Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Superar o falecemento dunha mascota

A morte dunha mascota adoita precisar en nenos e persoas moi maiores tratamento psicolóxico

  • Autor: Por

  • Data de publicación: Luns, 13deOutubrode2008

Numerosos acontecementos na vida dunha persoa poden ser causa de tensión. Uno deles é a morte dunha mascota, un feito non demasiado entendido polas persoas que non conviven con animais, pero que pode provocar un profundo pesar en quen si o fan e sofren a súa perda. Cando falecen, a saúde psíquica e física dos seus donos pode resentirse, ás veces até o punto de precisar atención psicolóxica.

A perda dunha mascota

/imgs/2008/10/perro1.gifA morte dunha mascota pode ser un acontecemento profundamente doloroso paira as persoas que conviven con ela, menos que a morte dun familiar directo pero máis que a de certos parentes, explica Gary Kowalski, autor de “Adeus Toby. Cando morre a túa mascota”. Segundo explica o experto, nun estudo realizado en Gran Bretaña sobre o falecemento dunha mascota comprobouse que “o 10% de quen perderon a un animal desenvolve síntomas o suficientemente graves como paira xustificar a visita a un médico”. Noutra investigación realizada concluíu que, nas semanas inmediatamente posteriores á morte, “máis do 90% dos donos experimentaron un trastorno nos hábitos de soño ou tiñan dificultades coa súa alimentación, ambos os síntomas de depresión clínica”. Máis da metade volvéronse absortos e evitaron actividades sociais. Case o 50% atopouse con dificultades relacionadas co traballo, perdendo entre un e tres días laborais como resultado da apatía ou do baixo nivel de enerxía. Mesmo hai indicios de que as parellas casadas son máis propensas a divorciarse despois da morte dunha mascota en casa.

“O 90% de quen perderon a un animal desenvolve trastornos nos hábitos de soño ou de alimentación” O autor puntualiza, ademais, que “todos estes síntomas suxiren que a morte dunha mascota é un asunto serio, con potencial paira afectar de maneira adversa a saúde dunha persoa, a carreira e as relacións”. Está claro que paira gran parte de quen conviven cun animal doméstico este chega a converterse nun membro máis da familia, e que o seu falecemento non pode deixar indiferente ao resto de familiares. Con todo, na sociedade actual aínda se tende a minimizar o seu falecemento. Nenos e anciáns, os máis afectados

O impacto depende de cada persoa e da súa idade pero, en xeral, podería afirmarse que hai dous sectores especialmente vulnerables: os anciáns e os nenos, explica o psicólogo Joan Gesa. Os nenos poden estar profundamente abatidos por esta morte, aínda que non se lles note. De feito, cando se lles pregunta por iso, identifícana como a experiencia máis triste da súa vida, segundo a psicóloga Jeannette Jones, da Rutgers University (EE.UU.), relata Kowalski no seu libro.

Paira os nenos de pouca idade, que desde o seu nacemento conviviron cun can ou un gato e que adoitan ser os que máis interactúan con eles, pode resultar especialmente difícil comprender esta perda. Estes pequenos “poden sentir que una parte da súa familia rompeuse sen comprendelo moito”, comenta Gesa.

Os anciáns tamén poden sufrir por este falecemento, sobre todo cando a súa única compañía é a do animal. Ademais, se antes perderon a algunha persoa moi próxima, esta morte pode lembrarlles esa defunción previa. As persoas de media idade ou adultas tamén poden estar tristes, sentir pena durante un tempo razoable e chorar, pero esta dor non debería conducirlles á depresión, informa Gesa.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións