Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Tensión e desexo sexual

Un exceso de ansiedade imposibilita ter relacións sexuais satisfactorias
Por Blanca Álvarez Barco 7 de Decembro de 2005

A falta de desexo sexual non é un estado pasaxeiro que ‘como vén vaise’, senón una enfermidade segundo a Organización Mundial da Saúde, que na súa clasificación de patoloxías encádraa dentro das disfuncións sexuais non orgánicas co nome de Ausencia ou Perda do Desexo Sexual. Esta falta de interese paira emprender relacións sexuais, refugadas as causas médicas ou fisiológicas (problemas endocrinos, trastornos hormonais, insuficiencia renal ou tratamentos farmacolóxicos) e as psicolóxicas (una educación excesivamente estrita ou baixa autoestima, por exemplo), atópase moi a miúdo ligada ao modo de vida de quen padece apatía sexual. A tensión, o exceso de cargas laborais ou familiares e a incapacidade paira afrontar a ansiedade que estas situacións xeran explican a miúdo a inapetencia sexual.

Cuestión de hormonas

A tensión pode terminar “matando” a libido, aínda que de maneira lenta e gradual. A causa está na testosterona, principal axente do desexo sexual. Si esta diminúe, tamén é menor a libido. Pero, ademais, a tensión fai que aumente o nivel de cortisol no sangue, una hormona esteroide producida pola cortiza suprarrenal. O alto nivel de cortisol reprime a maioría das funcións orgánicas, incluíndo as funcións sexuais e reprodutivas. “Sempre que aparecen síntomas de apatía sexual en homes que adoitaban ter a libido alta, hai que prestar atención ao cansazo, xa que o ritmo de vida, os problemas cotiáns e fatígaa fan que as ganas de manter relacións sexuais diminúan notablemente”, tal e como asegura Carlos San Martín, pedagogo e terapeuta sexual da Fundación Sexpol, de Madrid.

Cando se acumula tensión, si as situacións supérannos, prodúcese un bloqueo. E o plano sexual non é una excepción. Por iso, xeralmente, A tensión inflúe no desexo, favorecendo a apatía e inhibindo a resposta sexual.

A tensión inflúe no desexo, favorecendo a apatía e inhibindo a resposta sexual

Xeralmente, segundo indica a psicóloga María Rodríguez, do Centro de Estudos e Terapia do Comportamento de San Sebastián, a tensión imposibilita ter relacións sexuais satisfactorias. Pola súa banda, Gloria Arancibia, psicóloga e sexóloga da clínica do Doutor Matesanz, de Madrid, explica que a tensión inflúe sen dúbida na satisfacción das relacións sexuais, xa que paira gozar do pracer “é necesario deixarse levar polas sensacións, polo momento e pola vivencia sexual”. Aínda que aclara que aínda que as preocupacións son un de tantos factores que inflúen negativamente na nosa vivencia sexual, non pode illarse este factor como o único causante da falta de desexo sexual, xa que son moitas outras as variables que poden estar a influír nesta inapetencia Como saber si a falta de iniciativa sexual débese á tensión?

Principais síntomas

Paira diagnosticar que a inapetencia sexual estea causada pola acumulación de tensión e preocupacións hai que ter en conta varios factores, segundo indican os psicólogos, entre os que se atopan a falta de interese en iniciar actividades sexuais, xa sexa cunha parella ou en solitario, ou a frecuencia das relacións, si é moi inferior ao que se pode esperar pola idade e o contexto correspondente ou si é menor que en etapas anteriores da vida. En calquera caso, os especialistas deben descartar que esta persoa padeza depresión.

Cando os síntomas e o ritmo de vida indican con claridade que a tensión é a causa da disfunción sexual, hai que ter en conta como lle afecta a cada persoa, no que terá moito que ver o xénero de quen o sufra. E é que aínda que pode afectar tanto a mulleres como a homes, a resposta de cada un é moi distinta. Así, como explica a psicóloga María Rodríguez, nos homes poden aparecer ou agudizarse, se xa existían, problemas como a eyaculación precoz e a disfunción eréctil. A diminución do rendemento sexual leva, ademais, medo ao fracaso, segundo indica a experta da madrileña clínica Matesanz, o que dá lugar a unha “diminución do número de relacións, co que o problema se transforma nun círculo vicioso que termina por provocar de maneira case irremediable a perda de desexo”.

Pola súa banda, nas mulleres, a ansiedade da tensión provoca que as relacións sexuais se espacien e que xurdan graves problemas como o vaginismo e a anorgasmia. Gloria Arencibia matiza que a muller é máis vulnerable que o home a perder o apetito sexual, non só pola tensión senón tamén por outras circunstancias da súa propia vida, como a educación, as actividades dos nenos, a dobre xornada laboral… O cansazo e o abafo adoitan ser una queixa habitual das mulleres, porque non teñen tempo paira si mesmas, o que afecta moi seriamente a súa autoestima e inevitablemente ás relacións sexuais. Tendo en conta que a tensión provoca a perda de apetito sexual, pode esta pasar de se un trastorno pasaxeiro a converterse nun mal de duración indefinida? Como é posible porlle solución?

Solucións

O escaso ou inexistente desexo sexual pode durar máis ou menos tempo en función da importancia que cada persoa conceda á súa vida sexual,

O escaso ou inexistente desexo sexual pode durar máis ou menos tempo en función da importancia que cada persoa conceda á súa vida sexual

segundo os expertos consultados e mencionados anteriormente. Paira moitas parellas a sexualidade é importante, pero basean a súa relación noutros aspectos. Paira outras, con todo, as relacións sexuais son un elemento fundamental paira poder manter a súa relación de parella. Por tanto, quen considere que a súa sexualidade ten prioridade sobre outros aspectos, non deixará que a tensión “esnaquice” a súa vida sexual e porase en mans dun especialista. No entanto, hai que aclarar que non adoita ser a primeira reacción dos afectados. Xeralmente, como apunta a psicóloga María Rodríguez, quen padecen problemas de índole sexual deixan pasar o tempo “tentando que se solucionen por si mesmos”, explicación avalada polos resultados de numerosas enquisas sociolóxicas. Se existe una boa comunicación coa parella, a primeira medida que toma un afectado adoita ser falar do tema con quen comparte a súa vida sexual. En moitos casos, segundo explica Gloria Arencibia, é posible pasar a “mala serie” e volver vivir as relacións de forma satisfactoria tan só con esta medida. Pero, asegura tamén, por regra xeral, “deixar pasar o tempo non é un bo aliado”.

Por esta razón, a mellor solución, na que coinciden o tres expertos, é acudir canto antes a un especialista porque non só poderá resolver o problema de desexo, senón tamén “mellorar a calidade das relacións e a súa vida sexual”, subliña Arencibia. Ademais, ao acudir a unha consulta, quen sofre o problema dáse conta de que non é un “bicho raro” e que son moitas as persoas que se atopan na súa mesma situación. E, segundo explica a psicóloga donostiarra María Rodríguez, con intervencións terapéuticas breves, os resultados adoitan ser exitosos nunha gran proporción.

O tratamento terapéutico, detalla o terapeuta sexual Carlos San Martín, baséase sobre todo no ensino de novos hábitos que axudan a manexar a tensión, como a respiración, a relaxación ou a revisión da escala de valores do individuo afectado. Os cambios conductuales que propoñen os expertos paira chegar á superación do trastorno sexual baséanse en técnicas paira combater a tensión:

  • Razoar: Non se debe deixar pasar de longo o problema, senón afrontalo e reflexionar sobre os motivos que levan a sentir a angustia e a ansiedade que bloquean os sentidos. Tomar conciencia de que non só afecta o plano sexual, observar que outros aspectos da vida cotiá ven resentidos.
  • Relaxarse: Darse conta de que a tensión é variable e non durará sempre e relativizar a importancia de non sentir desexo sexual nalgúns momentos determinados. O peor é obsesionarse.
  • Ter calidade de vida: Eliminar os excesos, tanto no traballo como na realización de actividades físicas esgotadoras.
  • Establecer prioridades claras: Non sempre está nas nosas mans eliminar preocupacións como enfermidades, problemas económicos ou familiares. Pero si depende de cada un de nós ‘saber vivir a pesar de’, pondo unha orde de prioridades e dando a cada situación e problema a importancia que merece, non máis.