Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Investigación médica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Psoriasis e enfermidade coronaria: demasiadas coincidencias

Sospéitase que no infarto de miocardio o compoñente inflamatorio pode ser máis importante que os niveis de colesterol

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 02deFebreirode2009
Img soriasis Imaxe: mysi anne

Cardiólogos e dermatólogos poucas veces coinciden na cabeceira dun mesmo paciente. O que ocorre na pel non parece gardar relación coa saúde cardiovascular, salvo no caso da psoriasis, unha enfermidade crónica de compoñente inflamatorio que, segundo estudos recentes, incrementa de maneira considerable o risco de alteración do fluxo sanguíneo das arterias coronarias.

Na última edición da revista “American Journal of Cardiology” do 2008, publícase un estudo levado a cabo por cardiólogos e dermatólogos estadounidenses que oficializa a relación da psoriasis cun incremento considerable en canto a risco cardiovascular. No artigo aconséllase a todos os dermatólogos que deriven os seus pacientes afectados de psoriasis a un especialista para que supervise a saúde do corazón e as arterias. Vincent E. Friedewald, da Universidade de Notre Dáme en Indiana (EE.UU.) e coordinador do estudo, denuncia así mesmo que moi poucos cardiólogos están ao corrente do risco que a enfermidade psoriásica representa nos seus pacientes.

Desvío de atención

Incluso os mesmos pacientes, explica Friedewald, están demasiado atafegados por unha enfermidade inflamatoria crónica da pel, visiblemente perniciosa, con recidiva frecuente e que se caracteriza por episodios de erupción en cóbados, xeonllos, tronco, mans, parte inferior das costas e coiro cabeludo, causando un picor moi molesto que non convida a unha vixilancia dos factores de risco cardiovascular clásicos como a hipertensión, o colesterol ou o azucre en sangue.

Parece ser que os afectados de psoriasis teñen maior predisposición a sufrir un infarto de miocardio con independencia doutros factores de risco cardiovascular

Descoñécese aínda a orixe desta enfermidade da pel que afecta entre un 1% e un 2% da poboación e que pode aparecer tanto de forma brusca como gradual a calquera idade, cun máximo de incidencia entre a segunda e a terceira década. A súa gravidade é variable, e o feito de dispor de tratamentos sintomáticos eficaces centra toda a atención no control dos brotes. “Achámonos ante un crebacabezas no que non podemos acometer só a parte visible e máis ostentosa [de la psoriasis] sen ter en conta as complicacións inadvertidas que poden pór en xaque a saúde do paciente”, explica o experto.

Friedewald lembra tamén un estudo anterior que Joel M. Gelfand (Pensilvania, EE.UU.) publicou na revista “Journal of the American Medical Association” (2006) con pacientes psoriásicos seguidos por espazo de dous anos, que concluía que estes teñen unha maior predisposición a sufrir un infarto de miocardio con independencia doutros factores de risco cardiovascular.

O bucle inflamatorio

“Son moitos os interrogantes que debemos responder tras estes resultados”, asume Friedewald, “pero todo apunta a que a fervenza inflamatoria responsable da enfermidade da pel pode estar relacionada coa responsable da arteriopatía coronaria”. O investigador aduce á sospeita cada vez máis xeneralizada entre os cardiólogos de que no infarto de miocardio o substrato inflamatorio pode ser máis importante aínda que os niveis de colesterol .

Sen ir máis lonxe, o estudo JUPITER revela que unha diminución nos niveis de proteína C reactiva (prodúcese no fígado e o seu nivel elévase cando hai unha inflamación en todo o corpo) resulta máis eficaz na prevención de enfermidade coronaria que reducir os niveis de colesterol prexudicial (LDL). Segundo Friedewald, o feito de que nos meses fríos de inverno prodúzanse máis episodios coronarios responde a que o organismo produce máis proteína C reactiva. Na bibliografía científica, existen múltiples pistas que relacionan a arteriopatía coronaria con outras enfermidades inflamatorias como a artrite, a periodontitis e infeccións agudas tanto de carácter pulmonar como renal.

A profecía de Kaski

O investigador arxentino afincado en Londres Juan Carlos Kaski postulou fai dez anos que a inflamación é un mecanismo crave tanto da creación de placas de ateroma como da progresión rápida da enfermidade coronaria. A inflamación, sostén Kaski, é unha resposta do hóspede a unha gran variedade de lesións do tecido. “Cando o estímulo inflamatorio é persistente ou se repite de forma continua producirase unha inflamación crónica, que pode chegar a destruír o tecido ou producir a perda da funcionalidade do órgano afectado; na aterosclerosis, como noutras patoloxías que implican unha resposta inflamatoria, auméntanse as concentracións sanguíneas de marcadores de inflamación activa como o fibrinógeno (responsable da formación dos coágulos de sangue) ou a proteína C reactiva”.

Hai pouco observouse que estas proteínas están máis elevadas naqueles individuos con episodios cardiovasculares. Actualmente a proteína C reactiva atrae a atención de investigadores cardíacos en todo o mundo. A principal hipótese en que se traballa é a relación entre aterosclerosis e inflamación, facendo especial fincapé no papel das citocinas (tipo específico de hormonas) e os reactantes de fase aguda como marcadores de inflamación e risco na enfermidade aterosclerótica.

METANÁLISIS ARTRÍTICO

Img
O canadense José Antonio Aviña-Zubieta (Vancouver, Columbia Británica) levou a cabo un metanálisis con enfermos afectados de artrites que avala as teses de Vincent E. Friedewald e Juan Carlos Kaski. O seu traballo, publicado na última edición da revista “Arthritis & Rheumatism”, confirma que estes pacientes reumáticos teñen un 50% máis de probabilidade de falecer por enfermidade cardiovascular que o non artríticos. Tras examinar 24 estudos que avaliaron o risco de mortalidade cardiovascular, nun total de 111.758 pacientes artríticos durante un tempo mínimo de 10 anos, e rexistrando neste tempo 22.927 episodios cardiovasculares graves, Aviña-Zubieta especifica que o risco aumenta un 60% para o infarto de miocardio e un 50% para o ictus.

O risco, subliña o autor, non é o mesmo en todos os estudos, “resulta maior nas mostras de pacientes hospitalarios (53%) que nas mostras comunitarias (35%)”. Como dato máis significativo desta análise, Aviña-Zubieta destaca o feito de que en todos estes anos mellorou sensiblemente tanto o tratamento da artrite como a prevención cardiovascular. “Con todo, devanditos cambios non tiveron ningún impacto no risco exhibido polos pacientes; máis aínda, os pacientes con artrites non experimentaron ningunha redución en mortalidade cardiovascular global desde 1987, algo que si ocorreu nos cardiópatas sen a enfermidade reumática“.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións