Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Osteopatía

Esta terapia non se limita a tratar a lesión: busca a súa orixe e vai máis aló dos síntomas antes de tratalos

A osteopatía é una ciencia da saúde con gran prestixio e recoñecemento en Europa e Estados Unidos, onde ir ao osteópata é tan común como ir ao dentista. Con todo, en España está aínda nos seus albores, porque aínda non está recoñecida como una profesión independente. A clave desta terapia é que non se limita só a tratar a lesión, senón que busca a súa orixe e vai máis aló dos síntomas antes de tratalos. Así por exemplo, descóbrese que una tendinite no ombreiro pode ter a súa orixe nunha mala aliñación dental ou nunha disfunción dixestiva. Os osteópatas válense das súas mans paira realizar diferentes manipulacións no corpo que devolvan a mobilidade ás estruturas con movemento restrinxido.

A súa orixe

A osteopatía naceu a finais do século XIX en Estados Unidos grazas ao traballo do doutor Andrew Still, que sentou as bases desta terapia e creou a primeira escola de Osteopatía. Observando un esqueleto, este médico chegou á conclusión de que una das claves do bo funcionamento dun órgano dependía de que tivese relacións mecánicas equilibradas coas estruturas que o rodean (ósos, músculos, tendóns, vísceras, etc.), e que estas estivesen en harmonía entre elas. É dicir que para que una articulación ou víscera poida funcionar de forma correcta, non debe haber nada que a perturbe. E, precisamente, isto é o que tratan de conseguir os osteópatas na actualidade: buscan no corpo restricións de movemento que alteran o conxunto do organismo.

Una das características principais da osteopatía é que é holística, é dicir, trata ao corpo como un todo, tal e como explica Mario Luís González, fisioterapeuta e osteópata. “A osteopatía examina ao individuo no seu conxunto e busca sempre a causa do trastorno ou da disfunción a través de una aproximación holística e non sintomática. Tense en conta que cada perda de mobilidade das articulacións, dos músculos, ligamentos ou vísceras pode alterar a harmonía, o equilibrio e o bo funcionamento do corpo”.

Isto explica, por exemplo, que o paciente senta dor nun cóbado, pero que a orixe desa dor estea nas cervicais ou nunha víscera, ou que lle desbasta o ombreiro dereito por un problema de fígado. A fisioterapeuta e osteópata Sandra López tenta aclarar as diferenzas entre o labor que realizan o traumatólogo, o fisioterapeuta ou o osteópata. “Se una persoa acode cun síntoma ao traumatólogo é moi posible que lle recomende tomar algún medicamento, ou ben que vaia ao fisioterapeuta ou outro especialista. O fisioterapeuta tratará o síntoma mediante ultrasonidos, calor, movemento da articulación que sofre o problema, etc. Por último, o osteópata tentará pescudar a causa da dor. Despois poderá ou non tratar o síntoma, pero ante todo busca saber cal é a estrutura que provoca esa dor”.

Por iso una das claves deste método é facer un bo diagnóstico. En opinión de Xullo Bustos, presidente do Rexistro dos Osteópatas de España, ROE, “o diagnóstico funcional é a fase máis importante e sempre se realiza coa man experta do osteópata, que explora ao paciente e que se serve, ademais doutras probas que nos ofrece a tecnoloxía, como Raios x, Tac, resonancias magnéticas, etc., nos casos en que é necesario”.

Paira facer o diagnóstico, o especialista explora articulación por articulación os distintos movementos, até atopar onde non se move. “Así, mediante tests manuais e una palpación moi fina identifícanse os posibles motivos articulares, miofasciales, vasculares ou neurovegetativos que están a alterar a boa función dalgún tecido corporal”, aclara Mario Luís González.

A primeira vez que o paciente acode á consulta fáiselle tamén un interrogatorio moi completo, segundo comenta Sandra López. “O paciente sorpréndese cando vai tratarse una hemicrania e pregúntaselle si tivo unha escordadura de nocello. Pero despois de vir á nosa consulta, o paciente cambia a visión do seu corpo e toma máis conciencia”.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións