Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Premios e castigos aos nenos

Na educación infantil é fundamental adquirir compromisos cos menores e aprender a respectalos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 22deNovembrode2005

Rabietas, arrebatos ante calquera negativa, esixencias, caprichos… Quen non viu nalgunha ocasión un conflito protagonizado por un neno e os seus pais? Trátase dun tira e afrouxa no que cada cal tenta pór os seus límites, aínda que, loxicamente, se se fala de educación son os proxenitores quen teñen que conservar a calma e tomarse en serio a tarefa. Pero, como? que estratexia deben seguir? Educadores e psicólogos aconsellan marcar certos límites desde o primeiro momento paira despois ir creando hábitos, xa que a existencia dunhas normas achega seguridade aos nenos.

Marcar os límites

Os psicólogos e educadores coinciden en subliñar que as normas non deben ser impostas. Por unha banda, o diálogo entre pais e fillos xera un vínculo de confianza que facilita as súas relacións e crea un espazo paira negociar as normas e construílas xuntos. Por outro, os adultos han de ser coherentes e respectar tamén as regras. Por exemplo, se non queren que o neno diga palabras malsonantes tampouco eles han de dicilas. A trasgresión destas pautas pode implicar a imposición dun castigo “o máis educativo posible”. Este ha de ser o adecuado á mala conduta do menor e require que o neno ou a nena entenda que non se trata de desaprobarle, senón de castigar esa conduta determinada.

/imgs/2006/10/castigo2.jpg

Este labor, sinxela en teoría, faise ás veces moi difícil. De feito, segundo María Jesús Álava, especialista en Psicoloxía educativa, faise patente a dificultade que atopan hoxe en día moitos pais á hora de marcar con éxito os límites aos nenos. Tanto é así que xa hai parellas que chegan á súa consulta porque “non saben que facer” co “pequeno tirano” no que se converteu o seu fillo de dous anos.

As rabietas son un signo moi típico da etapa dos dous anos. A esa idade adoitan ter rabechas moi escandalosas que non se solucionan dando ao neno o que pide, senón deixando que se lle pase o berrinche, porque pola contra aprenderá que esa é a mellor forma de conseguir o que quere e utilizaraa sempre que queira algo que vaia en contra dos desexos dos seus coidadores.

“É una etapa máis do noso desenvolvemento, non debemos preocuparnos senón deixar ao neno que se tranquilice el só”, di Héctor do Castelo, profesor de Psicopedagoxía da Universidade de Alcalá de Henares. Que sucedería si os pais cedesen sempre? A psicopedagoga e terapeuta Marta Bravo asegura que acabarían convertendo ao fillo nunha persoa egoísta, egocéntrica, caprichosa e moi vulnerable a calquera contratempo.

Tamén é certo que os nenos son moi “bos observadores” e saben moi ben cando fornece mellor efecto a utilización desas tretas, de modo que as pon en práctica moitas veces en público paira forzar aos maiores a ceder, lembra María Jesús Álava. Aí é cando os pais ven desbordados. Isto engádese a que ademais, normalmente, non poden dedicar aos fillos todo o tempo e a atención que precisan, o que dalgunha forma failles sentirse culpables e inseguros.

Pero, que pensarían si este mesmo problema superase aos educadores? E por que un mesmo neno pode ser manipulador en casa e portarse de marabilla no colexio? As respostas da orientadora son moi sinxelas: “Os nenos son o que queremos que sexan; hai que crear hábitos desde o principio”. Por último, explica que é importante ser consecuentes co que dicimos, así como coñecer “que se lle pode pedir ao neno segundo a idade que teña”. Os nenos son o que queremos que sexan; hai que crear hábitos desde o principio E cal é a mellor maneira? Marta Bravo coincide con Álava en que é necesaria moita claridade e seguridade no que lles dicimos, aplicar o límite con voz segura e mirada firme; que ambos os pais estean de acordo, “polo menos ante o neno”. Por último explica que é importante ser consecuentes co que dicimos, así como coñecer “que se lle pode pedir ao neno segundo a idade que teña”

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións