Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Prótese mamarias de silicona

As próteses texturadas microporosas son máis eficaces e preveñen complicacións tras unha intervención de aumento ou reconstrución das mamas

Son as próteses mamarias máis utilizadas en España, onde cada ano as solicitan preto de 50.000 mulleres, segundo datos ofrecidos pola Sociedade Española de Cirurxía Plástica, Reparadora e Estética (Secpre), unha cifra que nos sitúa como o país membro da Unión Europea onde máis implantes mamarios realízanse. A maior parte deles, de silicona texturada microporosa que, segundo revela un estudo levado a cabo no hospital universitario Virxe do Camiño de Pamplona, ademais dos preferidos polos profesionais do ramo, son os implantes máis eficaces para previr posibles complicacións que poidan xurdir ao redor da prótese.


Non é patrimonio do noso tempo. As próteses para aumentar o tamaño dos seos utilízanse polo menos desde o século XIX cando as mulleres recorrían a bólas de cristal, cartílago ou esponxas para simular os dons que a natureza non lles concedeu. Pero a silicona non se aplicou ata o pasado século, cando os implantes mamarios alcanzaron o seu apoxeo. Aínda que desde os anos 40 estudábase o modo de aplicar a silicona aos tecidos brandos, o seu uso non se estendeu ata que en 1962 os especialistas Cronin e Gerow realizaron o primeiro implante mamario con este xel.

Sustancia controvertida, durante un tempo pensouse que este polímero do dióxido de silicio -nomee científico da silicona- era biológicamente inerte e estable, un material que non sufría cambios co tempo nin provocaba reaccións estrañas no corpo. A experiencia demostrou o equivocado de tal estimación, e as complicacións provocadas polos implantes deste composto foron o centro de intermitentes debates durante décadas, polémicas cada vez menos frecuentes.

Menos complicacións

A causa da diminución da discusión é que as complicacións relacionadas cos implantes de silicona reducíronse de maneira notable, en gran medida debido á composición das próteses que se utilizan na actualidade, especialmente nas de superficie texturada microporosa. Este tipo de implantes, segundo un estudo elaborado no hospital universitario Virxe do Camiño de Pamplona, é o máis eficaz para previr a contractura capsular que se crea ao redor do implante, unha das complicacións máis importantes ligada a esta operación.

As próteses mamarias de superficie texturada preveñen a contractura capsular, o principal efecto adverso deste tipo de implantes
O traballo Reacción capsular, experimental e clínica a implantes mamarios texturados, dirixido por Francisco José Escudeiro Nafs, xefe de servizo de Cirurxía Plástica e Reparadora do hospital navarro, demostra que este tipo de prótese é o máis efectivo na prevención de complicacións xa que son capaces de modular a resposta do organismo ante a presenza do corpo estraño que se lle introduciu e favorecen a adherencia entre a prótese e a cápsula que se forma á súa ao redor.

A pesar das súas bondades e de ser a prótese utilizada na maioría de ocasións, existe outro tipo de implantes. As distintas próteses utilízanse adecuándose ás necesidades de cada muller, que cando decide someterse a unha intervención cirúrxica para cambiar os seus seos busca, segundo aseguran os expertos, aumentar e mellorar a forma das súas mamas ben por ter un peito pequeno e ansiar unha talla maior, ou para corrixir a flaccidez e perda de volume que se sofre tras o período de embarazo e lactación. Mención á parte merecen as enfermas de cancro que sufriron unha mastectomía e desexan reconstruír o peito mutilado.
Un tipo para cada caso

Todas as próteses mamarias están compostas por dous elementos: unha envoltura de silicona e un contido. Ata aí as similitudes. O interior pode ser de xel de silicona cohesivo ou de soro fisiológico; a envoltura de silicona tamén varía e é posible utilizar implantes lisos ou ben próteses con algún tipo de rugosidade. Os implantes rugosos non son outros que as próteses texturadas obxecto do estudo do hospital navarro, as que producen menos sensacións estrañas, menos molestias e complicacións. Actualmente existen, ademais, prótese que poderían denominarse «de cuarta xeración», implantes que posúen un interior de xel de alta cohesividad que consegue que no caso de que se seccione a prótese, o líquido non se estenda polo organismo.

En canto á súa forma, os implantes tamén ofrecen variedade: poden ser anatómicos ou redondos. As próteses anatómicas deben o seu nome á súa capacidade para amoldarse á anatomía da mama, polo que o resultado é un peito moi natural, unha das principais esixencias das mulleres que se someten a unha intervención deste tipo. Por esta característica son as máis indicadas para os casos de ptosis -a caída de mamas- sen ter que realizar unha cirurxía máis invasiva que puidese provocar cicatrices difíciles de disimular.

Entre as desvantaxes deste tipo de implante está a sensación ao tacto: é levemente máis dura que o das próteses de xel de silicona. Ademais, nalgunhas ocasións é necesario implantalas mediante unha incisión no asuco submamario e non pola vía de abordaxe máis frecuente, a través da aureola.

Os implantes redondos adoitan ser de xel cohesivo, que impide o desprazamento da silicona en caso de rotura. A principal vantaxe destes implantes respecto das próteses anatómicas estriba en que poden colocarse a través da aureola da mamila, pero a súa gran desvantaxe é o seu elevado prezo.

A CONTRACCIÓN CAPSULAR

Img implante1
Os avances en cirurxía foron espectaculares nas últimas décadas, pero sempre existe a posibilidade de que se produza unha complicación tras unha intervención cirúrxica. Tras unha operación de implantes mamarios (unha cirurxía sinxela que non adoita pasar o tres horas e que permite á paciente regresar a casa no mesmo día ou no posterior á intervención) existe unha mínima posibilidade de que se infecte a cápsula que o organismo forma ao redor da prótese, o que adoita ocorrer normalmente na primeira ou na segunda semana tras a operación.

No contorno das próteses mamarias, tanto nas que se empregan con fins estéticos como nas que se utilizan con fins reconstructivos para enfermas oncolóxicas, fórmase unha capa de tecido cicatrizal chamado cápsula. A formación deste tecido é unha reacción normal do organismo que se produce sempre ante a presenza de calquera implante e que na maioría das pacientes mantense brando. Con todo, nalgunhas ocasións pode ocorrer que a cápsula se engruese e se retraiga dando lugar a unha redondez e unha dureza inusual nas mamas.

A esta complicación coñécella co nome de contractura capsular, e a súa gravidade pode variar dunha paciente a outra, así como os métodos para combatela. As medidas para eliminar a contractura comezan por realizar masaxes sobre a mama, pero no caso de que sexa severa e chegue a molestar á paciente, adoita ser necesaria unha nova intervención para romper ou extirpar a cápsula. Cando se chega a este extremo, se é necesaria unha segunda intervención, o habitual é que se realice non só a extirpación da cápsula senón un cambio do implante.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións