Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Psicoeducación no trastorno bipolar

Os expertos propoñen a psicoeducación como unha estratexia para previr recaídas en pacientes bipolares

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 03deMaiode2009
Img terapia Imaxe: Greg Neate

Os efectos non son inmediatos, pero a psicoeducación beneficia aos enfermos con trastorno bipolar. Dous estudos publicados recentemente, nos que os enfermos sometidos a esta terapia sufriron un 66% menos de episodios maníacos e un 75% menos de episodios depresivos comparados con aqueles pacientes que non recibiron un programa educativo, evidénciano.

Dous estudos que aparecen publicados na última edición do “British Journal of Psychiatry” e o “Journal of Clinical Psychiatry” conclúen que cunha estratexia psicoeducativa desenvolvida nun prazo de seis meses conséguense efectos beneficiosos que duran máis aló de cinco anos. Unha análise de custo/eficacia, ademais, mostra que o consumo de recursos sanitarios é moito menor nos grupos sometidos a esta terapia que nos que non recorreron a ela desde o primeiro momento.

Unha enfermidade discapacitante

O trastorno bipolar é unha do dez principais causas de discapacidade no mundo, segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS). Eduard Vieta, psiquiatra do Hospital Clínic de Barcelona que tomou parte nos estudos mencionados, subliña que este trastorno vén marcado por cambios bruscos do estado de ánimo, pensamento e comportamento. “Aínda que se dispón de terapias farmacolóxicas eficaces, estas só actúan sobre os síntomas, mentres que a recuperación funcional do paciente require outro tipo de intervención”.

Os pacientes que recorren á psicoeducación sofren menos episodios e, ademais, son máis curtos

En consecuencia, os expertos propoñen o uso de psicoeducación como unha estratexia profiláctica para previr recaídas en pacientes bipolares. “Os enfermos aprenden, entre outras cousas, a importancia de tomar a medicación, e como identificar os síntomas dunha recaída a tempo”. Os estudos publicados, explica Vieta, leváronse a cabo no marco do Programa de Trastornos Bipolares do Clínic barcelonés, e neles queda constancia de que, grazas á psicoeducación, “no cinco anos de seguimento, os pacientes chegan a aforrarse ata un ano enteiro de síntomas, o que fai que se reduza tamén o número de hospitalizacións e a duración dos devanditos ingresos”.

Estudos pioneiros

Estes dous traballos son a continuación dunha investigación levada a cabo polo mesmo grupo no ano 2003, que ilustraba os beneficios da estratexia psicoeducativa en pacientes seguidos por espazo de só dous anos. Coa extensión a cinco anos, os traballos do Clínic evidencian por primeira vez na bibliografía científica a eficacia a longo prazo desta terapia. Participaron no proxecto un total de 120 pacientes que se dividiron en dous grupos: un que, ademais do tratamento psiquiátrico estándar, recibiu psicoeducación cada sete días durante 21 semanas de seguimento inicial; e outro que recibiu soamente o tratamento farmacolóxico prescrito.

Os resultados tras cinco anos confirmaron que os pacientes que participan nas sesións de psicoeducación sofren un 66% menos de episodios de maníacos e un 75% menos de episodios depresivos que os pacientes que non reciben esta intervención psicolóxica. Obviamente, os tratados só con fármacos tamén se viron beneficiados; aínda que menos (35% menos teimas e 56% menos depresións). A grandes liñas, os pacientes do grupo psicoeducado pasaron o 8% do tempo transcorrido en episodios maníacos ou depresivos, mentres que os do grupo de tratamento só farmacolóxico tiveron episodios ata o 30% do tempo. “En resumidas contas, os pacientes psicoeducados teñen menos episodios que, ademais, son máis curtos”, engade o experto.

Disfunción do cerebelo

Distintos investigadores implican ao cerebelo nos procesos psicolóxicos non motores e as enfermidades psiquiátricas do tipo do trastorno bipolar. A pesar de que as recentes evidencias sobre que as lesións no cerebelo accionan os síntomas bipolares, poucos expertos examinaron ata a data directamente a función cerebelosa naqueles pacientes con trastorno bipolar. Científicos da Universidade de Indiana, en EE.UU., fixérono servíndose dun procedemento de condicionamento do parpadeo ocular atrasado para examinar a integridade funcional do cerebelo en 28 individuos con trastorno bipolar e 28 controis sans, emparellados por idade.

A análise do grupo bipolar indicou a adquisición dunha resposta condicionada en comparación cos controis. Con todo, cando se categorizó ao grupo bipolar de acordo ao estado anímico (mixto, maníaco ou eutímico -estado de ánimo dentro da gama “normal”-), os individuos examinados durante episodios mixtos mostraron unha deterioración notable, obtendo peores resultados que o resto dos grupos tanto na adquisición como no tempo das respostas condicionadas. Estes resultados suxiren que a disfunción do cerebelo pode asociarse co estado de ánimo e o curso da enfermidade bipolar.

TESTEMUÑO EN FORMA DE NOVELA

Img abrazo21
Coincidindo cunhas semanas de abundantes novidades literarias, a editorial Seix Barral publicou en España a novela “Cara ao amencer” (2009), de Michael Greenberg. En case 300 páxinas, o autor describe o verán en que a súa filla Sally, con 15 anos, sufriu unha crise nerviosa na que chegou a perder o sentido. A partir dese momento, pai e filla entraron nun mundo paralelo que transformaría as súas vidas privadas para sempre.

Lúcida, á vez que estraña, Sally describe ao seu pai unha viaxe infinita que experimenta no interior da súa mente “sen ningún sitio ao que volver”. A crónica de Greenberg abunda na fraxilidade humana, a capacidade de loita contra as adversidades, o valor do optimismo e a forza do amor. A novela é unha viaxe á tolemia, narrado cunha particular intensidade e honestidade. A tolemia desterra nesta novela boa parte dos seus mitos literarios. Michael, o pai, goza do xenial que reside oculto no subconsciente da súa filla, unha enerxía poética, artística, que non se contradí coa completa aceptación do trastorno bipolar, unha enfermidade mental difícil.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións