Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Terapia acuática

A terapia acuática aplícase coa finalidade de curar una enfermidade, ou paliar os seus síntomas, e como mantemento en discapacidades
Por Clara Bassi 24 de Xullo de 2007

A auga é un elemento asociado tradicionalmente á vida e o benestar. A terapia acuática sérvese deste medio líquido paira restaurar a saúde de persoas afectadas por unha ampla variedade de problemas físicos e psíquicos ou mellorala cando a recuperación total non é posible. Una das vantaxes de traballar na auga é que non hai límites de idade: desde os bebés até os anciáns poden gozar dos seus efectos beneficiosos.

Medio líquido

Medio líquido

A terapia acuática é un programa de saúde que se desenvolve dentro da auga, coa finalidade de tratar una enfermidade, paliando ou freando os seus síntomas. Os seus obxectivos son, desde o punto de vista fisiológico, mellorar a mobilidade articular, o equilibrio, a resistencia cardiovascular e aumentar a tonificación muscular, entre outros. Desde unha perspectiva psicolóxica, proporciona sensación de benestar, mellora o funcionamento cognitivo, a capacidade de aprendizaxe e de adaptación motora, fomenta o interese e a confianza nun mesmo así como a noción de independencia, explica Belén Requena, fisioterapeuta da mutua Fimac, de accidentes laborais, e especialista en terapia acuática.

Antes do inicio da terapia acuática todos os candidatos deben someterse a un exame médico, sobre todo aqueles con cardiopatías

«O medio líquido facilita a realización de movementos que determinadas persoas non poderían realizar fose da auga, onde a forza muscular vese diminuída debido á gravidade. En cambio, na auga, aínda que non teñan a musculatura en condicións, poden facer eses movementos con máis facilidade. E, desde o punto de vista psicolóxico, isto resúltalles moi motivador», comenta Requena. A terapia acuática pode resultar beneficiosa nun amplo abanico de casos: pacientes hemipléjicos con problemas de espasticidad (rixidez), persoas con lesións traumatológicas ou neurológicas, afectados de fibromialxia, osteoporose ou obesidade, é dicir, discapacitados psíquicos e físicos de distinta índole e de calquera idade, desde bebés até anciáns.

No entanto, como antes do inicio de calquera actividade física, todos os candidatos a un programa de terapia acuática deben someterse a un exame médico. E este debe ser especialmente exhaustivo no caso dos pacientes afectados de cardiopatía, posto que o efecto relaxante da auga pode diminuír a frecuencia cardíaca. Por iso é polo que sexa fundamental, nestes casos, visitar ao cardiólogo para que indique a súa idoneidade, explica Requena.

A terapia consiste nun plan de exercicios personalizado e dirixido por un profesional sanitario, como un fisioterapeuta, e diferénciase do acquagym, de moda en moitos ximnasios, un programa de exercicios xeral paira poboación sa ou, en todo caso, con problemas de saúde leves. Tampouco debe confundirse a terapia acuática coa hidroterapia, aplicación de baños con augas de distintas temperaturas, aclara a experta.

Tamén paira bebés sans

Tamén paira bebés sans

A auga tamén é un medio propicio para que os bebés sans aprendan a enfrontarse ao mundo. Existen, por esta razón, programas dirixidos a favorecer tanto a súa aprendizaxe como o seu desenvolvemento cognitivo, emocional e psicomotor. Os bebés acoden acompañados dun adulto, normalmente un proxenitor, que realiza con eles a sesión acuática. Desta forma, refórzanse os vínculos paterno-filiais á vez que se facilita a aprendizaxe de novas experiencias, que resultarían difíciles noutro medio, grazas a situacións pracenteiras. E favorécese a relación socioafectiva destes pequenos, procurando que xoguen con outros nenos na auga.

As sesións acuáticas non se inician ata que o neno non exprese, dalgunha maneira, o seu desexo de meterse na auga

Desde o punto de vista cognitivo, preténdese, a través destas sesións, que o bebé se afaga o baño, á importancia de secarse ben e habituarlles a determinados hábitos hixiénicos; poden xogar co neno na auga, ensinarlle o nome das cousas que hai na piscina e, desta maneira, estimularlle paira desenvolver o seu nivel de atención.

E desde a perspectiva da psicomotricidade, a auga permite traballar os desprazamentos do pequeno en todas as direccións, cara adiante e cara atrás; practicar o equilibrio sobre plataformas fixas ou móbiles ou sobre a barriga do proxenitor, reforzando os vínculos entre eles; aprender a agarrar un obxecto e conducilo por encima e por baixo da auga, a distintas profundidades; a utilizar a parte do corpo que se lle indique e a respirar correctamente no medio acuático.

En todas estas sesións, sedúcese ao bebé con xoguetes e obxectos brandos de cores vivas a fin de que poida manipulalos e, se lle apetece, mordelos e levarllos á boca sen problemas. Precisamente, una das formas de incitalo a zambullirse na auga é que a nai lle sinale algún destes obxectos que flota sobre ela, paira ver si quere ir a por el. Pero tamén se ensaian outras formas de entrada: a nai senta con el no bordo da piscina, entra con el en brazos e vaino mollando aos poucos ou camiña con el pola parte pouco profunda da piscina. En calquera caso, as sesións acuáticas non se inician ata que o neno non exprese, dalgunha maneira, o seu desexo de meterse na auga, precisa Requena.