Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Ouriñarse na cama

Mollar a cama é un trastorno común en moitos nenos, situación que pode ocasionar problemas nas súas relacións sociais, pero que adoita curarse facilmente con tratamento adecuado

Levantarse pola mañá e comprobar que a cama está mollada é un grave problema paira moitos nenos e nenas cando superaron o cinco ou seis anos de idade. A enuresis nocturna, como se coñece esta alteración e que pode ter a súa orixe tanto en factores fisiológicos como psicolóxicos, afecta ao 35% dos nenos. É un trastorno cuxos casos máis persistentes deben ser tratados médicamente, aínda que un 15% dos pequenos supérao sen necesidade de tratamento.

Causas

A enuresis nocturna monosintomática, como se coñece cientificamente ao feito de ouriñarse na cama, é a descarga involuntaria e persistente de ouriños durante a noite tras superar os 5 ó 6 anos, sempre que non haxa indicios dunha patoloxía orgánica que orixine a micción. Así o indica a doutora Susana Rivas, uróloga do Hospital Gregorio Marañón de Madrid, quen engade que se trata dun trastorno e non dunha enfermidade, aseveración coa que coincide o sevillano José Antonio Castro Anguita, psicólogo infantil especialista en enuresis.

/imgs/2006/10/ouriños_cama1.jpg

Mollar a cama pola noite é un problema que non ten unha soa orixe, senón que responde a causas multifactoriales, segundo sinalan ambos os profesionais. Estas poden ser:

Psicolóxicas: A ansiedade pode provocar en moitas ocasións as perdas de ouriños, mesmo en nenos que xa non mollaban a cama desde facía tempo. Comezar a ir ao colexio, un cambio de vivenda, problemas familiares de diversa índole ou a chegada dun bebé a casa poden ser o revulsivo paira a aparición deste trastorno.

Fisiológicas: A micción descontrolada pode deberse á inmadurez, así como a alteracións ou malformacións do sistema urológico. Cando é leste o caso, moitas veces prodúcense tamén perdas de ouriños durante o día. O control voluntario dos esfínteres comeza entre o quince e dezaoito meses e o primeiro signo de control voluntario é a concienciación do neno, o darse conta de que se mollou, mesmo, sinalándose a zona húmida.

Herdanza xenética: Os nenos cuxos pais se ouriñaron na cama despois dos seis anos, teñen máis posibilidades de padecer enuresis nocturna. Se ambos os proxenitores tiveron o problema, existe un 70% de probabilidades de que o seu fillo tamén sufra enuresis, posibilidade que baixa até un 40% si só uno dos pais padeceu o trastorno.

Xa sexa por unhas ou outras causas, o problema non afecta do mesmo xeito a ambos os sexos, e é máis frecuente entre os homes que entre as mulleres. Así, os estudos realizados até o momento sinalan una incidencia do 20% no caso dos nenos, porcentaxe que descende até o 15% entre as nenas. Entre a porcentaxe restante da poboación infantil as perdas de ouriños durante a noite son tamén frecuentes, pero non pode considerarse que sufran enuresis nocturna monosintomática.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Consecuencias »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións