Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Prevención

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Proba de esforzo, a clave para facer deporte con saúde

Esta proba revela cal é o estado de saúde e a que ritmo e frecuencia cardíaca hai que realizar cada tipo de exercicio

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 23deXaneirode2009
Img deporte examen Imaxe: Alexraths

Os propósitos de ano novo de volver ao ximnasio para queimar os quilos de máis gañados nas festas do Nadal, ou para porse en forma, non deben facerse custe o que custe. A proba de esforzo é o mellor pasaporte para a práctica do exercicio con saúde e sen riscos. Este artigo explica por que todas as persoas, de calquera idade e condición, poden beneficiarse da proba de esforzo. Ademais, describe como se realiza este exame médico, de que consta e que aspectos hai que ter en conta.


Volver ao ximnasio ou a practicar deporte. Este é un dos propósitos de novo ano máis comúns despois do Nadal, nas que se abusa da comida e da bebida e boa parte da poboación gaña algúns quilos de máis. Esta volta ao exercicio físico non se debe realizar sen precaucións. Tanto se unha persoa é sedentaria e trazouse como obxectivo para o ano comezar a practicalo, coma se é deportista e, tras un período de inactividade, empeñouse en volver exercitar os músculos, é importante realizar unha proba de esforzo e unha avaliación predeportiva do estado físico.

Algúns ximnasios ofrécenas aos seus clientes e, no caso de que non sexa así, as persoas interesadas poden solicitar o asesoramento do seu médico. Pero, por que unha proba de esforzo? Segundo a Sociedade Española de Cardiología (SEC), cada ano ocorren en España ao redor de 200 mortes súbitas. O 90% delas débense a causas cardiovasculares, é dicir, a anomalías congénitas non diagnosticadas e silentes, arritmias e outras doenzas cardíacas que non se detectaron.

Á marxe dos casos de mortes súbitas que saltan aos medios de comunicación porque afectan a futbolistas e deportistas famosos, como o do sevillista Antonio Porta ocorrido en 2007, cada día millóns de cidadáns anónimos practican deporte no noso país e non están exentos deste risco. Ciclismo, atletismo e fútbol son algúns dos deportes onde se rexistran este tipo de falecementos.

Para que serve a proba de esforzo

A proba de esforzo serve para pescudar como se debe practicar calquera deporte de forma saudable

A proba de esforzo, un procedemento moi utilizado en medicamento deportivo, pode axudar a previr un desenlace fatal, posto que permite avaliar a resposta do organismo durante o exercicio. “Con esta proba pódese coñecer o estado de saúde e chegar a previr posibles enfermidades cardiovasculares, mesmo dores musculares e erros no adestramento ou práctica do exercicio”, informa Joan Josep Barriach, especialista en Medicamento do Deporte, de Tarragona.

É unha proba moi útil para pescudar como se debe practicar calquera deporte de forma saudable ou, o que é o mesmo, adaptándoo ás características de cada persoa, segundo a súa capacidade, que é xenética e individual. Unha vez realizada, pódese planificar un programa de exercicios con obxectivos individualizados, segundo o estado de saúde e aptitude física. A utilidade da proba é múltiple: identificar os deportistas con risco, recomendar o programa de exercicios máis adecuado, mellorar o rendemento físico, incrementar a saúde da persoa que practica deporte e planificar a intensidade e o tipo de exercicio que máis lle conveña.

Antes de realizar a proba de esforzo, valóranse distintos aspectos, como enfermidades previas, das cales se efectúa un historial; os hábitos alimentarios para avaliar se son adecuados; e, mediante a exploración física, valórase o estado do aparello locomotor, a forza e a flexibilidade.

Tamén é importante prepararse de maneira adecuada para a proba. Para iso, “aconséllase realizar un adestramento moi suave durante as 24 horas previas, acudir a esta sen inxerir nada polo menos dúas horas e media antes, e suprimir calquera medicación o día anterior, para non falsear o resultado final”, indica Barriach. Ademais, “aínda que pareza obvio, é necesario lembrar que hai que ir á proba con roupa deportiva e zapatillas de adestramento”, comenta o especialista. E, antes, as persoas debe asinar o seu consentimento.

Proba de esforzo: deporte con seguridade

Antes da proba valóranse enfermidades previas, hábitos alimentarios e o estado do aparello locomotor, a forza e a flexibilidade

A proba de esforzo permite á persoa practicar deporte de forma segura. Pero para que así sexa, toda proba de esforzo debe facerse respectando certas normas de seguridade: debe efectuala persoal médico e paramédico cualificado e competente, nun local adaptado, cun equipo en perfecto estado de funcionamento e correctamente calibrado e verificado, mediante aparellos de vixilancia continua con rexistradores (en particular, de electrocardiograma con derivacións múltiples), material de reanimación operativo (un desfibrilador, material de ventilación asistida e medicamentos de urxencia).

A proba está indicada para calquera persoa, desde a sedentaria, ata a que practica deporte de forma regular, de calquera idade e condición. Agora ben, a aquelas persoas que adestran de forma habitual cunha planificación, a proba de esforzo indicaralles as frecuencias cardíacas ás que deben efectuar as distintas fases do adestramento. É dicir, saberán a que frecuencias cardíacas ou pulso deben realizar as rodaxes lentas, os rápidos, as repeticións longas ou as curtas, entre outros exercicios, detalla Barriach.

Pola contra, “se a persoa que se fai a proba de esforzo non practicou deporte na súa vida, a información é aínda máis valiosa, pois grazas a ela vai coñecer o seu estado de saúde real, poderá previr enfermidades e marcaralle as pautas que debe seguir para realizar deporte sen riscos”, aclara.

Proba de esforzo: parámetros

As probas de esforzo poden realizarse en diversos equipamentos. Os máis utilizados son o tapiz rodante e a bicicleta ergométrica. A elección dun ou outro se realiza en función da situación de cada un e do deporte que desexa practicar. No procedemento da proba poden empregarse diferentes protocolos. Nos deportistas, os máis recomendables son os que supoñen incrementos progresivos da carga de traballo, cunha análise directa do consumo de osíxeno e niveis máximos de esforzo.

En canto aos parámetros que se avalían na proba de esforzo, as recomendacións do SEC establecen que é imprescindible realizar un electrocardiograma (ECG) antes da proba, durante o exercicio e, polo menos, durante tres ou cinco minutos no período de recuperación. Nas probas de esforzo a deportistas, a análise directa de gases inspirados e expirados (a medición do osíxeno consumido e o dióxido de carbono eliminado) permite facer unha determinación exacta do consumo máximo de osíxeno e detectar de maneira precisa os seus limiares aeróbico e anaeróbico.

En cambio, os procedementos indirectos (mediante fórmulas matemáticas) son moito menos fiables, sinala Barriach. Segundo explica este especialista, o consumo de osíxeno é a determinación máis adecuada para medir a capacidade dunha persoa para facer exercicio aeróbico (tipo de exercicio que se practica de forma moderada de intensidade durante períodos de tempo extensos, como a natación ou correr). De feito, un consumo de osíxeno elevado é propio de deportistas ben adestrados e a evolución deste consumo é paralela á mellora do rendemento deportivo e, por tanto, permite medir de modo obxectivo o aumento da capacidade física.

Os limiares aeróbico e anaeróbico establece a intensidade idónea dos adestramentos aeróbicos (rodaxes) e anaeróbicos (como series de pesas), para optimizar o rendemento do deportista e recomendar ritmos de competición.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións