Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Presbicia: a vista cansa

É consecuencia do proceso natural de envellecemento e afecta a todas as persoas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 11deNovembrode2005

A partir dos 40 anos, a inmensa maioría das persoas comeza a ter problemas paira ler ou enhebrar unha agulla coa mesma facilidade con que o facían outrora. Parece que as letras bailan e paira poder enfocalas correctamente a única solución é separarse da lectura. Estes son os síntomas da presbicia, un efecto -e non una enfermidade- da idade sobre o sistema ocular que, como o resto do organismo, perde potencia e elasticidade cos anos e afecta principalmente á visión próxima.

Afecta ao 100% da poboación a partir dos 50 anos

Os síntomas son inconfundibles e inevitables, posto que todas as persoas acabarán padecendo presbicia tarde ou cedo. Á marxe da profesión, entretemento (moitas horas diante do computador) ou carga xenética, o envellecemento afecta a todo o mundo. E de aí xorde, precisamente, a orixe desta disfunción ocular, máis coñecida como ‘vista cansa’. Esta, polo xeral, xorde e maniféstase a partir dos 40 anos en todos os individuos. Nun primeiro momento faio empeorando a visión de cerca do afectado, que comeza a notar dificultades á hora de ler ou de escribir, posto que os obxectos próximos aparecen desenfocados. Ese será un dos avisos da aparición desta condición, tamén coñecida como ‘síndrome dos brazos longos’, sobrenome que aparece pola necesidade que presentan ‘os présbitas’ de separar o que están a ler paira poder enfocalo da maneira adecuada.

Tal e como apuntan desde o Colexio Nacional de Ópticos Optometristas de España, a presbicia só se pode corrixir, pero non evitar a súa aparición. A presbicia só se pode corrixir, pero non evitar a súa aparición De feito, segundo as estimacións baralladas polo gremio óptico, a partir dos 50 anos toda a poboación está afectada por esta disfunción, baseada nun proceso de maduración dos órganos visuais. Co paso do tempo, os músculos do ser humano perden elasticidade e potencia. E os dos ollos non son una excepción.

/imgs/2006/10/gafas1.jpg

Respecto diso, Juan Custa Monteagudo, óptico andaluz coñecido polo seu labor didáctico, explica que paira ver de cerca o ollo humano válese dun mecanismo coñecido como ‘acomodación’. Este pon en marcha ao músculo ciliar que incide sobre o cristalino até lograr que este varíe o seu espesor e, polo tanto, aumente a súa potencia e consiga que a imaxe dun punto próximo fórmese na retina podendo vela de forma nítida e adecuada. Con todo, o proceso de envellecemento natural é inevitable. Cando o individuo rolda e excede a corentena, o progresivo desgaste do seu organismo fará que o citado músculo ciliar perda una parte importante da súa condición inicial. Polas mesmas razóns, o cristalino deixará de ser una estrutura tan flexible como a de antes. O resultado de todo iso? Sinxelamente, que a capacidade de acomodación xa non será igual de efectiva que na mocidade e, con iso, os ollos perderán poder paira ver de cerca, xa que un ollo sen acomodar formará a imaxe detrás da retina e non nela, como sería preciso. Así, queda claro que a presbicia non é una patoloxía nin una enfermidade. Só é o efecto do paso do tempo.

O óptico Custa Monteagudo indica que o fallo de acomodación “é progresivo e non repentino e total”. O proceso iníciase, segundo as súas palabras, desde a infancia. O que ocorre é que se manifesta na madurez do individuo. A partir da súa aparición, a presbicia continuará ata que “exista una diferenza de aproximadamente tres dioptrías entre a gradación de lonxe e a de cerca”.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións