Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Síndrome da Avoa Escrava

Abusamos das avoas? Cargalas de responsabilidades pode provocarlles enfermidades

A Síndrome da Avoa Escrava é o nome dado polo profesor Antonio Guijarro, Cardiólogo da Universidade de Granada a “un cadro clínico patolóxico moi frecuente, grave, potencialmente mortal e que afecta a amas de casa en exercicio activo”. Aínda que aínda non existen datos exactos, xa que as investigacións son moi recentes, trátase, segundo Guijarro, de “unha auténtica pandemia” que sofren miles de mulleres de idade avanzada con excesivas responsabilidades familiares.

Demasiadas tarefas

En aparencia os síntomas destas mulleres son externos. Acoden unha e outra vez ás consultas médicas por cansazo, hipertensión, subidas repentinas de azucre, decaimiento ou tristeza, pero nunca alcanzan a manifestar que levan sobre as súas costas a responsabilidade das súas casas, a dos seus fillos e o coidado dos seus netos. É este exceso de traballo, acompañado na maioría dos casos coa responsabilidade de facerse cargo de nenos pequenos, o que lles provoca unha tensión familiar que non se atreven a confesar.

A falta de sinceridade, tanto cara aos médicos como cara á súa propia familia, vén orixinada por unha especial concepción da responsabilidade, formada por unha educación baseada na entrega á familia. Con todo, os seus corpos xa non soportan tanta tensión. Segundo Antonio Guijarro, primeiro médico español que lle puxo nome a esta síndrome, estas mulleres teñen un perfil moi similar: “viviron os anos da posguerra e numerosas estreitezas. Exercitáronse en traballar e obedecer sen rechistar. Agora son amas de casa con responsabilidades familiares que lles exceden, chegando a extenuarles. Pero non se queixan, porque non estaría ben”.

Esa falta de lamentacións é o principal problema paira atallalo, xa que todas as doenzas tentan curarse con fármacos ou mesmo hospitalizacións. Una vez no hospital e sen cargas domésticas, estas mulleres melloran de forma moi notable, pero ao volver á súa rutina cotiá rexorden os mesmos síntomas, ou mesmo, outras enfermidades. Nos casos máis extremos desta síndrome, segundo o profesor Guijarro, una muller angustiada pode chegar ao suicido, xa que non ven con forzas paira soportar todas as tarefas impostas, senten incapaces, inútiles e con temor a sentir o desprezo dos seus seres queridos.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 5]
  • Ir á páxina seguinte: Causas »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións