Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os trastornos da personalidade

Una personalidade mal formada ten efectos sobre as emocións, o pensamento, o comportamento e as relacións do afectado

Img mercado gente listado Imaxe: Certo Xornal

Os trastornos da personalidade son una patoloxía que afecta a entre o 5% e o 15% da poboación. Danse tanto en homes como en mulleres e impiden que a persoa se adapte á súa contorna e xeran un importante sufrimento psicolóxico. Os primeiros síntomas danse durante a adolescencia ou ao comezo da idade adulta. A pesar de que entre a comunidade científica predomina a idea de que a súa orixe se debe a unha suma de factores biolóxicos e ambientais, moitos especialistas consideran que a raíz destes trastornos hai que buscala na infancia. O seu tratamento realízase, por norma xeral, cunha combinación de psicofarmacología e psicoterapia.

A personalidade: a maneira de ser

/imgs/2010/04/xente-bcn1jpg.jpgA personalidade é a forma reconocible por un mesmo e polos demais de comportarse e relacionarse coa contorna, a columna vertebral sobre a que se constrúe toda a vida psicolóxica. O sufrimento que xeran os trastornos da personalidade non ten que ver con circunstancias externas senón que deriva, precisamente, de que a estrutura básica non está ben formada. A personalidade cambaléase e a maior parte dos ámbitos da vida da persoa ven afectados: as emocións, o pensamento, o comportamento e as relacións.

Por este motivo, paira diagnosticar un trastorno da personalidade é necesario descartar que haxa factores externos (divorcio, consumo de drogas ou outros trastornos) que expliquen os problemas psicolóxicos. A pesar de que se trata dunha patoloxía moi frecuente, non é tan coñecida como a depresión ou a ansiedade, cuxa incidencia na poboación é moito menor. Este descoñecemento provoca que moitas persoas sufran un trastorno da personalidade sen sabelo.

“Creo que hai moitas persoas con trastorno da personalidade que están sen diagnosticar e que, de maneira clara, levan una vida de non adaptación ao medio”, segundo Elisabeth Sogorb, psicóloga especializada no trastorno límite da personalidade na Fundación ACAI-TLP. Aínda que non reciban tratamento, a intensidade destes trastornos adoita diminuír coa idade. Doutra banda, a prevalencia é maior en ambientes marxinais e de desintegración social, e cando se melloran as condicións nestas zonas, as cifras diminúen.

Características xerais

Hai algúns trastornos da personalidade graves, como o trastorno límite e o trastorno narcisistaOs afectados manifestan una serie de comportamentos e sentimentos ríxidos e desadaptativos que lles xeran sufrimento psicolóxico e problemas nas súas relacións persoais. Esta forma de actuar é duradeira e non se limita a episodios concretos da súa vida. Os primeiros sinais, a miúdo, obsérvanse xa ao final da infancia ou durante a adolescencia; e prolónganse durante a madurez. Estas persoas creen que a súa forma de ser é inevitable. Aseguran que, moitas veces, tentan cambiar pero senten que iso non depende da súa vontade; consideran que son así, que é a súa forma de ser.

Actualmente, predomina a idea de que a súa orixe se debe a unha suma de factores biolóxicos e ambientais. De todos os xeitos, moitos expertos consideran que a raíz destes trastornos hai que buscala na infancia.

“O principal son os primeiros vínculos do bebé coa contorna: pai e nai. Se se crea un bo apego, a personalidade pódese formar con confianza e pódense xerar bos relacións tamén co exterior e coas persoas de fóra da familia (colexio, amigos, etc.). Aínda que as causas son múltiples: hai aspectos biolóxicos e xenéticos que fan que a persoa sexa máis vulnerable a padecer un trastorno da personalidade, xa sexa pola súa extrema sensibilidade ou porque é moi reactiva. E si, ademais, fórmase nun ambiente non colector, desestructurado, que non entende a súa sensibilidade, pódese producir un trastorno da personalidade”, explica Elisabeth Sogorb.

Diagnóstico recente

Non é estraño que estes trastornos sexan pouco coñecidos, porque se empezaron a estudar hai trinta anos, isto é pouco tempo en termos de historia da ciencia. “Antes non se falaba de trastorno da personalidade, senón de personalidade psicopática”, explica Joan Romeu, psiquiatra e neurólogo. “Desta maneira, definíase ás persoas que non sufrían un trastorno mental pero que tiñan algúns trazos psicopatolóxicos”, engade. Dá a impresión de que cada vez se diagnostican máis trastornos da personalidade, pero ten que ver co aumento da esperanza de vida.

A esperanza de vida é maior e hai máis tempo de sufrir máis enfermidades. Ademais, a poboación aumentou moito. Algúns trastornos da personalidade pódense considerar como formas menos graves doutras enfermidades mentais. Por exemplo, é o caso do trastorno esquizotípico da personalidade e o trastorno esquizoide da personalidade. Son menos graves que a esquizofrenia pero comparten algúns trazos con esta.

O mesmo sucede co trastorno da personalidade obsesiva-compulsiva e o trastorno obsesivo-compulsivo. De todos os xeitos, cabe remarcar que hai algúns trastornos da personalidade especialmente graves, “como o trastorno límite da personalidade e o trastorno narcisista da personalidade”, apunta Romeu.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións