Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Prevención

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Recoñecemento predeportivo: 3 razóns para facelo

O recoñecemento predeportivo é clave para descartar enfermidades cardiovasculares con risco de provocar unha morte súbita

Antes de practicar exercicio físico, calquera persoa debería saber se está por completo preparada e canto pode esforzarse. Porque, aínda que a rutina deportiva é unha das mellores ferramentas para coidar a saúde cardiovascular sempre que se combine cunha alimentación sa e equilibrada, se o corpo non está listo para determinados exercicios de intensidade, esa práctica deportiva pode pasar factura. Por iso, o colectivo médico non deixa de insistir en que é clave facerse un recoñecemento predeportivo antes de comezar a adestrar. Neste artigo abórdase de que é o recoñecemento predeportivo, as razóns para realizalo e ata onde é seguro esforzarse ao facer exercicio.

Que é o recoñecemento predeportivo?

O recoñecemento predeportivo "trata de descartar a presenza de enfermidades cardiovasculares con risco de inducir unha morte súbita ou un accidente severo durante a práctica do deporte", explica o doutor Emilio Luengo, cardiólogo titular da área de Actividade Física no Consello de Expertos da Fundación Española do Corazón (FEC), quen engade que con este sinxelo paso sempre se ten moito que gañar e pouco que perder.

Só quitará algo de tempo: o que se empregue en acudir ao médico para que estude a historia clínica da persoa e faga unha exploración física e un electrocardiograma. A partir dos 35 anos súmase ao anterior unha proba de esforzo con protocolo clínico.

No caso de que houbese achados fóra do normal, habería que engadir outras probas, segundo fóra oportuno. Pero no caso de que estea todo correcto, xa se podería comezar a adestrar coa tranquilidade de saber que o corazón está preparado para a práctica deportiva. A recomendación é facerse uno cada cinco anos antes dos 35 e cada dous anos despois desa idade, ademais de sempre que se participe nunha competición deportiva que sexa moi intensa, como un maratón.

3 razóns para facerse o recoñecemento

  • 1. Descartar enfermidades cardiovasculares que poidan xurdir durante a práctica deportiva é a principal razón para acudir ao médico e pedirlle un recoñecemento predeportivo. Con esas probas os especialistas detectan patoloxías que o paciente podía descoñecer e que poderían ter risco de morte súbita. Neses casos, o profesional sanitario dará consellos de como achegarse á actividade física con maior seguridade.
  • 2. A competición engade un plus de estímulo que aconsella especialmente o recoñecemento. Cun adestramento apropiado e no tramo adecuado de idade, calquera actividade física é positiva. Con todo, competir pode acrecentar maior estímulo tanto ao corpo como ao corazón, o que representa máis risco xa que a persoa pode chegar a esforzarse demasiado.
  • 3. A prevalencia de morte súbita é maior nos deportistas afeccionados aparentemente sans que descoñecen que sofren algún tipo de cardiopatía e, por tanto, someten ao seu corpo a exercicios extenuantes sen ningún tipo de control. Por iso, as sociedades científicas recomendan esta proba advertindo que non basta con facerllo unha única vez na vida; debe repetirse cunha periodicidade determinada.

Ata onde é posible esforzarse?

Unha vez que se sabe que todo está en orde, xa se pode comezar a adestrar. Pero convén saber ata onde se pode chegar, de forma que non se fagan esforzos desmesurados que poñan a saúde en perigo. Segundo explica o doutor Emilio Luengo, o aparello cardiorrespiratorio ten certos límites que veñen marcados, sobre todo, pola idade. "A idade limita a frecuencia cardíaca porque, cos anos, ao corazón cústalle máis relaxarse entre latexados. Necesita, por tanto, cada vez máis tempo para encherse de sangue nas diástoles (para bombeala o seguinte latexado). Por iso, canto máis rápido lata o corazón, menos tempo ten para encherse. É o noso teito de cristal", advirte.

Para calcular aproximadamente ese teito pódese restar a 220 a idade. Así se obterá a frecuencia cardíaca máxima teórica. Con todo, débese procurar non alcanzar ese límite, xa que se estará forzando demasiado o aparello cardiorrespiratorio. Por iso é polo que os especialistas aconsellen situar o máximo ao que se pode chegar noutra cifra: a resultante de calcular o 85% da frecuencia cardíaca máxima teórica. Aínda que se se quere que o corazón vaia máis cómodo, o idóneo é non pasar da chamada frecuencia de adestramento, que se sitúa entre o 60 e o 70% da frecuencia cardíaca máxima.

RSS. Sigue informado

Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Fundación española del corazón

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións
Fundación EROSKI

Validacións desta páxina

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación do W3C indicando que este documento é XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto