Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Os neumólogos alertan sobre a síndrome do edificio enfermo

Moitos centros de oficinas, e mesmo certos hospitais, poden ser a orixe de determinadas enfermidades
Por mediatrader 24 de Novembro de 2006

Os ultramodernos edificios de oficinas son en moitas ocasións os causantes de dores de cabeza, fatiga, irritación das conjuntivas oculares, sequedad das vías respiratorias superiores, irritación de pel ou alerxias cutáneas.

É o que se denomina síndrome do edificio enfermo, recoñecido pola Organización Mundial da Saúde (OMS) en 1982. Pilar Cebollero, coordinadora da área de enfermidades ambientais da Sociedade Española de Pneumoloxía e Cirurxía Torácica (SEPAR), define esta síndrome como “o conxunto de síntomas que padecen algúns individuos que habitan ou traballan nun mesmo centro, xeralmente dos denominados selados, e que remiten cando o abandonan”.

Tamén poden verse afectados a síndrome do edificio enfermo algúns dos hospitais construídos a partir dos anos 70, así como determinados hoteis e ata conxuntos arquitectónicos residenciais. Os síntomas antes sinalados achácanse frecuentemente ao sistema de ventilación, aínda que se ten constancia de que na súa orixe están implicados outros elementos, tales como certos materiais de construción ou decoración, ademais da disposición dos espazos, a iluminación, o nivel de ruídos e aparellos como fotocopiadoras, computadores, fax, etc.

Asumindo esa diversidade de causas, a doutora Cebollero considera que habería que insistir especialmente nos prexuízos a que poden dar lugar os deficientes sistemas de climatización, que “se converten nunha rede a través da cal se propagan elementos volátiles e material orgánico de carácter irritante ou directamente nocivo para a saúde, como sucede, por exemplo, co fume do tabaco”.

Ir ao médico

Os expertos aconsellan á persoa que sospeite sufrir as consecuencias desta síndrome acudir ao médico, quen “deberá ter un longo e meticuloso diálogo co paciente, ao obxecto de enfocar o seu caso. Posteriormente, segundo o tipo de síntomas que presente, procederase a determinar se esa persoa está predisposta inmunitariamente a padecelos ou se está ou non sensibilizada a algún dos axentes causales da síndrome. Para iso haberán de realizarse distintas probas serológicas”, explica Pilar Cebollero.

Só unha vez que se diagnosticou ao paciente, poderán tomarse as medidas oportunas en cada caso, aínda que “o feito de que sospeite a natureza e procedencia das súas molestias é, obviamente, un paso importante e eficaz no tratamento”, engade a neumóloga.

As medidas para previr os edificios enfermos pasan por que arquitectos, enxeñeiros e técnicos en sistemas de aire acondicionado teñan en conta a existencia desta síndrome á hora de deseñar os inmobles.