Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Síndrome de Peter Pan

Os adultos incapaces de crecer camuflan baixo esta actitude importantes carencias emocionais

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 11deXaneirode2006

Son adultos só en aparencia porque a súa actitude continúa sendo a de aloucados nenos e adolescentes que non se responsabilizan dos seus actos. As persoas que padecen a síndrome de Peter Pan ou de Inmadurez Emocional son incapaces de crecer, e a súa alegría e seguridade adoitan ser una máscara que esconde a súa inseguridade e temor a non ser queridos. Aínda que difícil de solucionar porque é un problema que non recoñece quen padece o trastorno, pode superarse con terapia psicolóxica e axuda das súas parellas ou familiares.

Como solucionalo

Non é fácil enfrontarse a un problema cando non se recoñece a súa existencia, e esta adoita ser a principal característica en quen padecen esta síndrome de inmadurez emocional. Por iso é esencial que, en primeiro lugar, “o enfermo sexa capaz de darse conta de que a súa actitude non é normal nin adecuada e asumir que ten un problema”. E, aínda que paira moitas persoas poida parecer obvio, “non é tarefa sinxela”, segundo asegura Rodríguez, porque culpar e facer responsables sempre aos demais de todo canto lles sucede é parte desta síndrome. Culpar e facer responsables sempre aos demais de todo canto lles sucede é parte desta síndrome A asunción da súa responsabilidade non chega en moitos casos ata que senten en carne propia as consecuencias dos seus actos, e é unicamente entón cando pensan na necesidade dalgún cambio de actitude.

As condutas exercidas durante moitos anos non se modifican facilmente, polo que una terapia psicolóxica sería a mellor indicación, en opinión da experta do Centro de Estudo e Terapia do Comportamento de San Sebastián, quen engade a conveniencia de comezar cunha terapia de parella ou familiar, paira evitar o erro de considerar que o problema se atopa só nun dos integrantes da familia ou a parella, cando en moitos casos os demais favorecen, sen darse conta, condutas deste tipo. Hai que ter en conta, ademais, que se non se supera esta fase, pódese orixinar en quen padece o trastorno diversas queixas emocionais:

  • Baixa autoestima: Quéreo todo e non está disposto a renunciar a nada do que ten nin a pór nada do seu parte paira conseguir as novas metas e obxectivos. Non conseguilo xéralle una frustración continua e importantes problemas de autoestima.
  • Sentirse incomprendido: Sempre culpa aos demais de todo canto sucede na súa vida, mesmo de situacións provocadas pola súa inmadurez. Non sente parte do problema ou dificultade, e nin sequera é capaz de crer que el poida ter algo que ver coa evolución dos problemas.

A pesar de que, efectivamente, non é fácil tratar o problema, María Rodríguez propón una serie de pistas que poden axudar a que un adulto que presenta este trastorno emocional poida recuperarse da síndrome, solucións nas que debe intervir a parella ou familiares do enfermo:

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións