Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Investigación médica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Radioterapia

Utilizada no tratamento do cancro, impide que en moitos casos débase extirpar a parte afectada

Radioterapia, quimioterapia e cirurxía son os tres tratamentos básicos da loita contra o cancro. A súa combinación potencia as posibilidades de sanar o tumor, aínda que non sempre é necesario recorrer ás tres de forma conxunta. Concretamente, a radioterapia pódese empregar sen necesidade de utilizar ningunha outra técnica e os seus resultados son tan positivos que, en moitas ocasións, evita a extirpación da zona do corpo afectada. Emprégase sobre todo cando o tumor está localizado e non existe metástasis, e os avances na radiofísica permitiron que o tecido san apenas resulte afectado as radiacións. Ademais, en xeral o tratamento é ben tolerado polos pacientes e apenas se producen efectos secundarios.

Radiacións ionizantes

A radioterapia é una técnica de tratamento do cancro baseada na emisión de radiacións ionizantes. A especialidade médica que se encarga de administrala é a oncoloxía radioterápica e utilízase paira acabar coas células tumorales detectadas nunha parte do organismo,Utilízase paira acabar coas células tumorales detectadas nunha parte do organismo é dicir, as radiacións non se aplican sobre todo o corpo senón que se dirixen só á parte na que se detecta o tumor. Explica a presidenta da Asociación Española de Radioterapia e Oncoloxía (AERO), Ana Mañas, que a radioterapia “é o único tratamento, xunto coa cirurxía, capaz de curar o cancro” e insiste en que, sobre todo, emprégase de maneira individual, sen combinalo con outros tratamentos, cando o tumor está localizado e aínda non hai metástasis. “A emisión de radiacións bloquea e anula o tumor, que está delimitado, e permite protexer os tecidos próximos e sans das radiacións”.

En concreto, a radioterapia utiliza partículas similares ás dos raios X, pero de maior enerxía, que son capaces de penetrar no corpo, destruír as células malignas e impedir que crezan e reprodúzanse. Aínda que o resto do organismo san protéxese para que non se apliquen sobre el as radiacións, ás veces é inevitable rozar o tecido san que rodea ao tumor e destruír células boas, que teñen, por outra banda, una gran capacidade de rexeneración. Precisamente, a destrución destas últimas células é o que dá lugar aos posibles efectos secundarios.

A radioterapia emprégase en todo tipo de tumores e pode aplicarse antes de intervir cirurxicamente ao paciente paira reducir o tamaño do tumor, ou despois de una operación paira acabar coas células malignas que queden, a pesar da extirpación do tumor. No entanto, pode ocorrer que tras un tratamento con radioterapia non sexa necesario pasar polo quirófano, xa que segundo Ana Mañas “en moitos casos impide a cirurxía mutilante, especialmente no cancro de laringe e no de mama”. Ademais, trátase dunha técnica moi útil paira tratar os tumores pequenos; de difícil acceso mediante cirurxía, así como os grandes; cuxa extirpación completa sería imposible, os detectados: aos que se tenta reducir a dor, e naqueles casos nos que o obxectivo é “controlar a metástasis e evitar fracturas óseas”, completa a presidenta de AERO.

Case o 70% dos pacientes oncolóxicos recibe tratamento de radioterapia, que pode administrarse de dúas maneiras:

Radioterapia interna ou braquiterapia. Mediante intervención cirúrxica, cerca do tumor ou dentro do mesmo colócase por un período limitado de tempo material radioactivo en forma de fíos, vectores ou sementes. O paciente debe permanecer ingresado tres ou catro días e as radiacións teñen un potente efecto sobre as células cancerígenas, cunha menor afección no tecido san. Una vez que o material radioactivo está fóra do organismo do paciente, este non supón ningún perigo paira as persoas que lle rodean “porque a radiación non se contaxia nin as persoas convértense en material radioactivo”, aclara Ana Mañas. Si resulta preferible, no entanto, que as mulleres embarazadas e os nenos non se acheguen ao paciente porque son máis vulnerables á radiación.

Radioterapia externa. A fonte de radiación atópase fóra do organismo do paciente, a certa distancia del en equipos de grandes dimensións. É o tratamento máis común e non adoita requirir que o paciente quede ingresado, senón que acuda ao centro hospitalario cada día, de luns a venres (os fins de semana e festivos descánsase para que as células sas afectadas poidan rexenerarse), de dúas a tres semanas, paira recibir a dose. Antes da primeira sesión, márcase con pintura (duradeira) a zona sobre a que se vai a aplicar o tratamento, una serie de puntos que indican o lugar exacto polo que deben penetrar as radiacións e que en ningún caso, se se borran, deben ser debuxados de novo polo paciente. Mentres se realiza o tratamento o enfermo queda só nunha sala, tombado e sen moverse, para que a radioactividade diríxase exclusivamente ao tumor. En todo momento está vixiado por un circuíto pechado de televisión, controlado polo técnico de radiación, que se encarga tamén de escoitar ao paciente -a través dun intercomunicador-, por si sente algún problema ou molestia.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións