Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Síndrome de Alienación Parental

Un terzo das separacións contenciosas provoca graves consecuencias paira os fillos durante toda a súa vida

Máis de 90.000 parellas sepáranse ao ano en España e na maioría dos casos os conflitos son a norma. Este é o caldo de cultivo da Síndrome de Alienación Parental, un proceso que se caracteriza porque uno dos proxenitores manipula aos fillos para que odien ao outro. A vinganza atópase detrás desta conduta que afecta a unha de cada tres parellas que afrontan una separación contenciosa e causa graves trastornos aos fillos durante toda a súa vida. Doutra banda, uno dos dous proxenitores sofre as consecuencias desta actitude dominante e enganosa por parte da antiga parella, até o punto de chegar a realizar denuncias falsas de abusos sexuais contra os fillos en común.

Un proxenitor inculca o odio

/imgs/2013/09/desnut-esp-01.jpg

A Síndrome de Alienación Parental (SAP) é un proceso que o psiquiatra estadounidense, Richard Gardner, identificou en 1985, pero cuxa realidade permaneceu relativamente oculta á opinión pública. Con todo, nestes momentos “atópase presente en distinto grao nun terzo das separacións contenciosas”, segundo apunta José Manuel Aguilar, psicólogo clínico e forense e autor do libro SAP. Síndrome de Alienación Parental. O SAP xorde do conflito entre a parella pola custodia dos fillos e, sempre, os principais prexudicados son os menores. “É un proceso no que uno dos proxenitores, normalmente o que ten a garda custodia, inculca o odio no neno para que rexeite ao outro proxenitor”, concreta Aguilar.

“O fillo crece cunha absoluta desconfianza cara ao seu propio xuízo e entrégase á tiranía do déspota alienador”A pregunta que xorde é inmediata: Como pode un dos pais facer dano aos fillos, se probablemente sexa o que máis quere nesta vida? “Bastante xente non sabe resolver ben os conflitos e utilízase moito aos nenos”, laméntase Javier Urra, psicólogo da Fiscalía de Menores de Madrid, patrón de Unicef e primeiro Defensor do Menor desa comunidade. Na nosa sociedade cada vez é máis frecuente que as parellas se separen. Segundo os últimos datos do Instituto Nacional de Estatística, en 2004 producíronse 57.000 separacións e 35.000 divorcios e, como confirma Urra, na maioría dos casos prodúcense conflitos. Cando hai fillos polo medio, a maior parte das custodias recae nas mulleres, “nun 95% dos casos”, subliña Aguilar. É por esta razón que as mulleres son habitualmente as persoas alienadoras no SAP. “Só é estatística porque os homes tamén alienan, pero se debe dispor de tempo paira facelo, e hoxe en día quen o ten é a persoa que custodia, que na maioría dos casos é a nai”, explica Aguilar.

O proceso pode ter como detonante que uno dos pais refaga a súa vida sentimental ou que o alienador senta que perdeu o seu lugar ante os fillos. Entón o proxenitor alienador márcase como obxectivo afastar á expareja dos seus fillos e empeza a influír neles. Como consecuencia, os nenos caen un conflito de lealdades e non queren dar a razón nin a un nin a outro. “Aínda que tentan facer dous mundos, teñen un aguante, que rapidamente rebenta”, di Aguilar. “Ao menor obrígaselle a esquecer e a negar o que viviu e, doutra banda, a aceptar as mentiras como certas, o que separa ao neno da realidade. Aínda que estea acreditado con vídeos e testemuños, o neno borrou da súa mente certas vivencias e, pola contra, conta cousas como que lle pegaba unhas malleiras horribles cando tiña un ano e medio, aínda que iso non existiu xamais, porque un neno de ano e medio non se pode acordar”, engade o experto. “O fillo crece cunha absoluta desconfianza cara ao seu propio xuízo e entrégase á tiranía do déspota alienador”, recalca Xullo Bronchal, psicólogo e especialista en malos tratos infantís.

De súpeto, o fillo ou a filla a cargo do pai ou nai que ten a custodia deixa de querer estar co outro proxenitor e a súa familia, mesmo lle chega a insultar, e é característico que comece a empregar palabras e expresións de adulto. Mentres tanto, o outro proxenitor non só ten que aguantar todos os desprezos dos seus fillos, senón que se atopa con dificultades paira velos e con “falsas denuncias de malos tratos cara á parella ou de abusos aos fillos”, explica Bronchal.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Denuncias falsas »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións