Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os riscos do “piercing”

Esta práctica pode ser fonte de infeccións se non se seguen unhas normas adecuadas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 16deXaneirode2002

Como publicabamos onte, un estudo dunha prestixiosa clínica estadounidense volveu a pór sobre a mesa os riscos do “piercing”, una práctica moi estendida hoxe en día entre os mozos de todo o mundo. Até hai pouco, os lóbulos eran practicamente a única zona do corpo que se perforaba, pero agora non é estraño ver embigos, cellas, lingua, beizos e mesmo xenitais adornados con aneis e pendentes. O descoñecemento e o escaso control ao que se somete aos establecementos que practican o “piercing” estendeu prácticas que poden considerarse nocivas paira a saúde.

Una correcta esterilización do material que se vai a utilizar é o primeiro paso paira una perforación con éxito. “Hai una primeira esterilización en frío, daquela un limpador ultrasónico, o envase de todo o material e o autoclave, que somete os obxectos a unha elevada temperatura e que pasa por un control de esporas mensualmente”, explica Javier, perforador dun local bilbaíno, quen advirte do risco de utilizar pistola.

“Este instrumento non está pensado paira poder ser esterilizado e, ao usarse con varias persoas, pode ter microsalpicaduras non visibles, polo que de pouco serve que o pendente sexa estéril”.

O material do propio obxecto a implantar é tamén un aspecto a ter en conta. O titanio, o niobio, o aceiro cirúrxico e o ouro de máis de 14 quilates son “metais que o corpo tolera moi ben e que non se degradan”, asegura Carlos Valdés, cirurxián plástico. E os máis recomendables, xa que se trata de materiais cun nivel moi baixo de níquel, elemento que pode provocar reaccións alérxicas. Aínda que existen “piercing” de prata, óso e mesmo de madeira, estes non “son adecuados paira una primeira perforación”.

Bos acabados

Ao tratarse dun obxecto que permanece durante moito tempo en contacto coa pel, a correcta elección da peza constitúe una garantía. “Cada anel ou pendente ten que adecuarse á zona onde se vai a introducir, debe estar ben deseñado e acabado, sen muescas que poidan danar a rexión”, subliña o perforador.

O tamaño e o lugar de colocación de aneis e pendentes é tamén moi importante. “Un aro debaixo do beizo inferior debe ter un grosor mínimo de 1,6 milímetros. Si é máis fino, pode rajar o beizo pola súa zona interior. Un pendente na lingua non pode colocarse nunha zona moi profunda, posto que a traxectoria do obxecto non sería a adecuada e podería crear acumulación de tecidos e células mortas que avultan a zona de cicatrización”, explica Javier.

Médicos e profesionais do “piercing” insisten en que non existen máis riscos nunha ou outra parte do corpo, aínda que estas si reaccionan de diferente maneira á perforación e a ferida non tarda o mesmo en cicatrizar.

“As zonas de mucosas -como beizos, lingua e xenitais-, ao ser tecidos brandos, teñen máis capacidade de incharse, pero é algo normal”, indica Carlos Valdés, quen confesa que, “na cella podería pillarse un nervio, pero é complicado que iso ocorra; debería haberse feito dunha maneira moi salvaxe”.

Una vez realizado o “piercing”, una coidada hixiene da zona -“como sucede con calquera outra ferida, lavala é fundamental”, apostila o cirurxián plástico- e evitar o rozamento continuado resultan imprescindibles paira evitar posibles complicacións.

Porse ou quitarse uno deses adornos é algo sinxelo, aínda que perigoso si as condicións hixiénicas non son as adecuadas. “O normal é que o orificio se peche sen problemas, aínda que poden aparecer quistes de inclusión epidérmicos, una especie de gran doloroso que se inflama e que aparece como consecuencia da pel que en ocasións queda dentro una vez pechados os orificios”, explica Valdés.

Saúde e hixiene

Como práctica amplamente estendida no noso país, o aumento da demanda do “piercing” debe ir ante todo, recalcan os expertos, unido á esixencia dunhas adecuadas condicións hixiénicas e á formación dos profesionais.

Neste sentido, o doutor Ignacio Antepara, xefe da Unidade de Alerxias do hospital de Basurto, en Bilbao, é partidario da apertura dun rexistro de control sanitario que garanta as mínimas condicións de saúde e hixiene dos locais onde se realizan as perforacións cutáneas.

“Aos profesionais que se dedican a esta actividade deben esixírselles uns mínimos de hixiene e esterilización do material utilizado”, e engade, “non lles pido sequera un título, senón que saiban usar o material e matar as bacterias”.

Este experto recomenda non pór “piercings” a aquelas persoas alérxicas ao níquel e ás que teñan acne, porque contan con máis probabilidades de sufrir infeccións.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións