Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Rakel Poveda, directora do Ámbito das Persoas Maiores e de Atención á Dependencia do Instituto de Biomecánica de Valencia

Ás persoas maiores preocúpalles a perda de autonomía persoal e de memoria

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 01deFebreirode2011

A prevención dos problemas de saúde para non perder a autonomía persoal e a memoria é a maior preocupación de quen superaron os 65 anos. A eles deberían dedicarse máis recursos para mellorar a calidade de vida. Estas son, polo menos, as necesidades que identificou o Foro de recursos para as persoas maiores, formado por persoas deste grupo e por profesionais. Esta iniciativa xurdiu en Valencia, pero prevé aglutinar a membros de toda España. A súa presentación tivo lugar na “Primeira Xornada de Recursos para o Fomento da Calidade de Vida das Persoas Maiores”, onde expuxo a súa misión de identificar as necesidades de saúde e calidade de vida que teñen os anciáns, con que programas cóntase para cubrilas, cales faltan e impulsar boas prácticas para elevar a súa calidade de vida. Así o explica Rakel Poveda, directora do Ámbito das Persoas Maiores e de Atención á Dependencia do Instituto de Biomecánica de Valencia (IBV).

Que é o “Foro de recursos de saúde para as persoas maiores”?

É un intento de agrupar, identificar e diferenciar programas para mellorar a calidade de vida deste grupo de poboación.

En que consiste esta iniciativa?

“Analizamos que recursos hai, de que programas disponse e que botan de menos profesionais e maiores”En identificar os problemas non resoltos para mellorar a calidade de vida deste grupo, así como en impulsar e transmitir boas prácticas para solucionar os seus problemas, como evitar as caídas ou a soidade, con distintos tipos de programas. Os dispoñibles deben presentarse aos profesionais e outros necesarios, desenvolverse. Foi un traballo de moitos anos, dirixido a estudar que recursos hai, de que programas disponse, que botan de menos profesionais e afectados, que áreas non están cubertas, se se solapan os recursos, que fan as comunidades autónomas e que non chega aos profesionais de base. Isto permitiu construír un primeiro mapa duns temas concretos, que abordamos na primeira xornada e que debemos tratar no Foro.

Que preocupa máis a este grupo de idade?

Tanto ás persoas maiores como aos profesionais, en termos xerais, preocúpanlles máis a prevención en saúde (como facer exercicio físico ou seguir unha alimentación sa) para evitar a perda de autonomía persoal e de memoria. De forma concreta, preocúpanlles outros problemas como o Parkinson, as caídas, os problemas dixestivos, o Alzheimer ou a dor.

Que fixeron ata agora?

Despois dunha revisión bibliográfica en distintas áreas de interese e por mor das conclusións obtidas na reunión, celebramos esa primeira xornada, onde se debateu sobre a importancia da prevención, a dor, o uso da medicación, as caídas e o equilibrio, hábitos saudables, a promoción da saúde a través da actividade física e os balnearios -un bo recurso para o benestar-, a saúde xeral, a xestión, a selección e a asignación de recursos. Tamén incluíu un programa dirixido ao coidador, sobre recursos para as persoas maiores e como elixir produtos fáciles de usar para eles.

Tratáronse as caídas?

“Tanto ás persoas maiores como aos profesionais preocúpalles a prevención en saúde”Si, xunto con todos os temas que máis lles preocupan e que están menos resoltos, cunha visión holística. Un exemplo son as caídas que se consultan ao geriatra: tamén se deben superar en canto á soidade ou a falta de redes sociais. Se como resultado dunha caída unha persoa non sae á rúa e as súas redes sociais diminúen, iso pode conducirlle a un proceso de degradación ou de depresión.

Cales son os recursos e programas de saúde que se deben impulsar de forma prioritaria ou urxente?

Desde o meu punto de vista, son moitos e moi complicados. Pero poderían destacar os programas de prevención e de desenvolvemento da autonomía persoal.

Os maiores son conscientes das súas necesidades de saúde?

“A persoa maior prioriza, a miúdo, as necesidades dos demais fronte ás súas”Neste aspecto, é moi importante a formación e a educación. As mensaxes básicas de melloras xerais chegan a poucas persoas. Hai que dar máis información e máis produtiva, e avanzar no ensino e a concienciación deste grupo. Son suxeitos de pleno dereito. En ocasións, o perfil do maior lévalle a priorizar as necesidades dos demais fronte ás súas, a coidarse menos a si mesmo e a coidar menos a prevención. As necesidades teñen que sentirse e eles teñen que pedilas porque, se non sente algo como propio, non se lles fai caso.

En canto á autonomía persoal, que se pode facer para mellorala se cada vez hai máis persoas dependentes?

Un aspecto moi importante é adecuar a contorna, facilitar a vida diaria para a persoa dependente, para que colla os cubertos de maneira adecuada, que poida comer soa e gozar de máis autonomía. Pero ocorre que a maioría de recursos dedícanse ao coidado das persoas dependentes e non á promoción da autonomía persoal, que é necesario pero non debe ser o único. Os procesos de fraxilidade hai que atendelos con urxencia. A miúdo, o coidado limita a autonomía persoal: é unha axuda que se ofrece unha hora, cando sería preferible estar dúas horas con esa persoa e ensinarlle a ducharse coas súas capacidades funcionais para que poida facelo por si mesma. Pero é máis rápido facelo todo, porque hai unha limitación de recursos.

Respecto ao Foro, operará en toda España?

Convidamos a expertos de todo o país para buscar boas prácticas de recursos para este grupo de poboación. Naceu en Valencia, pero non o queremos limitar a esta comunidade.

Cal é o perfil dos profesionais que o compoñen?

“A maioría de recursos dedícanse ao coidado das persoas dependentes e non á promoción da autonomía persoal”Entre os profesionais que o integran hai moitos perfís, como fisioterapeutas, geriatras, logopedas, médicos de residencias, ortoprotesistas, podólogos profesionais, persoal de enfermaría, psicólogos, rehabilitadores, terapeutas ocupacionais e traballadores sociais. No entanto, estamos abertos á participación doutros especialistas.

Os seus membros serán permanentes ou cambiarán?

Un total de catorce persoas asistimos ás dúas primeiras reunións, pero a partir da xornada que celebramos, convidamos a máis persoas. Creamos un grupo permanente e tamén outros foros, en función dos temas de saúde e de calidade de vida que se aborden, onde están representados todos os profesionais.

A VOZ DA PERSOA MAIOR CONTA

Que necesitan e que piden? O recentemente creado “Foro de recursos para as persoas maiores” ha tido presente esta cuestión ao incluír entre os seus membros aos propios destinatarios do seu traballo, cuxa voz a miúdo non se escoita. Concibiuse coa presenza dos propios afectados para que sexan quen indiquen aos profesionais da saúde cales son as súas necesidades e participen como un axente principal máis, informa Rakel Poveda.

Aínda que hai outras iniciativas óptimas cuxo foco de atención é a persoa maior, a singularidade do Foro é que nel son, á vez, a razón de ser do grupo e os seus integrantes, de maneira que poden redirixir as súas accións, en función das necesidades que digan ter.

Outro aspecto diferencial desta iniciativa é que non se constituíu como asociación, para non solaparse con outras iniciativas como as sociedades e asociacións de profesionais ou de usuarios que xa constan, senón como un foro de debate dinámico, para que participen de forma masiva todas as persoas interesadas. Na actualidade, pódese acceder ao traballo do Foro a través de páxinas web como mibienestar.es ou maiores.ibv.org.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións