Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Parella: é amor ou dependencia emocional?

As persoas con baixa autoestima teñen máis probabilidades de ter relacións de parella de dependencia
Por Montse Arboix 18 de Setembro de 2015
Img dependencia emocional hd
Imagen: piotr_marcinski

As relacións de parella deberíanse basear no amor. Con todo, cando un membro da parella sente necesidade esaxerada de recibir amor do outro, ou a súa vida vira por completo ao redor desa persoa, poderíase afirmar que a relación é máis ben de dependencia. Onde está o límite entre amar e depender? Cales son os sinais de que a relación non é o todo equilibrada que cabería esperar? Se se tivo algunha parella destas características, como evitar de novo caer no mesmo erro? Neste artigo danse resposta a estas e outras cuestións.

Con todo, a dependencia xorde do medo a non valer suficiente, non poder vivir só, estar incompleto, morrer se o outro se vai… Este apego patolóxico crea relacións desequilibradas, conflitivas ou superficiais nas que non é posible desenvolver o potencial persoal creativo. “Ás veces, aínda que menos coñecido, unha persoa dependente móstrase segura, pero, en realidade, baixo esa -falsa- aparencia de seguridade, é incapaz de sentir amor e intimidade, de relacionarse desde un plano de igualdade co outro”, comenta a psicóloga.

Pero, como na maioría das cousas, non todo é branco ou negro, amar ou depender. Hai graos de dependencia, e é fundamental que uno detecte como lle afecta un tipo de relación así na súa vida e de que maneira impide un desenvolvemento persoal san.

Perfil que predispone ao apego patolóxico

Hai quen teñen máis predisposición a sufrir relacións de parella de dependencia. “Sen dúbida, as persoas emocionalmente máis fráxiles“, puntualiza a experta. Entre estas atópanse as que viviron unha infancia difícil, con ausencia física ou emocional dos proxenitores, ou que tiveron unha relación de parella daniña; en definitiva, con carencias emocionais.

Nunha relación de dependencia emocional, ningún dos dous membros da parella pode dar ou recibir amor

Cando durante a infancia uno non se sentiu seguro coa contorna encargada de protexelo, faise difícil madurar e ser suxeitos independentes dunha maneira saudable. Entón desenvólvense estratexias para obter amor (ou para fuxir da dor) que se manteñen ao longo do crecemento e na idade adulta. “Se de pequena, na miña casa había problemas económicos graves e o meu pai chegaba a casa nervioso e agresivo, eu dicíame ‘mellor quedo quietecita para que papá non se enfade e fago o que me pida. Se obedezo, quererame'”, ilustra Ferre. Este patrón baseado no medo repítese de forma inconsciente e de maneira automática na vida adulta: “establezo relacións de parella nas que me comporto de maneira sumisa ou, tamén no ámbito laboral, son unha empregada exemplar… É dicir, obedezo a cambio de non ter conflito”, explica a psicóloga, a modo de exemplo. Estas situacións, ás veces, son adaptativas e beneficiosas, pero outras, é o primeiro paso para non pór límites e permitir abusos.

No entanto, a experta aclara que ante unha mesma situación de desamparo ou de feridas emocionais, diferentes persoas desenvolven estratexias distintas, segundo o tipo de carácter. Por iso nunha relación de dependencia emocional, os dous membros da parella son “codependientes“: ningún dos dous pode dar ou recibir amor. “Téndese a definir como dependente ao membro da parella que mostra máis fraxilidade, con todo, o suxeito tido como ‘forte’ tamén necesita do membro débil para manter esta relación baseada no poder ou o medo, en lugar de en o amor como sería desexable”, asegura a especialista.

Relación de dependencia: síntomas de alarma

Algunhas frases ou crenzas poden indicar que se está ante unha relación de apego patolóxico:

  • “Necesito a un home / a unha muller na miña vida para sentirme ben”, “sen ti non son nada”: a parella é o máis importante na vida da persoa, máis que uno mesmo. Indica unha baixa autoestima.
  • “Onde estás, con quen estás, que feixes, que pensas?”: desexo de afecto constante e de contacto ininterrompido, por exemplo, estar xuntos ou en contacto a través de móbil todo o tempo posible, de maneira adictiva.
  • “Co ben que estamos xuntos, non necesitamos a ninguén máis”: tendencia a que a relación sexa exclusiva. Os amigos desaparecen e créase unha especie de burbulla de dúas.
  • “O que ti digas, agarimo”, “o que eu che diga, agarimo”: a parella relaciónase a través de poder-medo, un somete e o outro é sumiso. Isto pode mesmo ser aceptado tácitamente, sen que sexa cuestionado.
  • “Por favor, non te vaias, cambiarei, se me deixas morro”: medo á soidade e, por tanto, o abandono ou o rexeitamento da parella vívese como unha catástrofe, como deixar de existir. A miúdo este tipo de relacións rompen e recomponse de maneira continua.
  • “Teño moita mala sorte, sempre me atopo co mesmo tipo de homes/mulleres”: moitas relacións con parellas dun mesmo perfil. Tras a ruptura hai resentimento ou desprezo cara ao outro membro da parella.
Son emocionalmente dependente, que podo facer?

O primeiro paso e, por seguro, o máis difícil, é recoñecer que un ten unha relación de dependencia emocional. Ás veces, a persoa necesitará recorrer a un profesional psicólogo ou terapeuta para que lle axude a tomar conciencia da situación, do sufrimento evitable, e axúdelle a ver as feridas e curalas.

“É necesario comprender cal é o baleiro que quero encher con esta relación e recoñecer que só se enche aceptando a realidade e tomando responsabilidade sobre ela, sen esperar que un ‘príncipe azul’ ou unha ‘segunda mamá’ cubran estas necesidades infantís. Esa etapa infantil debe quedar atrás para construír relacións saudables entre adultos e poder desenvolver o potencial persoal e gozar dun proxecto de vida”, puntualiza Anna Ferre.