Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Investigación médica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Terapia ecuestre

Montar dacabalo, ademais de ser una práctica deportiva, é una das terapias máis beneficiosas paira discapacitados físicos e psíquicos

A práctica de exercicios con cabalos consagrouse como una alternativa terapéutica no mundo desde mediados dos anos 50, por mor da participación dunha amazona afectada de poliomielitis, Liz Hartel, nos Xogos Olímpicos de Helsinqui. A finais dos anos 80 comézase a utilizar en España paira aplicar técnicas reeducadoras sobre persoas diminuídas, inadaptadas ou discapacitadas. As características do cabalo, o seu carácter e o modo de relacionarse co home permiten, segundo os expertos, traballar aspectos físicos e psicolóxicos co paciente de forma única. É un complemento ás terapias tradicionais, un tratamento alternativo cuxos beneficios eran xa coñecidos na antiga Grecia.

En expansión desde fai máis de 50 anos

Os gregos aconsellaban practicar equitación paira mellorar o estado anímico dos enfermos incurables. Hipócrates, no ano 460 antes de Cristo xa falaba do “saudable trote dos cabalos”, segundo indica Javier Alonso Zaldívar, presidente da Asociación de Zooterapia de Estremadura. No século XVII utilizábase paira combater a pinga, e en 1875 o neurólogo francés Chassiagnac descubriu que o movemento do cabalo era capaz de mellorar o equilibrio, o movemento articular e o control muscular dos seus pacientes e concluíu que montar melloraba o seu estado de ánimo e era beneficioso paira os pacientes con trastornos neurológicos. A súa consagración como alternativa terapéutica non chegou, con todo, até mediados dos anos 50, por mor da participación dunha amazona afectada de poliomielitis, Liz Hartel, nos Xogos Olímpicos de Helsinqui. A súa actuación nas Olimpíadas, pola que obtivo a Medalla de Prata en Doma Clásica, “abriu os ollos ao persoal médico sobre os beneficios de móntaa dacabalo”, comenta Sònia Romeira, mestra de Educación Especial e Psicomotricista, e directora do Centro Hípico Adaptado Mais Aragó, en Tarragona. Esta terapia alternativa empezou a súa implantación en España a finais dos anos 80 e actualmente atópase en expansión. No resto de Europa (Italia, Francia, Alemaña, Portugal?) é un método de gran tradición, que mesmo está subvencionado polo Goberno.

/imgs/2006/10/terapiaecuestre1.jpg

Pero por que utilizar o cabalo e non outro animal? A resposta, segundo Alonso Zaldívar, é moi sinxela: este animal ofrece o único tratamento por medio do cal o paciente está exposto a “movementos de vaivén moi similares aos que realiza o corpo humano ao camiñar”. A terapia con cabalos utiliza este movemento como ferramenta terapéutica, e o paciente vese obrigado a reaccionar fronte a una serie de estímulos producidos polo trote do cabalo. Sònia Romeira explica que a principal diferenza entre a terapia asistida por cabalos e a terapia asistida por outros animais, que achegan tamén múltiples beneficios, pero que non ofrecen a particularidade de que o paciente se poida montar neles, áchase en tres principios que se dan simultaneamente a lombos dun cabalo

  • A transmisión da calor corporal do corpo do cabalo ao xinete: A calor corporal do cabalo é de 38ºC e una vez exercitado pode chegar a alcanzar 38, 8ºC. Como o corpo do cabalo xera máis calor que o do ser humano podemos beneficiarnos del coma se fose un instrumento calorífico que axuda a relaxarse e distender a musculatura espástica (excesivamente ríxida).
  • A transmisión de impulsos rítmicos: O cabalo transmite ao corpo do xinete, a través do seu dorso, de 90-110 impulsos rítmicos que estimulan reaccións de equilibrio e producen una agradable sensación polo seu efecto mecedora, o que contribúe tamén ao benestar psíquico e emocional do xinete.
  • A transmisión dun patrón de locomoción similar ao da marcha humana: A biomecánica do paso do cabalo é moi similar á do ser humano. Cando eleva os membros posteriores por baixo do centro de gravidade, a grupa e o lado do dorso no que o posterior está elevado descenden ostensiblemente. Isto sucede de forma alterna ao paso en 4 tempos e ao trote en 2. Este movemento transmítese á pelvis do xinete e é como “se andase sentado”.

Non hai una única terapia ecuestre para que un enfermo benefíciese deste movemento, senón varias técnicas que se aplican en función das necesidades de cada enfermo, explica Pedro Leituga Mallo, desde a Fundación Carriegos, que conta cun destes centros hípicos adaptados en León.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións