Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Síndrome premenstrual

Tres de cada catro mulleres sofren algún síntoma relacionado co ciclo menstrual

  • Autor: Por

  • Data de publicación: Luns, 05deXaneirode2009
Img duvet Imaxe: Vanina W.

Hoxe, a definición máis sinxela da síndrome premenstrual explica que se trata dun conxunto de síntomas que se manifestan, regularmente, durante a segunda fase do ciclo menstrual, é dicir, desde a ovulación ata que aparece a menstruación. No entanto, algúns expertos alargan este período e consideran que, nalgunhas mulleres, os síntomas non desaparecen ata que acaba a regra.

Alteracións físicas e psicolóxicas

/imgs/2009/01/duvet1.jpgAs mulleres desde sempre sufriron alteracións físicas e psicolóxicas asociadas coa menstruación, aínda que até o ano 1953 non se falou de síndrome premenstrual. A máxima aproximación que se fixo a esta doenza até entón fora en 1931, cando R.T. Frank, en Nova York (EE.UU.), definiu a tensión premenstrual como “un estado de tensión e tendencia irreprimible a vencer dita tensión cun comportamento imprevisible”.

As crenzas ao longo da historia explican como se responsabilizaba á muller que menstruaba da perda de colleitas ou da morte do gando. Crenzas como a de que a muller era posuída polo demo durante a menstruación non eran infrecuentes. A palabra histeria, sen ir máis lonxe, vén de útero (hysteros) pois Hipócrates asociou certos trastornos mentais ao ciclo menstrual.

Vida diaria trastornada

Cerca do 10% das mulleres manifestan interferencias severas co traballo ou as actividades diarias durante os días previos á regraSegundo conta Elisabeth do Amo, coordinadora da área Xinecolóxica de Atención Primaria do Hospital do Mar, en Barcelona, esta síndrome está caracterizado por uns síntomas físicos e psicolóxicos que afectan as relacións interpersoais diarias, ao traballo e á vida da muller que os sofre. Poden iniciarse calquera día entre a ovulación e a aparición da regra, aínda que o máis característico, afirma a experta, é que aparezan entre unha semana e tres días antes da regra e desaparezan coa menstruación.

Do Amo concreta que a síndrome premenstrual pode presentarse en calquera momento da vida fértil dunha muller, aínda que se inicia, de forma máis frecuente, entre os 25 e os 35 anos, e comprobouse que a severidade dos síntomas aumenta coa idade.

Un 40% das mulleres refire síntomas, físicos e psicolóxicos, relacionados co ciclo menstrual, afirma esta especialista, e preto dun 10% manifesta interferencias severas co traballo ou as actividades diarias durante este período. Saber con exactitude a que número de mulleres afecta é difícil, xa que ás veces mestúranse os síntomas con crenzas culturais da propia afectada ou do profesional médico que os avalía, pero se estima que até un 77% de mulleres sofren ou sufriron algún síntoma con respecto á regra.

As relixións, a concepción machista do mundo, a ignorancia e a incomprensión influíron no feito de que a síndrome premenstrual sexa o gran esquecido en medicamento e algúns especialistas, até non fai moito, non se expuñan esta entidade como un diagnóstico “per se”.

Axentes desencadenamentos

Entre un 30 e un 40% das afectadas son fillas de mulleres que xa sufriron a síndrome premenstrualA causa da aparición destas desordes no ciclo da muller descoñécese e estase estudando desde a década dos 80 sen moito éxito. Resultados distintos e mesmo contraditorios achegan aínda máis confusión a esta síndrome. Entre os axentes que predisponen a sufrilo inclúense factores xenéticos, sendo máis frecuente entre mulleres cuxas nais xa presentaron esta doenza (a síndrome hérdase nun 30% a un 40% dos casos).

Tamén se asocia a partos traumáticos; factores psicolóxicos, como a personalidade e as relacións persoais; factores hormonais, relacionados coas concentracións de estrógenos e proxesterona (hormona do ciclo menstrual que se incrementa na segunda fase do ciclo, una vez que a muller ha ovulado); factores neuroendocrinos, que teñen que ver cos baixos niveis de serotonina detectados durante este período; factores nutritivos e, máis recentemente, asociouse esta síndrome cun descenso da actividade do sistema nervioso autónomo.

Una das dificultades paira chegar ao diagnóstico certeiro desta síndrome -á marxe da subjetividad do observador- é a enorme variabilidade dos síntomas: dúas mulleres distintas poden ter síntomas tan diferentes que mesmo podería dubidarse de que se tratase do mesmo trastorno. Desta maneira, podemos atopar desde hinchazón, tensión mamaria, cambios no apetito e o interese sexual dentro do paquete de manifestacións físicas, até síntomas psíquicos ou emocionais como desexo incontrolable de chorar, insomnio, sensación de culpabilidade ou de perder o control, entre outros.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións