Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Prevención

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Residencias paira anciáns

O número de prazas privadas supera en 35.000 ao públicas

España envellece. E rápido. Nun país no que cada ano 150.000 persoas alcanzan a idade da xubilación, a oferta de prazas públicas en residencias paira maiores é máis ben escasa. Un gran segmento da poboación non reúne as condicións suficientes paira optar a unha cama pública nin moito menos paira pagar una privada. Sindicatos e asociacións denuncian a “falta de sensibilidade” do Goberno ante o envellecemento da poboación. No que vai de ano, tan só en Madrid morreron máis de medio centenar de anciáns sós ou abandonados.

Crecemento do sector privado

O informe “As persoas maiores 2002” do Instituto de Migracións e Servizos Sociais, Imserso, organismo dependente do Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais, establece un total de 125.194 camas privadas en residencias paira maiores. Públicas hai 55.289 e concertadas 34.673. Son datos de 2001 que reflicten, ademais, que desde 1999 o sector que máis creceu é o privado: un 4,1% máis. Nese exercicio o número de persoas con 65 anos ou máis superaba os 7 millóns. Una cifra que crece a un ritmo desmesurado. Preto de 150.000 persoas incorpóranse anualmente a ese segmento da poboación, que xa supera ao dos menores de 16 anos.

Das máis de 7 millóns de persoas maiores de 65 anos -o 17% da poboación-, aproximadamente 1 millón non se valen por si mesmas ou padecen una diminución das súas capacidades físicas e mentais. Segundo estimacións da ONU, a poboación maior de 65 anos representará en España o 18% dos seus habitantes en 2010 e o 48% en 2.050. Con estes datos que reflicten, ademais, que neste país existen 3,19 prazas en residencias por cada 100 maiores, non é de estrañar que as asociacións que se desenvolven neste ámbito consideren “pouco halagüeño”o panorama paira os españois que alcanzan a vellez.

“Chegar a vello é un drama. E máis si non tes diñeiro”. A frase é de Pablo Navarro, secretario da organización estatal e sindical da Unión de Pensionistas e Xubilados.”Hai que dar una solución desde o ámbito estatal”, engade.

Eduardo Rodríguez, presidente da Confederación Española de Organizacións de Maiores, coincide con Navarro no “pouco halagüeño” futuro paira as persoas que alcanzan a senectude. Iso débese, segundo Rodríguez, non só ás medidas deseñadas desde o Goberno, que non garanten a protección aos maiores dependentes, senón tamén a que a cultura familiar ha dado un envorco en España. Tradicionalmente os avós acababan vivindo en casa dos fillos e coas mulleres, na maioría dos casos, asumindo o rol de coidadoras. Pero coa masiva incorporación feminina ao mercado laboral as cousas cambiaron. “E temos que prepararnos paira ese cambio. Iso conséguese creando redes de protección social, porque alguén ten que ocuparse dos nosos maiores”, afirma.

Luís Miguel Redondo, asistente social e membro da executiva do sector da administración autonómica de Madrid doutro sindicato, estima que na actualidade non existen axudas económicas suficientes paira as familias que albergan no seu seo acodes anciás. “En todo caso, as que existen son irrisorias, sobre todo tendo en conta que moitos anciáns necesitan coidados hospitalarios”, sinala Redondo.

Tan só en Madrid, fontes sindicais consideran que aproximadamente 10.000 persoas están en lista de espera paira optar a unha praza pública nunha residencia. Outras fontes, con todo, elevan esa cifra a 17.000. Dez mil maiores necesitan a praza e os outros 7.000 requiren coidados de axuda domiciliaria. En Cataluña existen 48.191 prazas en residencias paira anciáns, aínda que o 60% son privadas.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións