Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Investigación médica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Resonancia magnética

Una proba inocua, moi útil, e nalgúns casos imprescindible paira detectar enfermidades

A resonancia magnética é un avanzado método de obtención de imaxes do corpo humano. Fronte a outras técnicas de radiodiagnóstico, permite distinguir con bastante claridade todos os tecidos (graxa, músculos, tendóns, ligamentos, vísceras e distintas estruturas), ademais dos ósos. Inicialmente prescribíase paira explorar o sistema muscoloesquelético e nervioso, aínda que o seu uso esténdese cada vez máis a outras áreas como o estudo do corazón, o abdome, o tórax ou o sistema vascular. Os expertos aseguran que se trata dunha proba inocua cuxo principal inconveniente adoita ser a sensación de claustrofobia que produce estar no interior dunha especie de túnel.

Un exame útil

A Resonancia Magnética (RM) é basicamente un método que permite obter imaxes tomográficas de calquera plano do espazo e de calquera parte do corpo. Os hospitais necesitan por polo menos tres habitacións paira instalar a área de resonancia. O equipo consta dunha especie de cubo cun túnel e una mesa que debe estar nunha sala illada e blindada, pois o imán que leva incorporado é moi potente e podería atraer os obxectos metálicos próximos. Ademais, a resonancia magnética utiliza ondas de radio que poderían recibir algunha interferencia do exterior.

/imgs/2006/10/escaner1.jpg

Na segunda sala, segundo explica o doutor Francisco Javier Lafuente Martínez, Xefe de Servizo de Radiodiagnóstico do Hospital Gregorio Marañón, hai una consola e uns monitores paira controlar o exame. O equipo humano adoita estar integrado por un técnico, una enfermeira e un médico.

Xullo Dávila, Xefe de Servizo de Radioloxía do Hospital de Móstoles, sinala que cando a un paciente prescríbeselle una RM debe saber que se trata dunha proba “inocua, moi útil e nalgúns casos imprescindible”. No que respecta á preparación previa do paciente, as doutoras Antonia Arjonilla López e Elena Fontoira Moyer, médicos adxuntos do Servizo de Radioloxía da Fundación Jiménez Díaz, aseguran que na maioría dos estudos de RM non é necesaria ningunha preparación. Só nos casos nos que hai que fornecer vía intravenosa una sustancia especial paira apreciar mellor os tecidos, recoméndase un xaxún de seis horas previo á exploración.

A sustancia á que se refiren estas dúas especialistas non é máis que o denominado contraste, un compoñente químico -o máis común dos cales é o gadolinio-, que, como explica o doutor Dávila, utilízase paira realzar as estruturas que son máis difíciles de ver na resonancia magnética. En ocasións esta sustancia pode provocar náuseas, pero o principal inconveniente ao momento de practicarse una RM é a sensación de claustrofobia.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións