Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Os tics afectan ao 16,86% da poboación infantil en España

A súa incidencia é maior nos nenos que nas nenas e diminúen coa idade
Por mediatrader 8 de Setembro de 2011

Os tics non son un trastorno pouco frecuente entre a poboación infantil en España, xa que ata un de cada seis nenos (16,86%) rexistra algún destes movementos ou sons repentinos e repetitivos, segundo un estudo liderado por unha investigadora do Hospital Xeral Yagüe de Burgos. Ademais, a incidencia é maior nos nenos que nas nenas e adoitan desaparecer ou diminuír coa idade, segundo os resultados que publica o último número da revista “Pediatric Neurology”.

“Os tics son un trastorno moi frecuente”, segundo asegura Esther Cubo, autora principal do estudo. No entanto, “a maioría son trastornos leves que non teñen repercusión funcional”, precisa. Estes trastornos adoitan ser hereditarios no desenvolvemento tecnolóxico da infancia e caracterízanse por movementos repentinos, repetitivos e estereotipados, cun resultado longitudinal de mellora gradual na maioría dos suxeitos.

Aínda que se realizaron diferentes estudos epidemiolóxicos, leste é o segundo que se fai en España e posúe un maior tamaño poboacional que o primeiro, que só rexistrou datos de dous centros escolares. Neste traballo determinouse a prevalencia dos trastornos de tic nunha mostra de 1.158 escolares na provincia de Burgos, aínda que as cifras, segundo os autores, son extrapolables ao resto da poboación española. Ademais, no estudo observaron que mentres nas escolas ordinarias un 16,86% dos estudantes tiñan tics, a porcentaxe ascendía ata o 20,37% nos centros de educación especial.

Os autores analizaron tamén a existencia doutros trastornos asociados, como o trastorno por déficit de atención, tras o que observaron que fluctúan e aumentan nun contexto de tensión, como poden ser problemas na familia ou na escola. Ademais, os diagnósticos máis graves foron tics motores crónicos (6,07%) e síndrome de Tourette (5,26%).

Os estudos epidemiolóxicos sinalan que, a medida que pasan os anos, se non desaparecen, diminúen en canto a intensidade e frecuencia. Aínda que a causa é aínda descoñecida, os investigadores sinalan que se trata dun trastorno de supresión de movemento involuntario no circuíto entre os ganglios basales e a cortiza motora. En estudos de neuroimagen funcional comprobouse que nas persoas con tics hai certas áreas do cerebro que están sobreactivadas ou non se activan correctamente para suprimir estes movementos ou sons involuntarios.