Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Realizan un transplante parcial de xeonllo mediante un enxerto procedente de cadáver

Esta técnica, pioneira en España, permite eludir a prótese metálica

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 04deMaiode2003

O xeonllo é a articulación máis exposta ao desgaste, lesións e traumatismos, pero os avances médicos dan cada vez máis respostas idóneas a cada doenza. A Unidade de Xeonllo e Cirurxía Artroscópica do Hospital Central de Fraternidad-Muprespa, en Madrid, acaba de pór en marcha outra técnica pioneira en España: o transplante parcial de xeonllo mediante un enxerto procedente de cadáver. Primeiro foi o transplante de ligamentos; despois, o de menisco; agora, empézase a substituír o terzo tibial superior incluíndo meniscos e cartílagos.

“A fractura do terzo superior da morna é moi común nos accidentes de tráfico, sobre todo nos motoristas, e os mensaxeiros sófrena con moita frecuencia. Adoitan ser fracturas que chamamos conminutas (é dicir, que esa parte da morna fíxose pedacitos)”, indica o doutor Juan Ayala Andrade, director médico do Hospital Central de Fraternidad-Muprespa -mutua laboral de accidentes de traballo- e xefe da Unidade.

“Moitas veces, a pesar dos tratamentos cirúrxicos, a evolución non é boa, dando lugar á artrose, que se traduce en dor, limitación da mobilidade, imposibilidade de apoiar o pé no chan…; en definitiva, una gran incapacidade. E estamos a falar de mozos moi novos, de artroses a unha idade moi temperá”. En tal caso, hai tres posibilidades: recorrer a unha prótese; proceder á fixación do xeonllo, o que deixa a perna ríxida e resulta moi invalidante, e a última: o transplante da meseta tibial, como alternativa á prótese.

A parte superior da morna ten dous pratos (interno e externo), e a ese conxunto chámaselle meseta tibial. “Cando se presenta a artrose da meseta tibial, substitúese toda ela, cos seus meniscos incluídos, pola dun cadáver, tamén cos seus meniscos. Nós conservamos os ligamentos cruzados do paciente, e isto é moi importante porque son un factor de estabilidade; si o xeonllo sufrise algún movemento anómalo, o transplante fracasaría. O aloinjerto (procedente de cadáver) obtense dos bancos de tecidos, sempre a través de fundacións”, explica o traumatólogo. “Una vez que puxemos a peza, fixámola cunhas grapas ou uns parafusos á morna. Co tempo, a peza consolídase e intégrase no óso do propio paciente”, engade.

As posibilidades de rexeitamento son remotas porque neste caso utilízanse tecidos que son acelulares: non teñen apenas células nin vascularización, polo que non provocan resposta inmunológica. “De feito, e segundo os inmunólogos consultados, non pomos tratamento inmunosupresor, aínda que o temos preparado por si dáse o caso”, precisa o experto.

A peza anatómica que agora se empeza a trasplantar é “como una torta de tres pisos. A capa superficial son os meniscos, tecidos acelulares; debaixo, os cartílagos, que teñen algunha celularidad, non moita; e a parte inferior é o óso subcondral, a base que utilizamos, cun centímetro de altura. A intervención é cirurxía aberta, parecida á que se fai paira a prótese. Só que, no canto de implantar un compoñente metálico, utilizamos a peza dun cadáver e o paciente ten así una xeonllo biolóxico, natural, non mecánica”, conclúe o doutor Ayala.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións