Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Prevención

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Piollos: hóspedes que nos traen de cabeza

Aplicar lociones anti parasitarias paira previr a súa aparición é un erro, só se deben administrar si xa hai piollos; a mellor prevención é a revisión periódica do cabelo cunha lendrera

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 21deOutubrode2009

Perfil do inimigo: molesto, pero non perigoso

/imgs/2010/04/salud1-1.jpgO can quizá sexa o mellor amigo do home, pero non nos necesita tanto como o piollo, que só pode vivir á nosa costa: somos a única especie animal que estes minúsculos parásitos admiten como morada. Nas escolas, é un clásico, repite curso unha e outra vez. Si algún día os humanos desaparecen do planeta, probablemente a especie que máis acusará a nosa ausencia será a do piollo: quedará sen sustento e sen aloxamento. Segundo un estudo de Laboratorios OTC, o 14% da poboación escolar padeceu o curso pasado a presenza destes molestos inquilinos, aínda que case todos os nenos teñen piollos polo menos una vez na vida e normalmente é no seu paso pola escola e na franxa de 3 a 12 anos.

Hai tres clases de piollos, e cada una afecta exclusivamente a unha parte do corpo humano

Pero os adultos non están a salvo: o continuo contacto cun neno infectado por piollos pode acabar co adulto rascándose tamén a cabeza. Os piollos, ademais de molestos polo picor que producen, son mestres do camuflaje e detectalos a primeira ollada entraña dificultades. Por iso recoméndase non baixar a garda e, en lugar de cruzar os dedos e confiar na sorte mentres non chegue una circular do colexio que alerte da presenza destes parásitos na aula, adoptar una serie de precaucións e, sobre todo, saber cales son as mellores medidas en caso de infestación.

Os mitos e as falsas crenzas sobre os piollos abundan. Quizá a máis estendida sexa a que asocia a súa aparición coa falta de limpeza e os malos hábitos hixiénicos. Esta situación é a que explica que en moitas familias a aparición de piollos sexa aínda un tabú, e que, en consecuencia, os contagios ocúltense e non se comuniquen na escola, por pura vergoña.

O primeiro nunha batalla é identificar ao inimigo, coñecerlle a fondo, así como as súas fortalezas e debilidades. Hai tres clases de piollos, e cada una afecta exclusivamente a unha parte do corpo humano. Dous deles (o piollo da pube ou ladilla, e o do corpo) si están asociados á sucidade, ao hacinamiento e á falta de hixiene. Pero, en cambio, non pode dicirse o mesmo do piollo da cabeza, o máis común e o que ataca aos escolares, xa que aparece por transmisión e contaxio. En ningún caso, os piollos da cabeza alóxanse na zona perineal ou os do corpo na cabeza.

/imgs/2010/04/salud1-3.jpgOutra lenda é que transmiten enfermidades a través das súas picaduras. Falso: os piollos da cabeza son moi molestos, pero nada perigosos, xa que o único problema de saúde que poden orixinar é o de sobreinfecciones das costras e feridas producidas polo intenso picor que producen en quen os sofre. Con todo, hai indicios científicos de que os piollos do corpo foron, ao longo dos séculos, trasmisores de enfermidades graves, como a febre “das trincheiras” ou o tifus.

Os piollos só se contaxian por contacto directo de cabeza a cabeza ou polo intercambio de cepillos, gorros, coleteros ou diademas

O verdadeiro problema dos piollos da cabeza é a facilidade coa que se reproducen e esténdense. O parásito adulto, cuxo tamaño é o dunha semente de sésamo, ten una especie de garra en forma de gancho coa que se ancora ao xeito, e aliméntase do sangue do seu hóspede cada 3 ó 6 horas, o que causa prurito ou picor á persoa e obrígalle a rascarse. Os piollos poden vivir no cabelo un mes e nese tempo son capaces de pór uns 110 ovos, dos que o 60% chegará a adulto.

Evitar contagios

/imgs/2010/04/salud1-2.jpgA femia fixa os ovos, ou liendres, a 1 ó 2 milímetros do coiro cabeludo (gusta da calor corporal que emana esta zona) cunha sustancia viscosa que actúa de pegamento e deste xeito impide que as liendres póidanse despegar manualmente. A presenza destas liendres é o primeiro signo de alarma: o neno está infectado. Transcorridos 10 días da posta, o ovo eclosiona e, se non se pon remedio paira frealo, iníciase de novo o proceso de reprodución.

Aínda que se pense ás veces o contrario, os piollos non se transmiten por animais domésticos, auga, area ou herbas, nin tampouco poden saltar, nin voar, nin desprazarse por superficies distintas da do coiro cabeludo.

Polo seu fisiología só están capacitados paira agarrarse ao cabelo, por iso é polo que unicamente pódense contaxiar por contacto directo de cabeza a cabeza ou polo intercambio de cepillos, gorros, coleteros, diademas e outros obxectos que teñan contacto directo co cabelo, como auriculares, bufandas ou lentes de sol.

Neste último caso, só se este intercambio faise de forma inmediata, xa que os piollos sobreviven fóra da cabeza durante pouco tempo, menos de 24 horas. Os que poidan caer en pescozo, roupa de cama ou alfombras, como non entran en contacto directo co seu hóspede (lembremos que non se poden desprazar salvo pola cabeza humana) atópanse débiles e danados e apenas xeran perigo de contaxio.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións