Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Síndrome de Peter Pan

Os adultos incapaces de crecer camuflan baixo esta actitude importantes carencias emocionais

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 11deXaneirode2006

Son adultos só en aparencia porque a súa actitude continúa sendo a de aloucados nenos e adolescentes que non se responsabilizan dos seus actos. As persoas que padecen a síndrome de Peter Pan ou de Inmadurez Emocional son incapaces de crecer, e a súa alegría e seguridade adoitan ser una máscara que esconde a súa inseguridade e temor a non ser queridos. Aínda que difícil de solucionar porque é un problema que non recoñece quen padece o trastorno, pode superarse con terapia psicolóxica e axuda das súas parellas ou familiares.

Incapaces de crecer

Fillos que nunca creen apropiado marcharse de casa, corentóns cunha vida social típica dun adolescente, amizades e grupos de saída moito máis novas? Trátase de persoas que, a pesar de alcanzar a idade adulta, son inmaturos emocionais e non queren ou son incapaces de crecer e afrontar as responsabilidades que leva a vida adulta. Son persoas que padecen a denominada síndrome de Peter Pan, un nome que se basea no coñecido personaxe da literatura infantil creado polo escocés James Matews Barrie no ano 1904. A primeira vez que se utilizou o nome de Peter Pan, facendo alusión a un problema emocional foi no ano 1966, cando o psiquiatra Eric Berne referiuse con este nome ao neno que todo adulto leva dentro e que está centrado só en satisfacer as súas propias demandas e necesidades. Case vinte anos máis tarde, en 1983, o psicólogo Dan Kiley escribiu nun libro en que consistía o que xa denominaba como “síndrome de Peter Pan”. O psicólogo aplicábao, tal e como se continúa facendo na actualidade, paira definir aos adultos que non queren ou senten incapaces de crecer. Un ano despois utilizou o termo de “Síndrome de Wendy” paira describir a quen actúan como pai ou nai coa súa parella ou coa xente máis próxima, liberándolles da asunción de responsabilidades.

/web/é/saúde/psicologia/peterpan2.jpg

A infancia é una etapa de felicidade, na que non se ten conciencia da existencia de problemas, xa que outros (pais, mestres, avós?) soluciónanos por eles. Cara ao final da adolescencia, con todo, prodúcese un cambio de mentalidade e una toma de conciencia sobre as responsabilidades que hai que tomar. Cada persoa empeza a orientar a súa vida cara a unha determinada dirección, aínda que algúns individuos néganse a superar esta etapa e resístense a crecer e afrontar responsabilidades da vida adulta. Segundo indica a psicóloga María Rodríguez, do Centro psicolóxico de Estudo e Terapia do Comportamento de San Sebastián, as persoas que padecen este trastorno teñen un corpo de home con mentalidade de neno. A síndrome de Peter Pan pode darse en ambos os sexos, aínda que é máis frecuente entre os homes, segundo explica Concepción Etiens, psicóloga da clínica Arga de Madrid. O de Wendy, pola contra, é máis frecuente entre mulleres (nais ou parellas) que adoitan xustificar as “niñerías” destes adultos incapaces de crecer e soportan, e mesmo alentan de maneira involuntaria, a actitude infantil e enfermiza do Peter Pan de quenda.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Como recoñecelo »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións