Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Solucións á lipodistrofia

Esta distribución anormal da graxa corporal é un problema que vai máis aló da cuestión estética

  • Autor: Por

  • Data de publicación: Domingo, 14deDecembrode2008
Img chica Imaxe: Lexie

A lipodistrofia asóciase a enfermidades como o virus da inmunodeficiencia humana (VIH) ou a circunstancias talles como traballar nun “edificio enfermo”. A pesar de que aínda se descoñece como se pode previr, empezan a coñecerse factores que predisponen a sufrila e que, en parte, axudan a predicir se una persoa ten máis probabilidades de desenvolvela que outra. Ademais, a miúdo, tamén se traduce en niveis altos de graxa en sangue (triglicéridos e o colesterol) ou ben en niveis altos de glicosa en sangue. No entanto, nos últimos anos apareceron avances que permiten contrarrestar esta alteración na repartición da graxa do corpo.

Orixe e causa da lipodistrofia

/imgs/2008/04/antirretroviral11.jpgA lipodistrofia, de “lipo” (graxa) e “distrofia” (cambio anormal), defínese como cambios anormais na distribución da graxa corporal. Algúns destes cambios -que poden sufrir as persoas infectadas polo virus da inmunodeficiencia humana (VIH)- son a lipohipertrofia, é dicir, una acumulación excesiva de graxa en certas partes do corpo, e a lipoatrofia, una perda de graxa noutras zonas corporais. A lipohipertrofia localízase no abdome, os seos e a zona dorsocervical, de modo que a graxa acumúlase na parte posterior do pescozo e nos ombreiros e dá a sensación de que a persoa afectada ten una pequena chepa, á que en inglés se denominou “buffalo hump” e, en castelán, “chepa ou giba de búfalo”. En cambio, a perda de graxa adóitase presentar nos brazos, pernas, nádegas ou na cara, o que se coñece como lipoatrofia facial.

Axentes causales

Pero, que causa a lipodistrofia nas persoas portadoras do VIH? “Sobre todo, certos medicamentos antirretrovirais necesarios paira tratar a infección, como os inhibidores da transcriptasa inversa análogos a nucleósidos (ITIANs): estavudina (d4T), lamivudina (3Tc) e zidovudina (AZT). Tamén se asocia aos inhibidores das proteasas (IPs)”, detalla Constanza Morén, bióloga do Instituto de Investigacións Biomédicas August Pi i Sunyer (IDIBAPS), de Barcelona. Esta experta insiste en que hai que lembrar que é posible que o propio virus VIH poida ser outra das causas.

Ademais deste tipo de lipodistrofia existen outras formas de causa xenética. Aínda que, en xeral, son congénitas, hai outras formas que se poden manifestar de modo máis tardío e que non teñen nada que ver con causas xenéticas, senón con factores ambientais ao longo da vida. Neste sentido, un dos exemplos que máis acapararon a atención dos medios de comunicación foi a lipoatrofia semicircular, un problema de saúde causado polos chamados “edificios enfermos”, do que se descoñecen os factores exactos que o provocan.

Un dos efectos adversos máis frecuentes en nenos seropositivos con tratamento antirretroviral é a lipodistrofiaA lipoatrofia semicircular é una atrofia nunha zona semicircular do tecido fino graso subcutáneo. Adoita localizarse na zona das coxas, aínda que tamén pode aparecer, de maneira ocasional, noutras partes das pernas, brazos ou abdome. Esta afección carece de gravidade e é reversible cando desaparecen os síntomas que a ocasionan -é dicir, cando se corrixen as causas do “edificio enfermo” que propiciaron a súa aparición-, aínda que pode volver aparecer ao reincorporarse á vida laboral si as deficiencias do edificio non se corrixiron.

No entanto, “os estudos máis recentes mostran como a causa máis probable as descargas electrostáticas que reciben os traballadores durante a súa xornada laboral da contorna laboral, o mobiliario, a concentración de aparellos tecnolóxicos, os materiais utilizados e os campos electromagnéticos… Todos estes elementos poden ser determinantes na aparición da lipoatrofia semicircular”, conta Morén.

Os afectados

Numerosos estudos científicos analizaron cal é a prevalencia (proporción de persoas afectadas da poboación) en grupos concretos de pacientes portadores do VIH, e todos coinciden en que é moi variable, debido ás diferenzas que hai nos criterios diagnósticos. Por exemplo, nun estudo na “Revista de Investigación Clínica”, de 2004, de “Epidemiología das anormalidades en pacientes con infección por VIH”, observouse una incidencia -número de casos novos de lipodistrofia- do 42% nos pacientes VIH positivos que se trataban con inhibidores das proteasas (IPs). E tamén se viu que o risco de padecer lipodistrofia é proporcional á duración do tratamento: este aumenta un 45% por cada seis meses de tratamento.

En canto á proporción de homes e mulleres afectados pola lipodistrofia, detectouse que é moito máis común nas mulleres. Con todo, no caso da lipodistrofia asociada ao VIH, os estudos deron resultados contraditorios: algúns indican que as mulleres poden experimentar a lipodistrofia cunha frecuencia lixeiramente maior, mentres que outros non mostran ningunha diferenza en canto ao sexo.

“Mentres persiste esta controversia o que parece estar claro é que mulleres e homes poden experimentar a lipodistrofia de forma diferente. Así, as mulleres con cambios corporais poden ser máis propensas a experimentar un aumento do tamaño dos seos e gañar máis peso total que os homes”, segundo Morén. Doutra banda, os homes con cambios na forma corporal poden manifestar con maior frecuencia desgaste no rostro e as extremidades. E tamén son máis proclives a presentar cambios anormais nos niveis de colesterol e triglicéridos, sinala a experta.

Os nenos con VIH tampouco están exentos de padecer lipodistrofia. Sábese que os efectos adversos máis frecuentes nos pequenos seropositivos que reciben tratamento antirretroviral son, precisamente, as alteracións metabólicas e a lipodistrofia, segundo demostraron diversos artigos, como o do equipo de C. Wedekind publicado en “Pharmacotherapy” (2001), e o do grupo liderado por EG. Leonard sobre as complicacións metabólicas do tratamento antirretroviral, publicado en “Pediatrics Infectious Disease Journal? (2003).

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións