Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Investigación médica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Partos domiciliarios

Fronte á crecente tecnificación médica do parto, existe una corrente que avala a necesidade de recuperar o alumeamento natural

Nacer é cada vez máis seguro; os avances médicos han logrado en Occidente que a mortalidade e a morbilidad infantil reduciuse enormemente grazas aos procedementos estandarizados de hospitais e clínicas. Con todo, existen outras opcións paira dar a luz: a nai pode elixir parir no seu domicilio ou nunha partería especializada. Respecto diso, a OMS (Organización Mundial da Saúde) suxire que se ha de respectar o dereito da muller a elixir o parto que desexe. Se elixe dar a luz en casa debe saber que en España só se contempla esta opción a través de una clínica privada e sempre que o parto sexa de baixo risco.

Perfil da nai: secundípara e sen problemas na xestación

A opción de parir en casa aposta porque a natureza siga o seu curso. Agora ben, non todas as mulleres poden acollerse a este método. O perfil da muller que pode recorrer a un parto domiciliario cun nivel de risco aceptable é, segundo o servizo de Obstetricia da maternidade do madrileño hospital A Paz, “preferiblemente secundípara -muller que vai ter o seu segundo parto-, sen patoloxías anteriores ao embarazo, nin problemas na xestación, que reciba una preparación adecuada, que se poña de parto espontaneamente e que conte cunha infraestrutura e posibilidades de traslado idóneas”.

Respecto diso, desde o mesmo centro médico indican que hai que ser conscientes que un parto pode presentar complicacións imposibles de prever, cuxo tratamento só se pode ofrecer nun centro hospitalario. Entre este tipo de problemas, destaca o dos alumeamentos nos que o cordón umbilical salgue por diante do feto, de forma que este comprímeo e estrangula, ou o dos que se complican cun desprendemento de placenta, ou a presenza de feces fetales no saco amniótico, entre outros. Ademais, convén saber que no 10% dos partos o feto padece a chamada hipoxia aguda -falta de osíxeno-, que só pode detectarse coa monitorización do bebé e que pode provocar discapacidades intelectuais e físicas neste se non se remedia a tempo. Finalmente, os partos de xemelgos, de nais con hipertensión ou de fetos que veñen ao revés -polas pernas- tampouco deben ser atendidos en casa.

A pesar do devandito, Antonio González, xefe do citado servizo, admite que o parto en casa ofrece moitas vantaxes paira algunhas mulleres. Pero tamén subliña o feito de que “estamos suxeitos a uns condicionantes externos que ás veces fan dificilísimo polo en práctica, sobre todo nas grandes cidades”.

Estas palabras fan referencia a que existen domicilios que non son aptos paira acoller un alumeamento; nas grandes cidades hai pisos pequenos, sen ascensor ou con accesos complicados, infraestruturas que non facilitan este tipo de partos. Ademais, o tráfico provoca que sexa practicamente imposible poder acudir ao hospital máis próximo en caso de emerxencia en menos de 10 minutos.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións