Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Primavera: época de infeccións

Ademais das enfermidades alérxicas, na primavera son frecuentes as patoloxías infecciosas, sobre todo as que presentan erupciones cutáneas como a varicela

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 10deMaiode2013
Img varicela hd Imaxe: annanahabed

Faringitis, amigdalite e sinusitis son, segundo os especialistas, enfermidades moi comúns na primavera. Pero non son as únicas. Os cambios de temperatura propios desta estación favorecen os procesos víricos e, entre eles, as patoloxías infecciosas que manifestan erupciones cutáneas, como a varicela, a escarlatina ou a “enfermidade da labazada”, que se describen neste artigo. Ademais, tamén aumenta a incidencia de infeccións respiratorias e de enfermidades alérxicas, ambos os factores de risco para persoas con patoloxía cardíaca.

Img varicela art
Imaxe: annanahabed

Coa chegada do bo tempo, aumenta a incidencia de enfermidades alérxicas pero tamén de patoloxías infecciosas que cursan con exantemas ou erupciones, como a escarlatina ou a varicela, que a pesar de que se poden contraer en calquera época do ano, son frecuentes na primavera. A súa prevención é complicada, pois son contaxiosas desde o período de incubación, antes de que xurdan os primeiros síntomas e, por tanto, antes de que se poidan tomar medidas de precaución. Por este motivo, os especialistas sinalan o lavado de mans como crucial na prevención e transmisión de patoloxías, máis aínda se se está en contacto cunha persoa enferma.

O megaloeritema ou ‘enfermidade da labazada’
O megaloeritema é unha infección vírica leve que afecta máis durante a primavera e que está provocada polo parvovirus B19, un virus humano. Tamén denominada “enfermidade da labazada”, tal como o seu nome deixa entrever, é unha erupción que se localiza nas fazulas. Segundo a Asociación Española de Pediatría (AEP), preto da metade da poboación adulta ha sufrido a infección, aínda que moitos non o lembran.

Acompáñase de síntomas similares ao catarro, con pouca febre e malestar xeral e, cando ceden, xorde a erupción de cor vermella intenso. Despois, o exantema esténdese cara abaixo en forma de manchas pálidas, excepto no reverso de mans e pés. Co tempo, as manchas aclaran ata que desaparecen cara ás dúas semanas. Outros signos poden ser dor articular (sobre todo en adolescentes e adultos) ou anemia.

Ten unha incubación que vai entre os 4 e os 28 días. É unha enfermidade moi contaxiosa, que se transmite mediante as pequenas pingas expulsadas pola boca ao falar, toser ou estornudar (pingas de Flügge), ou por compartir a cubertería cun infectado. No entanto, é benigna, non adoita requirir tratamento e a recuperación é rápida. Non hai vacina contra o parvovirus culpable pero, unha vez superada, o afectado vólvese inmune.

A varicela: o picor intenso
Hai que evitar a administración de acedo acetilsalicílico durante un proceso vírico ou febril, porque se asociou coa síndrome de Reye
A varicela é outra das doenzas infecciosas que pode xurdir en calquera época do ano, pero que é máis común no inverno e primavera. Provócaa o virus varicela-zóster. É unha enfermidade moi contaxiosa e transmítese por contacto coas lesións da pel ou polas pingas de Flügge, desde dous días antes de que se manifesten as primeiras bochas (vesículas cheas de líquido) ata que todas as lesións teñen costras. A erupción, que produce un intenso picor, empeza en cara, tronco e coiro cabeludo e, logo, esténdese por todo o corpo. Outros sinais son febre, antes de que xurda a erupción, e malestar xeral.

O tratamento está enfocado en aliviar os síntomas. Os especialistas insisten en que hai que evitar a administración de ácido acetilsalicílico ou salicilatos en nenos e adolescentes durante unha afección viral, varicela ou un proceso febril, porque se asociou coa síndrome de Reye, unha enfermidade pouco frecuente pero grave que cursa con encefalopatía grave e hepatopatía aguda. Con todo, por norma xeral, é unha doenza leve, habitual en menores de 10 anos sen vacinar e case todos os nenos padécena antes de chegar á adolescencia. Unha vez que se pasa, cura por se soa en poucos días e achega inmunización permanente.

Segundo o rexistro das enfermidades de declaración obrigatoria do Instituto de Saúde Carlos III, en 2013 en España notificáronse 146.814 casos de varicela, que supón unha incidencia de 314,99 por cada 100.000 habitantes (datos definitivos do 09/03/2015). No entanto, os especialistas prevén que, coa chegada da primavera e a falta de vacinas, a varicela podería aumentar de maneira importante, xa que podería superar ata un 30% respecto de edicións anteriores. Desde xuño do 2014, o Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade e a Axencia Española do Medicamento e Produtos Sanitarios decidiron prohibir a venda da vacina Varivax® e darlle a categoría de medicamento de uso exclusivo hospitalario -do mesmo xeito que xa se fixo en 2009 con Varilix®- e administrala só en nenos de 12 anos que non sufrisen a varicela e a persoas de risco de todas as idades. No entanto, cabe lembrar que o Comité Asesor de Vacinas da AEP defende a vacinación universal fronte á varicela na primeira infancia con dúas dose.

A escarlatina por Estreptococo

A escarlatina, causada polo Estreptococo betahemolítico do grupo A ,é unha faringoamigdalitis aguda (anginas) asociada a unha erupción cutánea e febre superior aos 38 ºC.

A erupción, o síntoma máis evidente, xorde a partir das 12 horas do inicio da febre (brusca) e caracterízase por uns grans moi pequenos que provoca que a pel se volva áspera e rugosa, parecida á “pel de galiña”. Pode dar picor, iníciase en pescozo e a cara (excepto ao redor da boca) e esténdese cara abaixo por todo o corpo, sobre todo nos pliegues cutáneos, como axilas e zona inguinal. A lingua adopta unha cor branca-amarelado. O exantema dura como máximo unha semana e adoita acompañarse de dor de cabeza, malestar xeral, calafríos, vómitos e dor abdominal, entre outros.

Os máis afectados son os nenos entre 2 e 10 anos de idade (mesmo ata 12), pero raramente en adultos. Contáxiase través das gotitas de Flügge dunha persoa enferma ou portadora sa, ou por compartir vasos e outros utensilios de cociña. Segundo afirman desde a AEP, “o tratamento de elección é un antibiótico (penicilina) durante 10 días“.

Persoas con cardiopatía: coidado na primavera

Os cambios estacionales inflúen nas patoloxías cardiovasculares, e a primavera é unha época na que aumenta tanto a incidencia de infeccións respiratorias como de enfermidades alérxicas. Para Javier Ortigosa, membro da Fundación Española do Corazón, os procesos infecciosos descompensan aos pacientes con cardiopatías, porque actúan como factor que predispone á insuficiencia cardíaca.

Por iso, recoméndase que, cada ano antes de que chegue o inverno, este grupo de poboación vacínese contra o virus da gripe e o neumococo, xa que os cambios de temperatura habituais na primavera favorecen os procesos víricos, como bronquite aguda e a pneumonía.

Por outra banda, é habitual que os afectados por algunha alerxia tomen antihistamínicos para aliviar os síntomas. Segundo declara Ortigosa, a pesar de que non supoñen ningún perigo para os pacientes cardiópatas, hai que controlar a quen, sexa pola propia enfermidade cardíaca ou como efecto secundario dalgún outro medicamento, teñen o QT longo (anomalía do sistema de condución do corazón).

Se a alerxia reviste gravidade e a persoa precisa corticoides, hai que extremar a vixilancia da tensión arterial ou do desenvolvemento de síntomas asociados á insuficiencia cardíaca, posto que estes medicamentos provocan no organismo retención de sal e auga.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións