Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Rogelio López-Vélez, responsable da Unidade de Medicamento Tropical e Parasitología Clínica do Hospital Ramón e Cajal. Madrid

«Vacinación e profilaxis son clave na poboación inmigrante»

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 27 de Novembro de 2006

Rogelio López-Vélez é o responsable da Unidade de Medicamento Tropical e Parasitología Clínica do Servizo de Enfermidades Infecciosas do Hospital Ramón e Cajal (Madrid). Recentemente editou o libro A Saúde do Inmigrante, que fai especial referencia á poboación pediátrica e que foi patrocinado por GlaxoSmithKline (GSK). Desde o seu punto de vista urxe dar unha mensaxe á poboación sobre a necesidade de incorporar a nenos e maiores ao calendario vacunal e advertir que é imprescindible realizar a profilaxis adecuada antes de iniciar calquera desprazamento ou viaxe turística a zonas de risco de infección.

Como debe ser a atención da poboación estranxeira desprazada?

Todos os pais estranxeiros con nenos nados fóra de España deben ser controlados canto antes nos ambulatorios e ser integrados no calendario vacunal. Neste sentido, a actualización do calendario vacunal do inmigrante, tanto no neno como no adulto, é esencial para loitar contra as enfermidades inmunoprevenibles. É un dereito e un deber sanitario.

A prevención tamén é necesaria coa alza do turismo en zonas endémicas ou de risco e tamén polos novos destinos comerciais asiáticos?

Calquera persoa debe ter consello sanitario antes de viaxar, sobre todo polo risco de enfermidades tropicais. Especialmente para vacinación e profilaxis da malaria. Nese caso, é preciso realizar a vacinación pertinente e o tratamento farmacolóxico cando estea indicado. Especialmente débese levar a cabo esta profilaxis no neno e non descoidar as recomendacións que se proporcionan nos centros de saúde.

Considera que debe potenciarse a educación sanitaria en colectivos estranxeiros que chegan a España e quizá non recibiron a mesma formación ou educación que a poboación residente habitual?

«A poboación estranxeira desprazada require unha atención sanitaria adecuada e os médicos de atención primaria nova formación e recursos preventivos»A educación sanitaria da poboación estranxeira é moi diversa e pode detectarse varios niveis de coñecemento das enfermidades e da prevención. É correcta nalgúns casos e mesmo superior á da poboación española normal. De todos os xeitos hase de valorar cada caso e a súa circunstancia. É lóxico que cada cidadán, como no caso dalgúns colectivos asiáticos, teña as súas tradicións, manteña os seus hábitos de saúde e consulte cos seus especialistas. Pero á marxe diso, é preciso para a súa saúde que cumpran coas medidas preventivas como a vacinación.

Que aspectos destacaría do novo libro A saúde do inmigrante coa participación dunha trintena de especialistas e baixo a súa coordinación?

É un intento de pór ao día a profesionais de todos os factores relacionados coa saúde da poboación inmigrante, abordándose temas sociais e sanitarios ao mesmo tempo. Expúxose con especial referencia á poboación pediátrica. En España, segundo datos do Instituto Nacional de Estatística (INE), viven máis de 3,5 millóns estranxeiros dos que un importante número son menores de 15 anos. Todo este colectivo como poboación estranxeira desprazada require a atención sanitaria adecuada e planificada. Ao mesmo tempo os médicos de atención primaria necesitan nova formación e recursos preventivos para velar pola saúde dos nenos de países estranxeiros, así como dos seus propios pais ou titores.

SAÚDE E INMIGRACIÓN

Na situación da poboación inmigrante hai que diferenciar tres períodos, como destaca o novo libro editado polo Rogelio López-Vélez. O primeiro correspóndese ao momento inmediatamente posterior á súa chegada, cando é probable que aparezan enfermidades importadas ou adquiridas durante o traxecto ata chegar a España. Na maioría de ocasións, dependerán do lugar de orixe. As máis frecuentes son parasitosis -paludismo importado, esquistomatosis ou enfermidade de Chagas- e hepatite víricas.

Nun segundo período, unha vez que se estableceron e, debido ás condicións precarias de vida, adoitan presentarse problemas de saúde como tuberculose, SIDA, accidentes laborais e complicacións de saúde sexual ou reprodutiva. Por último, cando xa se asentaron, demostrouse que a patoloxía do inmigrante acaba sendo similar á da poboación de orixe.

A malnutrición infantil, por exemplo, aínda que non alcanza as cifras que se observan nos países en desenvolvemento, debe ser valorada en poboación inmigrante de forma exhaustiva. Algúns estudos realizados en España revelaron carencias de vitaminas, proteínas e calorías que inflúen posteriormente no desenvolvemento infantil.

No caso concreto das adopcións internacionais, o 50% dos nenos presenta algún tipo de problema médico non diagnosticado, independentemente da idade, o sexo ou o seu país de procedencia. No entanto, deben diferenciarse o escenario dos nenos adoptados dos nenos que emigran sós ou con proxenitores con poucos medios.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións