bordo, máis hai que vixialo.
  • Cor: adoitan ser malos os que teñen máis dun ton de cor, por exemplo, una parte marrón e outra negra ou avermellada. Os lunares dunha cor marrón homoxéneo adoitan ser benignos.
  • Diámetro: se o lunar ten máis de 6 milímetros de diámetro pode ser un melanoma e hai que vixialo.
  • Se se inflama ou cambia de textura pode ser perigoso.
  • Se o lunar pica, doe ou sangue é necesario acudir ao médico.

Calquera lunar que teña algunha destas características debe ser analizado por un especialista. Pero, ademais, Pablo Fernández, adxunto de Dermatoloxía do Hospital Universitario da Princesa de Madrid, recomenda que todo o que teña máis de dez lunares acuda á consulta. “E todas as persoas deben visitar a un especialista da pel polo menos una vez na súa vida. É algo que habitualmente non se fai porque non se lle dá importancia. Con todo, no cancro de pel o problema é que non existen moitos síntomas que avisen da súa aparición como ocorre noutras enfermidades. O primeiro son os cambios de cor, tamaño e forma, e despois adoita ser a dor ou o picor no lunar”, advirte.

Aínda que o lunar distínguese con facilidade de pécaa, o doutor Díaz explica a súa diferenza paira evitar posibles confusións. “Pécaa é lisa e non é palpable, pero o lunar sempre se pode palpar. Ademais, pécaa faise máis prominente durante o verán porque aumenta a intensidade da cor, mentres que o lunar permanece estable. Doutra banda está o lentigo, que é un tipo de lunar parecido a pécaa pero de cor máis intensamente escuro”, especifica.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións