Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Parella: é amor ou dependencia emocional?

As persoas con baixa autoestima teñen máis probabilidades de ter relacións de parella de dependencia

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 18 de Setembro de 2015
img_dependencia emocional hd

As relacións de parella deberíanse basear no amor. Con todo, cando un membro da parella sente necesidade esaxerada de recibir amor do outro, ou a súa vida vira por completo ao redor desa persoa, poderíase afirmar que a relación é máis ben de dependencia. Onde está o límite entre amar e depender? Cales son os sinais de que a relación non é o todo equilibrada que cabería esperar? Se se tivo algunha parella destas características, como evitar de novo caer no mesmo erro? Neste artigo danse resposta a estas e outras cuestións.

Imaxe: piotr_marcinski

Amor ou necesidade? Cal é a diferenza entre amar e depender? Parece que non é fácil definir as finas liñas que ás veces separan estes dous termos. Para Anna Ferre Giménez, psicóloga e terapeuta Gestalt e de constelacións, nunha relación baseada no amor, “dúas persoas están xuntas polo pracer de compartir co outro aquilo que cada un é e que lle fai sentir ben consigo mesmo, non para que o outro lle proporcione o que un sente -de maneira consciente ou inconsciente- que lle falta na súa vida”. Así, a persoa que vive unha relación con amor -situación distinta do namoramento– sente completa, libre e pode recibir e dar benestar á súa parella nunha relación de intercambio entre iguais.

Imaxe: Syda_Productions

Con todo, a dependencia xorde do medo a non valer suficiente, non poder vivir só, estar incompleto, morrer se o outro se vai… Este apego patolóxico crea relacións desequilibradas, conflitivas ou superficiais nas que non é posible desenvolver o potencial persoal creativo. “Ás veces, aínda que menos coñecido, unha persoa dependente móstrase segura, pero, en realidade, baixo esa -falsa- aparencia de seguridade, é incapaz de sentir amor e intimidade, de relacionarse desde un plano de igualdade co outro”, comenta a psicóloga.

Pero, como na maioría das cousas, non todo é branco ou negro, amar ou depender. Hai graos de dependencia, e é fundamental que uno detecte como lle afecta un tipo de relación así na súa vida e de que maneira impide un desenvolvemento persoal san.

Perfil que predispone ao apego patolóxico

Hai quen teñen máis predisposición a sufrir relacións de parella de dependencia. “Sen dúbida, as persoas emocionalmente máis fráxiles“, puntualiza a experta. Entre estas atópanse as que viviron unha infancia difícil, con ausencia física ou emocional dos proxenitores, ou que tiveron unha relación de parella daniña; en definitiva, con carencias emocionais.

Nunha relación de dependencia emocional, ningún dos dous membros da parella pode dar ou recibir amor

Cando durante a infancia uno non se sentiu seguro coa contorna encargada de protexelo, faise difícil madurar e ser suxeitos independentes dunha maneira saudable. Entón desenvólvense estratexias para obter amor (ou para fuxir da dor) que se manteñen ao longo do crecemento e na idade adulta. “Se de pequena, na miña casa había problemas económicos graves e o meu pai chegaba a casa nervioso e agresivo, eu dicíame ‘mellor quedo quietecita para que papá non se enfade e fago o que me pida. Se obedezo, quererame'”, ilustra Ferre. Este patrón baseado no medo repítese de forma inconsciente e de maneira automática na vida adulta: “establezo relacións de parella nas que me comporto de maneira sumisa ou, tamén no ámbito laboral, son unha empregada exemplar… É dicir, obedezo a cambio de non ter conflito”, explica a psicóloga, a modo de exemplo. Estas situacións, ás veces, son adaptativas e beneficiosas, pero outras, é o primeiro paso para non pór límites e permitir abusos.

No entanto, a experta aclara que ante unha mesma situación de desamparo ou de feridas emocionais, diferentes persoas desenvolven estratexias distintas, segundo o tipo de carácter. Por iso nunha relación de dependencia emocional, os dous membros da parella son “codependientes“: ningún dos dous pode dar ou recibir amor. “Téndese a definir como dependente ao membro da parella que mostra máis fraxilidade, con todo, o suxeito tido como ‘forte’ tamén necesita do membro débil para manter esta relación baseada no poder ou o medo, en lugar de en o amor como sería desexable”, asegura a especialista.

Relación de dependencia: síntomas de alarma

Algunhas frases ou crenzas poden indicar que se está ante unha relación de apego patolóxico:

  • “Necesito a un home / a unha muller na miña vida para sentirme ben”, “sen ti non son nada”: a parella é o máis importante na vida da persoa, máis que uno mesmo. Indica unha baixa autoestima.
  • “Onde estás, con quen estás, que feixes, que pensas?”: desexo de afecto constante e de contacto ininterrompido, por exemplo, estar xuntos ou en contacto a través de móbil todo o tempo posible, de maneira adictiva.
  • “Co ben que estamos xuntos, non necesitamos a ninguén máis”: tendencia a que a relación sexa exclusiva. Os amigos desaparecen e créase unha especie de burbulla de dúas.
  • “O que ti digas, agarimo”, “o que eu che diga, agarimo”: a parella relaciónase a través de poder-medo, un somete e o outro é sumiso. Isto pode mesmo ser aceptado tácitamente, sen que sexa cuestionado.
  • “Por favor, non te vaias, cambiarei, se me deixas morro”: medo á soidade e, por tanto, o abandono ou o rexeitamento da parella vívese como unha catástrofe, como deixar de existir. A miúdo este tipo de relacións rompen e recomponse de maneira continua.
  • “Teño moita mala sorte, sempre me atopo co mesmo tipo de homes/mulleres”: moitas relacións con parellas dun mesmo perfil. Tras a ruptura hai resentimento ou desprezo cara ao outro membro da parella.

Son emocionalmente dependente, que podo facer?

O primeiro paso e, por seguro, o máis difícil, é recoñecer que un ten unha relación de dependencia emocional. Ás veces, a persoa necesitará recorrer a un profesional psicólogo ou terapeuta para que lle axude a tomar conciencia da situación, do sufrimento evitable, e axúdelle a ver as feridas e curalas.

“É necesario comprender cal é o baleiro que quero encher con esta relación e recoñecer que só se enche aceptando a realidade e tomando responsabilidade sobre ela, sen esperar que un ‘príncipe azul’ ou unha ‘segunda mamá’ cubran estas necesidades infantís. Esa etapa infantil debe quedar atrás para construír relacións saudables entre adultos e poder desenvolver o potencial persoal e gozar dun proxecto de vida”, puntualiza Anna Ferre.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións