Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Terapias de parella

O psicólogo axuda, pero o esforzo corresponde á parella

Cando problemas derivados da rutina, os celos, as dificultades económicas ou a falta de comunicación pon en perigo o compromiso entre dúas persoas, as terapias de parella preséntanse como un camiño que lles pode axudar a salvar a súa relación. Noutras ocasións a convivencia faise inviable e óptase pola separación; tamén entón a parella acode ao terapeuta paira buscar una solución dunha forma “civilizada”. Esta segunda opción, moi estendida desde hai tempo noutros países, comeza tamén a darse na nosa contorna desde hai moi poucos anos. O labor do psicólogo consiste en ensinar ás dúas partes certas habilidades, sobre todo de “redución de conflitos”.

Responsabilidade compartida

“Xa non se mira con malos ollos o feito de consultar a un terapeuta paira afrontar as crises que xorden nunha relación. Podería dicirse que se tende a normalizar o uso do psicólogo”, opina Teresa Vaqueiro, psicóloga de Grupo Luria, especializada en Terapia de Parella e Sexualidade. Que un matrimonio ou dúas persoas que manteñen una convivencia estable recorran a este tipo de terapias de parella significa, por regra xeral, que existen problemas que afectan á súa propia relación, sen que iso presupoña a existencia dun forte conflito sexual ou afectivo.

De todo modos, “mentres un problema non afecte á relación, a parella non busca a axuda dun psicólogo”, asegura José Navarro Góngora, profesor de Terapia Familiar e de Parella da Facultade de Psicoloxía da Universidade de Salamanca, que afirma que na nosa cultura ás parellas séguelles custando moito tomar a decisión de acudir ao psicólogo.

A falta de estatísticas que apoien una percepción evidente, os homes móstranse moi remisos a acudir a terapia, xa sexa de parella ou doutra índole. De feito, e aquí hai unanimidade, a decisión de porse en mans dun profesional “case sempre a toma ela”, tal e como comenta a doutora Ana García, do Gabinete Psicolóxico e Sexológico (G.P.S.) de Madrid.

A pesar de que a maioría de psicólogos defenden que os problemas de dous deben ser abordados entre ambos, e en situacións críticas axudándose de profesionais, existen tamén opinións contrarias, como as dos psicanalistas, que prefiren os tratamentos individuais.

Que sucede cando uno dos membros da parella decidiu separarse e o outro non quere? Neste caso o terapeuta traballa en “desenganchar” á persoa máis dependente e en facela máis forte, leste é obxectivo principal, segundo os expertos consultados. Polo xeral, decidirá combinar a terapia individual coa de parella.

Tamén se dan outras excepcións, como os problemas de violencia doméstica. “Se un sente amedrentado polo outro, a terapia será infrutuosa e convirá emprendela por separado”, asevera o profesor Navarro Góngora. Pola súa banda, Teresa Vaqueiro, desde o seu gabinete no madrileño Grupo Luria, insiste en que complicacións como o alcoholismo dun dos membros, depresión ou ludopatía deben tratarse por separado, sempre que a relación véxase afectada por estes motivos.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións